ციფრული კავშირგაბმულობა რეგიონის უსაფრთხოებისთვის აუცილებელია. ის უფრო სტრატეგიულ აქტივად უნდა განიხილებოდეს. ევროპა ცივი ომის დასრულების შემდეგ ყველაზე მეტად გამოწვევებით სავსე ათწლეულში შედის. თუმცა, მისი უსაფრთხოების ფორმირების ფრონტის ხაზი აღარ შემოიფარგლება ხმელეთით, ზღვით, ჰაერით ან თუნდაც კოსმოსით. ის პირდაპირ გადის ციფრულ ხერხემალზე, რომელიც თანამედროვე ცხოვრებას უზრუნველყოფს: ქსელებზე, მონაცემთა ინფრასტრუქტურებსა და კავშირგაბმულობის სისტემებზე, რომლებზეც დამოკიდებულია მთავრობები, ეკონომიკა და შეიარაღებული ძალები. მაგრამ ევროპა არ იქნება უსაფრთხო, სანამ სერიოზულად არ მოეკიდება ამ ციფრული ხერხემლის უსაფრთხოებას და მის ღიაობას რისკებზე დაფუძნებული, გადამოწმებადი სუვერენიტეტით არ მართავს, ვიდრე იზოლაციონიზმით ან თვითკმაყოფილებით. ევროპა არ იქნება უსაფრთხო, სანამ სერიოზულად არ მოეკიდება ამ ციფრული ხერხემლის უსაფრთხოებას და მის ღიაობას რისკებზე დაფუძნებული, გადამოწმებადი სუვერენიტეტით არ მართავს. ციფრული ფრონტის ხაზი, რომელიც საშიშად დაუცველი რჩება. ჰიბრიდული საფრთხეები აღარ წარმოადგენს ევროპული უსაფრთხოების ზღვრულ პრობლემას. რეალურად, ისინი პირდაპირ მის ძირითად სისტემებს ეხება. საავადმყოფოები, ენერგეტიკული ქსელები, სატრანსპორტო ქსელები, ფინანსური ბაზრები და სამხედრო მართვა-კონტროლი – ყველა მუდმივ, მდგრად კავშირგაბმულობაზეა დამოკიდებული. და როდესაც ეს სისტემები ფერხდება, ქვეყნებიც ფერხდება. ბოლო დროს პორტუგალიასა და ესპანეთში მომხდარმა გათიშვებმა გამოავლინა, თუ რას ნიშნავს ეს პრაქტიკაში. „ციფრული მარცხი“ არ არის IT ინციდენტი. ეს არის ეროვნული უსაფრთხოების მოვლენა. მოწინააღმდეგეებმა უკვე გამოიტანეს დასკვნა. წყალქვეშა კაბელები, რომლებიც მსოფლიო ინტერნეტ ტრაფიკის 95 პროცენტს ატარებენ, დივერსიის მზარდი რისკის წინაშე დგანან. სატელიტები გეოპოლიტიკური კონკურენციის ღია ასპარეზად იქცა. კიბერშეტევები კი ახლა რუტინულად მიზნად ისახავს როგორც კრიტიკულ ეროვნულ ინფრასტრუქტურას, ასევე კომერციულ ქსელებს, რომლებიც თავდაცვით მზადყოფნას უზრუნველყოფენ. ამის მიუხედავად, ევროპის ციფრული ხერხემლის უმეტესი ნაწილი კვლავ კომუნალურ სერვისად განიხილება და არა სტრატეგიულ აქტივად. საბაზრო ძალები, თავისთავად, ვერ უზრუნველყოფენ იმ მდგრადობას, სიჭარბესა და მრავალფეროვნებას, რასაც თანამედროვე შეკავება მოითხოვს. ფრაგმენტული განახლებები და პასუხისმგებლობების დანაწევრება სამოქალაქო, სამხედრო და მარეგულირებელ სილოებში ტოვებს თავიდან აცილებად ხარვეზებს, რომლებსაც მოწინააღმდეგეები გარდაუვლად გამოიყენებენ. „ციფრული მარცხი“ არ არის IT ინციდენტი. ეს არის ეროვნული უსაფრთხოების მოვლენა. ამიტომ, ევროპამ უსაფრთხო კავშირგაბმულობა თავდაცვითი მზადყოფნის დონეზე უნდა აიყვანოს — პოლიტიკურად, ფინანსურად და ოპერაციულად. ეს მოითხოვს ინკრემენტალიზმის მიღმა გასვლას კოორდინირებული ჩარჩოსკენ, რომელიც ხელს შეუწყობს და დაიცავს კრიტიკულ ციფრულ ინფრასტრუქტურას — ჩარჩოს, რომელიც მთავრობებსა და ოპერატორებს საშუალებას მისცემს ერთად დაგეგმონ, მოამზადონ და უპასუხონ მომავალ კრიზისს მანამდე და არა მის დროს. სუვერენიტეტი კონტროლს ნიშნავს და არა იზოლაციას მხოლოდ კავშირგაბმულობა არ არის პრობლემა. ევროპის სტრატეგიული მოწყვლადობა ასევე გამომდინარეობს იქიდან, თუ როგორ მართავს ის ტექნოლოგიებს, რომლებზეც მისი ციფრული ხერხემალია დამოკიდებული. და მიუხედავად იმისა, რომ ციფრული სუვერენიტეტი ევროპის უფრო ფართო მდგრადობის დღის წესრიგის ერთ-ერთი საყრდენია — რომელიც მოიცავს კრიტიკულ ღირებულებათა ჯაჭვებს, როგორიცაა თავდაცვა, საავტომობილო ინდუსტრია, ქიმიკატები და ენერგეტიკა — ის არის საყრდენი, რომლის გარეშეც არცერთი სხვა ვერ იმუშავებს. ევროპა ვერ მიაღწევს ციფრულ სუვერენიტეტს, თუ გააგრძელებს გადაჭარბებულ დამოკიდებულებას არასაევროპული პროვაიდერების მცირე რაოდენობაზე. მაგრამ ის ასევე ვერ მიაღწევს მას, თუ თავს გლობალური ინოვაციებისგან მოწყვეტს. ორივე უკიდურესობა ასუსტებს მდგრადობას. სწორედ ამიტომ, სწორად განხორციელებული სუვერენიტეტი ნიშნავს ღიაობის მართვას ევროპული პირობებით. ევროპამ კრიტიკული ოპერაციები სანდო ევროპულ ხელში უნდა შეინარჩუნოს, ამასთანავე, უნდა შეინარჩუნოს წვდომა მასშტაბზე, ეფექტურობასა და ინოვაციებზე, რისი მიწოდებაც გლობალურ პლატფორმებს შეუძლიათ. ეს მიდგომა იწყება სუვერენიტეტის გაგებით სამ განზომილებაში: — მონაცემთა სუვერენიტეტი: ვის აქვს ინფორმაციაზე კანონიერი წვდომა. — ოპერაციული სუვერენიტეტი: ვინ მართავს და ვის შეუძლია ჩაერიოს კრიტიკულ სისტემებში. — ტექნოლოგიური სუვერენიტეტი: რა შესაძლებლობებს უნდა ფლობდეს ან აკონტროლებდეს ევროპა. „უცხოური ტექნოლოგიების აკრძალვასა“ და „არაფრის კეთებას“ შორის არჩევანის ცრუ გაკეთება ხაფანგია. რეალური გზა რისკებზე დაფუძნებული, პროპორციული და გადამოწმებადია. ჩვენ უნდა განვსაზღვროთ, რა მოითხოვს ნამდვილად ევროპულ კონტროლს და ვიმუშაოთ თანამოაზრე საერთაშორისო პარტნიორებთან სანდო ტექნოლოგიური ეკოსისტემის შესაქმნელად. სუვერენიტეტი პრაქტიკაში უნდა იყოს დემონსტრირებული და არა მხოლოდ პოლიტიკაში დადასტურებული. ეს მიდგომა ევროპას ასევე საშუალებას მისცემს გააერთიანოს სამრეწველო შესაძლებლობები სანდო პარტნიორებთან, როგორიცაა იაპონია, კანადა, ავსტრალია, გაერთიანებული სამეფო და სამხრეთ კორეა. ეს არის თანამშრომლობა, რომელიც აძლიერებს ევროპას და არ ასუსტებს კონტროლს. პრინციპებიდან გადამოწმებად კონტროლამდე ევროპამ უარი უნდა თქვას ევროკავშირის საზღვრებზე დაფუძნებულ ყოვლისმომცველ აკრძალვებზე, რომლებიც ზრდის ხარჯებს, ანელებს შემდეგი თაობის განვითარებას და ვერ უზრუნველყოფს რეალურ კონტროლს. ნაცვლად ამისა, სუვერენიტეტი უნდა გადაითარგმნოს კონკრეტულ, აუდიტს დაქვემდებარებულ მექანიზმებად, რომლებიც გააძლიერებს მდგრადობას. მის უზრუნველსაყოფად, ევროპამ ოთხი ძირითადი პრინციპი უნდა დაიცვას: პარალელურად, ევროპამ უნდა მიიღოს ევროკავშირის ერთიანი ჩარჩო, რომელიც განსაზღვრავს პრაქტიკულ დონეებს მონაცემთა, ოპერაციულ და ტექნოლოგიურ განზომილებებში. ეს CIO-ებს, მარეგულირებლებსა და საჯარო ორგანოებს სიცხადესა და თანმიმდევრულობას მისცემს. დოქტრინიდან შესრულებამდე მიუნხენის ყოველწლიური უსაფრთხოების კონფერენციის შემდეგ, ევროპა გადამწყვეტი გამოწვევის წინაშე დგას...