ტროტის აღორძინება: როგორ აცოცხლებს AI სამხრეთ კორეის ტრადიციულ მუსიკას?

K-pop-მდე ტროტი არსებობდა. სამხრეთ კორეის ამ ტრადიციულმა მუსიკალურმა ჟანრმა სახელი ამერიკული „ფოქსტროტიდან“ მიიღო, რომელთანაც ტროტის დამახასიათებელი ორბიტიანი რიტმი აკავშირებს. ის ათწლეულების განმავლობაში პოპულარული იყო და ქვეყნის პირველი მუსიკალური სუპერვარსკვლავები წარმოშვა, თუმცა ბოლო დროს უჭირდა კონკურენცია გაეწია ახალი, მოდური ჟღერადობებისთვის, განსაკუთრებით K-pop-ის გლობალური აღმასვლის ფონზე. მაგრამ ტროტი ისევ სათაურებშია – ამჯერად სოციალური მედიის წყალობით. კორეელმა კონტენტ კრეატორებმა გენერაციული ხელოვნური ინტელექტის (AI) გამოყენება დაიწყეს, რათა პოპულარული K-pop სიმღერები ტროტის სტილის მელოდიურ, დასამახსოვრებელ ჰიტებად გადაექციათ, რასაც თან ერთვის AI-ის მიერ გენერირებული კერპების გამოსახულებები მბზინავ კოსტიუმებსა და აჩეჩილ თმაში – კლასიკური ტროტის მომღერლების საკულტო იერი. ამ ვიდეოებმა ასობით ათასი ნახვა დააგროვა სოციალური მედიის პლატფორმებზე, როგორიცაა Instagram, Line და YouTube. თუმცა, კრიტიკოსებმა საავტორო უფლებებთან დაკავშირებული შეშფოთება გამოთქვეს და ტენდენციის სიახლე ეჭვქვეშ დააყენეს, იმ არგუმენტით, რომ ის ზედმეტად შორს არის ტროტის ჭეშმარიტი არსისგან. ტროტი პირველად 1930-იან წლებში გაჩნდა, როდესაც კორეა ჯერ კიდევ იაპონიის მიერ იყო კოლონიზებული. მუსიკის კრიტიკოსის, ჯონგ მინჯეს თქმით, ის კორეული ფოლკლორული ტრადიციებიდან განვითარდა, ამასთანავე, ითვისებდა გავლენას იაპონური ენკადან და დასავლური სტილებიდან, როგორიცაა ჯაზი. ტროტის სიმღერები ხშირად გამოხატავს „ჰანს“ – მწუხარების, წყენისა და მონატრების ღრმად ფესვგადგმულ გრძნობას, რომელიც კორეის უცხოური დამორჩილების ისტორიამ ჩამოაყალიბა და კორეული კულტურის ერთ-ერთი ყველაზე მტკიცე თემაა. ტროტის სიმღერების ტექსტები, როგორც წესი, სიყვარულსა და განშორებას, ან თბილი, ნაცნობი სახლის მონატრებას ეხება. მაგალითად, ბაეკ ნეონსეოლის 1940 წლის კლასიკურ ნაწარმოებში „მოგზაურის მწუხარება“, ტექსტი ითარგმნება შემდეგნაირად: „ნახევარი სიცოცხლე, 10 წელზე მეტი გავიდა, უცხო ქვეყანაში ფეხშიშველა დავდივარ; მწუხარება ღრმად ჩაჯდა ამ კაცის გულში; როდესაც ბინდი ეცემა, მენატრება ჩემი მშობლიური ქალაქი; ცრემლებით მოუხმობ სიზმრებს, ვეძებ მას.“ მუსიკალურად, ტროტი განისაზღვრება მინორული გამების ხშირი გამოყენებით და გამორჩეული ვოკალური სტილით, რომელსაც მძაფრი ვიბრატო და „კეოკგი“ ახასიათებს – ტექნიკა, რომელიც ნოტებს ცვლის ემოციური გამოხატვის გასაძლიერებლად. ჟანრმა ასევე წარმოშვა ქვეყნის ყველაზე ადრეული მუსიკალური სუპერვარსკვლავები. ნამ ჯინი და ნა ჰუნ-ა, რომლებიც ფართოდ განიხილებიან სამხრეთ კორეის პირველ პოპ „კერპებად“, ტროტს ახალ სიმაღლეებზე აიყვანეს მათი სასტიკი მეტოქეობის დროს 1960-იანი წლების ბოლოდან 1970-იანი წლების შუა პერიოდამდე. მათ ჰქონდათ მსგავსი ფანების ბაზები, რომელთა წევრები საყვარელი შემსრულებლების სასცენო მეტოქეობას რეალურ ცხოვრებაში გადაიტანეს, ხშირად ცვლიდნენ თავდასხმებსა და შეურაცხყოფას. მოუსმინეთ ნა ჰუნ-ას სიმღერას „არა, მე არ ვტირი“ ქვემოთ: მაგრამ ტროტის დიდების დღეები, როგორც ჩანს, ნამდვილად დასრულებული იყო, რადგან ბევრი ახალგაზრდა ჟანრს უგემოვნოდ და მოძველებულად მიიჩნევდა. მისი ძირითადი აუდიტორია ძირითადად ისინი დარჩნენ, ვინც მასზე მოსმენით გაიზარდა. ბოლო წლებში, თუმცა, ტროტმა გარკვეული აღორძინება განიცადა, რომელსაც შემსრულებლების ახალი თაობა ხელმძღვანელობდა. ამ აღორძინების ცენტრშია რეალითი შოუს ტიპის ტროტის აუდიციების პროგრამები, სადაც ათობით ათასი მომავალი მომღერალი ვარსკვლავობისთვის იბრძვის. ამ მომღერლებიდან ყველაზე წარმატებულია 34 წლის ლიმ იონგ-ვუნგი, რომელმაც 2020 წელს 17,000 აპლიკანტი დაამარცხა და სატელევიზიო ტროტის კონკურსის გამარჯვებული გახდა. მას შემდეგ, ლიმი ცნობილი სახელი გახდა. 2024 წელს მან სეულის მსოფლიო თასის სტადიონზე სოლო კონცერტები გამართა და სამხრეთ კორეელი არტისტების ელიტარულ სიაში შევიდა, მათ შორის არიან Psy („განგამ სთაილის“ შემსრულებელი) და ისეთი ცნობილი K-pop ჯგუფები, როგორებიცაა Big Bang და Seventeen, რომლებსაც იქ უასრულებიათ. მიუხედავად ამ აუდიციების პროგრამების მაღალი რეიტინგისა, ზოგიერთი კრიტიკოსი ეჭვქვეშ აყენებს, შეუძლიათ თუ არა მოზარდებსა და ახალგაზრდა იმედისმომცემ შემსრულებლებს სამართლიანად გადმოსცენ ჟანრი, რომელიც ასეთი ემოციურად მძიმეა. ამან შექმნა შეუსაბამობა იმას შორის, რასაც ბაზარი აწარმოებს და სად არის მოთხოვნა – დაბერებულ საზოგადოებაში მყოფი ხანდაზმული მსმენელები, რომლებსაც უფრო მეტი მსყიდველობითი უნარი აქვთ. და ცოტას სჯერა ოპტიმისტურად, რომ ეს ახალგაზრდა ტალანტები ტროტს უფრო ფართო მეინსტრიმში აიყვანენ. „მიუხედავად იმისა, რომ ამჟამად ბევრი ნიჭიერი ახალგაზრდა ტროტის მომღერალია, არ არსებობს მეგა ჰიტ სიმღერები, როგორიცაა „Oh My!“ და „Battery of Love“ 2000-იან წლებში“, – ამბობს ჯონგ მინჯე. ეს ორი სიმღერა ტროტის პოპულარობის პიკს აღნიშნავდა. ორივეს ქალი შემსრულებლები მღერიან, რომლებიც, მიუხედავად ახალგაზრდობისა, უფრო მოწიფულ იმიჯს წარმოადგენდნენ, ვიდრე ტიპური K-pop კერპები. ტრეკები სწრაფი ტემპის და ენერგიულია, განმეორებადი ქორეოგრაფიით, რისი მიყოლაც აუდიტორიას ადვილად შეუძლია. ლიმ იონგ-ვუნგის თაობამ, თუმცა, ტროტის ჟღერადობა გააახლა. ის ხშირად აერთიანებს ბალადისა და პოპ-როკის ელემენტებს თავის მუსიკაში, გადმოსცემს მათ უფრო რბილი, თანამედროვე ვოკალური სტილით. მიუხედავად იმისა, რომ მან შესანიშნავ წარმატებას მიაღწია, მისი ბევრი თანატოლი ცდილობდა გაეზარდა თავისი მიმზიდველობა. ტროტის ერთგული ფანბაზის დემოგრაფია განაპირობებს ამ სტილისტურ ცვლილებას, განმარტავს ჯონგი. „რადგან ხანდაზმული აუდიტორია, რომელიც ტრადიციულად ტროტს მოიხმარს, თანდათან მცირდება, ამ არტისტებს ახალგაზრდა და საშუალო ასაკის მსმენელებთან დაკავშირება სჭირდებათ“, – ამბობს ის. მაგრამ შესაძლოა ესეც არ იყოს საკმარისი ჟანრის მომავლის უზრუნველსაყოფად. როდესაც მისი ხანდაზმული ფანები გაქრებიან, შესაძლოა მისი დარჩენილი პოპულარობაც შემცირდეს, ამატებს ჯონგი. მას სჯერა, რომ ტროტი სავარაუდოდ „კლასიკურ K-pop-ად“ დარჩება – პატივცემული, მაგრამ შეზღუდული გავრცელებით. აქ შემოდიან გენერაციული AI-ის კონტენტ კრეატორები. თან...