ჟიზელ პელიკო: „სირცხვილმა მხარე უნდა შეიცვალოს“ – წლების ძალადობის შემდეგ გადარჩენილი ქალის ტრიუმფი

ის უარს ამბობს მსხვერპლობაზე: წლების განმავლობაში ქმრის ორგანიზებული თავდასხმების გადატანის შემდეგ, როდესაც ის ნარკოტიკებით უგონო მდგომარეობაში იყო, ჟიზელ პელიკო თავის წიგნში „ჰიმნი სიცოცხლისთვის“ (A Hymn to Life) აღწერს ცხოვრებასთან დაბრუნების გზას. ბოლო საუზმე მის პატარა სახლში, მაზანში, სამხრეთ საფრანგეთში. 2020 წლის იმ ნოემბრის დილას ჟიზელ პელიკო ვერც კი წარმოიდგენდა, რომ მისი ცხოვრება, ისეთი, როგორსაც იცნობდა, დასასრულს უახლოვდებოდა. მას შეხვედრა ჰქონდა — დაბარებული იყო ადგილობრივ პოლიციის განყოფილებაში. ორი თვით ადრე მისი მეუღლე, დომინიკ პელიკო, დააკავეს. ის სუპერმარკეტში ქალების კალთების ქვეშ გადაღებისას დაიჭირეს. ეს ერთჯერადი ინციდენტი იყო, – დაიფიცა მან. პირობა დადო, რომ თერაპიას გაივლიდა. მის ცოლს განზრახული ჰქონდა, მხარი დაეჭირა მისთვის. როდესაც პოლიციის ოფიცერმა ჟიზელ პელიკო ცალკე ოთახში შეიყვანა, მან არ იცოდა, რომ მეუღლეს სასამართლო დარბაზის გარეთ ვეღარასოდეს ნახავდა. ოფიცერმა მას ქალის სექსუალური ძალადობის ამსახველი სურათები აჩვენა. თავიდან მან ვერ გააცნობიერა, რომ ფოტოებზე აღბეჭდილი ქალი თავად იყო. გამომძიებლებმა არანებაყოფლობითი სექსის 20 000-ზე მეტი ამსახველი ფოტო და ვიდეო აღმოაჩინეს. 10 წლის განმავლობაში დომინიკ პელიკო ცოლს გამუდმებით აძინებდა დამამშვიდებელი საშუალებებით და „ბნელი ქსელის“ (dark web) მეშვეობით მეზობლად მცხოვრებ მამაკაცებს ქირაობდა, რათა უგონო მდგომარეობაში მყოფი ჟიზელი გაეუპატიურებინათ. მან ეს ძალადობა მინიმუმ 200-ჯერ ჩაიდინა. დომინიკ პელიკოსა და მისი 50 თანამზრახველის (ყველა, ვინც იდენტიფიცირებული იყო) სასამართლო პროცესი 2024 წლის შემოდგომაზე გაიმართა. ჟიზელ პელიკო გლობალურ ფემინისტურ ფიგურად იქცა. პროცესის დაწყებამდე რამდენიმე კვირით ადრე მან გადაწყვიტა, რომ სასამართლო საჯარო იქნებოდა და მას სახე უნდა ჰქონოდა: მისი სახე. შემზარავი ვიდეოები ღია სასამართლო სხდომაზე უნდა ყოფილიყო ნაჩვენები. „სირცხვილმა მხარე უნდა შეიცვალოს“, – განაცხადა მან, რითაც დამნაშავეებსა და მათ ხელშემწყობებს პასუხისმგებლობა დააკისრა და გადარჩენილების დადანაშაულების კულტურას გამოწვევა გაუგზავნა. სამ-ნახევარ თვიანი სასამართლო პროცესის განმავლობაში, ჟიზელს, რომელიც იმ დროისთვის უკვე განქორწინებული იყო, ყოველდღიურად ხვდებოდნენ ქალების მზარდი ბრბოები, რომლებიც მის სიმამაცეს უკრავდნენ ტაშს. მსოფლიოს მედიასაშუალებებმა გააშუქეს როგორც მისი სიმტკიცე, ისე დამცველი ადვოკატების მიერ განხორციელებული დამცირების მცდელობები, ასევე მის მიერ გადატანილი ძალადობის შემაშფოთებელი დეტალები. პროცესზე ასევე გამოვლინდა, რომ მთავარი ბრალდებული ფარულად იღებდა შხაპის ქვეშ თავის ორ რძალს და ინახავდა შიშველ ფოტოებს მისი ქალიშვილისას, როდესაც მას ეძინა, სხვა ადამიანის საცვლებით. გაუპატიურებული იყო თუ არა ისიც, გაურკვეველი რჩება. ხელისუფლება ამჟამად მას მკვლელობის ეჭვით იძიებს. დომინიკ პელიკოს 20 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა — საფრანგეთში გაუპატიურებისთვის გათვალისწინებული მაქსიმალური სასჯელი. ყველა 50 თანამზრახველს ასევე მიესაჯა ხანგრძლივი პატიმრობა. რა ხდება იმ ქალის გონებაში, რომელმაც ასეთი განსაცდელი გადაიტანა, ვისი სექსუალური ძალადობაც შემდეგ მსოფლიოს მედიამ დეტალურად გააშუქა და ვინც ახლა ახალი ცხოვრება დაიწყო? მიუხედავად იმისა, რომ მან კანონიერად დაიბრუნა თავისი ქალიშვილობის გვარი, ჟიზელ გილუ, მან თავისი მემუარები გამოაქვეყნა იმ გვარით, რითაც მას საზოგადოება დღემდე იცნობს. „ჰიმნი სიცოცხლისთვის: სირცხვილმა მხარე უნდა შეიცვალოს“ (A Hymn to Life: Shame Must Change Sides) ჟურნალისტ ჟუდით პერიონიონთან ერთად დაიწერა. წიგნი ერთდროულად 22 ენაზე გამოიცემა. 73 წლის ჟიზელი ამბობს, რომ მის შესახებ ადრე დაწერილ არცერთ სტატიაში ის კარგად არ იყო წარმოდგენილი. ის საკუთარი სიტყვებით აღწერს ბავშვობას, დედის ადრეულ დაკარგვას და მამაკაცის გაცნობას, რომელსაც მოგვიანებით ცოლად გაჰყვა — ვისაც მთლიანად ენდობოდა. ის წერს სამი შვილის აღზრდაზე და იმაზე, თუ როგორ გახდა პროფესიულად უფრო წარმატებული, ვიდრე მისი ქმარი – განსხვავება, რომელსაც მანამდე, როგორც ჩანს, მის ცხოვრებაზე გავლენა არ მოუხდენია. შემდეგ კი შოკი: იმის გაგება, რომ იგივე კაცი მასზე თავის ყველაზე გარყვნილ ფანტაზიებს ახორციელებდა, რეგულარულად აძინებდა ძლიერი მედიკამენტებით და მძიმე გვერდითი მოვლენების რისკის ქვეშ აყენებდა — მეხსიერების დაკარგვა, გამოფიტვა, მენჯის ღრუს ინფექციები. სასამართლოზე მისმა მაშინდელმა ქმარმა უარი თქვა ვიდეოებისა და ფოტოების ხელახლა ნახვაზე. წიგნში ჟიზელ პელიკო განმარტავს, თუ რატომ ეკიდა ამდენ ხანს ბედნიერი ქორწინების მოგონებებს, თუნდაც ციხეში ქმრისთვის სუფთა თეთრეულის გაგზავნით. ჩვევამ და მზრუნველობამ თავისი როლი ითამაშა, მაგრამ, უპირველეს ყოვლისა, ის წერს, რომ სურდა გაეგო — მოთხოვნილება, რომელიც მის შვილებს არ შეეძლოთ გაეგოთ და ნაწყენი იყვნენ ამის გამო. სასამართლო პროცესმა, ინტენსიურმა საზოგადოებრივმა ყურადღებამ და გამჟღავნებულმა ოჯახურმა საიდუმლოებებმა მძიმე დატვირთვა მოახდინა მის ურთიერთობებზე შვილებთან და თვით და-ძმებს შორისაც კი. წიგნი ასევე გარკვეულწილად ხსნის — გვაძლევს გაგებას იმის შესახებ, თუ როგორ გაუმკლავდა ის ყველაფერს, რაც მოხდა. საბოლოოდ, ჟიზელ პელიკო საკუთარ თავს ქმარზე გამარჯვებულად მიიჩნევს. მან ახალი სიყვარულიც კი იპოვა. „მე არ მოვკვდი“, – წერს ის. „მე მაინც შემიძლია სხვების ნდობა“. ხუთ წელზე მეტი გავიდა მას შემდეგ, რაც დომინიკ პელიკოს დანაშაულები გამჟღავნდა. მისმა ყოფილმა მეუღლემ დაიბრუნა თავისი ცხოვრება — და ხელახლა აღმოაჩინა სიხარული მასში.