უხერხულია, თითქოს არავინ იცის რა ხდება, და პრეზიდენტის ცერი ნახევრად დაშვებულია. ეს თითქოს აშშ-სა და გაერთიანებულ სამეფოს შორის დიპლომატიური ურთიერთობების მეტაფორაა. როდესაც ლიზ ტრასმა დონალდ ტრამპის გვერდით გადაღებული ფოტო გამოაქვეყნა ტვიტერზე, მას მიაწერა: „ყველაფერში მართალი“. მთელი ეს ძალისხმევა, უსაფრთხოების ნებართვები, შორი მანძილზე მოგზაურობა და ა.შ., რათა მიაღწიო შენს სულიერ ლიდერთან სიახლოვის მწვერვალს, და ეს არის საუკეთესო, რაც მან მოიფიქრა? ეს აბსურდულად უაზრო იყო. თუმცა, ამ სცენაში ყველაზე ნაკლებად დამაბნეველი სიტყვები აღმოჩნდა. რა ხდება ზუსტად ამ ფოტოზე? ტრასმა აშკარად იცის სად არის, რადგან გამარჯვებული სიმშვიდით იღიმის, თითქოს საბოლოოდ მიაღწია იმ აღიარებას, რომელიც ყოველთვის მისი ეგონა. ამავდროულად – არ მინდა და-ძმურ ურთიერთობებს ვუღალატო – თმა არ დაუვარცხნია, ამიტომ არ ჩანს, რომ ეს ფოტო გადაღება ვინმეს დღის განრიგში ყოფილიყო. ის ჰგავს სელფს, რომელსაც გადაიღებდით, თუ აეროპორტში შემთხვევით შეხვდებით „მოღალატეების“ თქვენს საყვარელ მონაწილეს. დრო არ არის პირადი მოვლისთვის; ეს ცხოვრებისეული შანსია, ყოველი წამი მნიშვნელოვანია. ტრამპი, ამასობაში, აბსოლუტურად დაბნეული ჩანს. ის თითქოს რაღაცნაირად იცის, რომ უნდა გაიღიმოს, მაგრამ ისე ძლიერად აიძულებს თავს, რომ ღიმილი კისერზე ეშვება და თვალებამდე ვერ აღწევს. მისი ცერი ნახევრად დაშვებულია, უფრო კრუნჩხვას, კუნთის მეხსიერებას ჰგავს, ვიდრე ენთუზიაზმის ნიშანს. ვინ იცის, საერთოდ თუ იცის ვინ არის ის, ან რატომ არიან ერთად. ამ სურათზე არაფერი მიუთითებს „მსოფლიო სცენის ლიდერებზე“, რაც კარგია, რადგან ტრასი არც არის ლიდერი. მაგრამ თუ ის იქ არ იმყოფება პოლიტიკური სტატუსით, როგორ მოახერხა ამგვარი წვდომის მიღება? მოუწია თუ არა მას 50 ათასი გირვანქის დახარჯვა ფონდების შეგროვების საუზმეზე ადგილის შესაძენად? ამ სურათს სამუდამოდ შეხედავდი და მაინც ვერ მიხვდებოდი, ვინ რას იცის იმაზე, თუ როგორ აღმოჩნდნენ აქ და რატომ, მაგრამ ერთ რამეს მაშინვე შეამჩნევთ: „განსაკუთრებული ურთიერთობა“, რომლის ფარგლებშიც აშშ-ს, როგორც ჩანს, გაერთიანებული სამეფო სხვა ევროპულ ქვეყნებზე მეტად უყვარდა, ჩვენ კი საპასუხოდ აშშ გვიყვარდა იმაზე მეტად, ვიდრე გვჭირდებოდა, და ჩვენ სულ ამაზე ვლაპარაკობდით, ისინი კი ბევრად ნაკლებს... ეს „განსაკუთრებული ურთიერთობა“? დასრულდა. უკეთესი იქნებოდა, თუკი ყველაფერს პრინციპების საფუძველზე დავასრულებდით, ნაცვლად იმისა, რომ დავლოდებოდით ამერიკას, რათა ჩვენი მოწინააღმდეგის გვერდით გამოჩენით დავემცირებინეთ, მაგრამ მლიქვნელ ძაღლებს ყოველთვის არ შეუძლიათ აირჩიონ, როგორ დასრულდება ურთიერთობები, განსაკუთრებულებიც კი. თუ შევაჯამებთ ტრასის ადგილს ბრიტანულ პოლიტიკაში: ის პრემიერ-მინისტრი იყო სულ რაღაც 49 დღის განმავლობაში, რაც თავისთავად მოგვითხრობდა სრულ კატასტროფასა და სირცხვილზე, თუნდაც იმ ყოველივე განადგურების გარეშე, რაც მან ეკონომიკასა და ხალხის იპოთეკურ სესხებს მიაყენა. წარუმატებელ პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ექსპერიმენტზე ბევრად მეტი, ის დაცინვის ობიექტია, მისი „სალათის ფოთლის სიცოცხლეზე მოკლე“ პრემიერობის გამო, მას დასცინოდა ისეთი მემარჯვენე ბეჭდვითი მედიაც კი, რომელმაც ხელი შეუწყო მის სამარცხვინო აღზევებას. და ეს ყველაფერი მანამ, სანამ საუბარს დაიწყებდა. როდესაც დეკემბერში მან თავისი YouTube შოუ დაიწყო, „ქაოსი კარადაში“ განწყობა ოდნავ ეწინააღმდეგებოდა მისი მოსაზრებების უზარმაზარ სიმარტივეს. ლონდონი ინგრევა, გაერთიანებული სამეფო ინგრევა, დასავლეთი ინგრევა, ეს ყველაფერი „ღრმა სახელმწიფოს“ და ელიტების გამო. მისი ამბავი მუდმივი კრიზისის მგზნებარე და პარანოიდული მოთხრობაა. ეს საკმაოდ ნაცნობი „ალტ-მემარჯვენე“ სცენარია, რომელიც თავის რიტმებს მარადიული ტოტალიტარიზმის ხმაურიანი ისტერიისგან იღებს. ბრიტანული პოლიტიკის თვალსაზრისით კი, ეს მას „ზრდასრულების მაგიდიდან“ სრულიად მოწყვეტილად წარმოაჩენს – სადღაც ცუდ ფერია-ნათლიასა და მოუხერხებელ დამცინავს შორის. მისი შორეული გეგმები სხვა დღისთვის შეგვიძლია მოვიტოვოთ; დონალდ ტრამპი მის გვერდით დგას, იცის თუ არა მან ვინ არის, ეს არის დღევანდელი კითხვა. რას ნიშნავს ეს? ჩვენ მიგვატოვეს, ხალხო. დროა შევეგუოთ ამას და ვიპოვოთ ახალი „განსაკუთრებული ურთიერთობა“. ზოი უილიამსი, The Guardian-ის მიმომხილველი.