აშშ-ის პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა ხუთშაბათს, ახლო აღმოსავლეთის სამშვიდობო საბჭოს შეხვედრაზე, ირანს მორიგი ულტიმატუმი წაუყენა. ეს საბჭო ტრამპმა შექმნა რეგიონის სტაბილიზაციისთვის, თუმცა თავადვე შეიძლება ჩააგდოს ის ახალ ომში. მშვიდობისკენ ერთდროული მოწოდება და სამხედრო მოქმედებით მუქარა ხაზს უსვამს ტრამპის საგარეო პოლიტიკის წინააღმდეგობრივ იმპულსებს მისი მეორე ვადის განმავლობაში. ეს წინააღმდეგობა, ალბათ, არსად არის ასე ნათელი, როგორც ვაშინგტონსა და თეირანს შორის არსებულ ჩიხში – დაპირისპირებაში, რომელიც სწრაფად გამწვავდა და შესაძლოა, აშშ-ის ყველაზე მასშტაბური საჰაერო კამპანია გამოიწვიოს ბოლო წლების განმავლობაში. ტრამპმა განაცხადა, რომ უპირატესობას ანიჭებს დიპლომატიურ გადაწყვეტას – ისეთ შეთანხმებას, რომელიც დაასრულებს ირანის ბირთვული იარაღის პროგრამას. თეთრი სახლის ოფიციალურმა წარმომადგენელმა ოთხშაბათს განაცხადა, რომ ირანის მხრიდან „ძალიან გონივრული“ იქნებოდა შეთანხმებაზე წასვლა. თუმცა, დიპლომატიაზე საუბრის მიუხედავად, ტრამპმა ბოლო კვირებში გაამკაცრა რიტორიკა ისლამური რესპუბლიკის წინააღმდეგ და ბრძანა, ანალიტიკოსების თქმით, აშშ-ის სამხედრო ძალების ყველაზე დიდი გაძლიერება ახლო აღმოსავლეთში 2003 წლის ერაყის ომის შემდეგ. ეს კიდევ ერთი ნათელი მაგალითია ტრამპის მზადყოფნისა, გამოიყენოს სამხედრო ძალა უფრო ხშირად, ვიდრე მის მხარდამჭერებს მეორე ვადის განმავლობაში მოელოდნენ, და ეს ხდება კონგრესის წინასწარი თანხმობის გარეშე. ტრამპის მუქარა ირანზე თავდასხმით არ შეიძლება უბრალოდ მოლაპარაკების ტაქტიკად ჩაითვალოს, რადგან ბოლოს, როდესაც მან მოწინააღმდეგეს სამხედრო მოქმედებით დაემუქრა, აშშ-მა იანვარში ვენესუელაზე თავდასხმა განახორციელა. იმ ოპერაციას, ყოველ შემთხვევაში ადმინისტრაციის განსაზღვრებით, ვიწრო სამხედრო მიზანი ჰქონდა და დასრულდა ყოფილი პრეზიდენტის ნიკოლას მადუროს წარმატებული დაპატიმრებით. ირანთან დაკავშირებით, მორიგი სამხედრო კამპანიის მიზეზი გაცილებით ნაკლებად ნათელია. ტრამპს არ სურს, რომ თეირანმა ბირთვული იარაღი შექმნას, რაც აშშ-ის მოკავშირეების პრიორიტეტიცაა. ისლამურმა რესპუბლიკამ, რომელიც დასუსტებულია ეკონომიკური სანქციებითა და ქვეყნის უზენაესი ლიდერის, აიათოლა ალი ხამენეის, რეჟიმის წინააღმდეგ მიმართული მასობრივი პროტესტებით, მიანიშნა, რომ მზადაა მოლაპარაკებებისთვის ურანის გამდიდრების საკითხზე. აშშ-სა და ირანს შორის არაპირდაპირი მოლაპარაკებები შეჩერდა იმის გამო, რომ ადმინისტრაცია დაჟინებით მოითხოვს, თეირანმა შეამციროს თავისი ბალისტიკური რაკეტების პროგრამა და შეწყვიტოს რეგიონში მარიონეტული დაჯგუფებების მხარდაჭერა. თუმცა, მიუხედავად იმისა, რომ მოლაპარაკებები ჩიხში შევიდა, ტრამპს არ განუმარტავს, თუ რატომ მოიტანს ახლა ირანზე ხელახალი თავდასხმა – შარშან ივნისში განხორციელებული აშშ-ის თავდასხმიდან ერთ წელზე ნაკლები ხნის შემდეგ – მისთვის სასურველ შედეგს. ტრამპი დაჟინებით ამტკიცებდა, რომ შარშან ირანზე აშშ-ის თავდასხმამ რეჟიმის ბირთვული ობიექტები „გაანადგურა“. პრეზიდენტს არ განუმარტავს, რატომ არის საჭირო კიდევ ერთი დარტყმა, თუკი ეს ასეა, ან რა შეიძლება იყოს კონკრეტულად ახალი სამიზნეები. ვენესუელისგან განსხვავებით, ტრამპის უფრო ფართო მიზნები ირანში კვლავ საიდუმლოდ რჩება. სურს თუ არა ადმინისტრაციას ირანში რეჟიმის შეცვლა? მზად არის თუ არა აშშ ირანის სამხედრო პასუხისთვის, რომელიც რეგიონში ამერიკულ სამხედრო ბაზებს დაუმიზნებს? როგორ იმოქმედებს გაჭიანურებული კონფლიქტი ამერიკის სხვა სტრატეგიულ მიზნებზე ახლო აღმოსავლეთში, მათ შორის მშვიდობის საბჭოს მიერ გაზას აღდგენის პროცესზე? ტრამპს მცირე დეტალები აქვს გაჟღერებული იმის შესახებ, თუ რას ფიქრობს პოტენციური „მეორე დღის“ სცენარებზე. პოტენციურ თავდასხმაში ისრაელის როლიც გაურკვეველი რჩება. ისრაელი შარშან შეუერთდა აშშ-ს ირანზე თავდასხმაში და ფართოდ ვარაუდობენ, რომ ის კვლავ მიიღებს მონაწილეობას, თუ ტრამპი ახალ სამხედრო კამპანიას დაიწყებს. ისრაელის პრემიერ-მინისტრი ბენიამინ ნეთანიაჰუ გასულ კვირას თეთრ სახლში შეხვდა ტრამპს სიტუაციის განსახილველად. მისი მეორე ვადის პირველი ოფიციალური „ერის მდგომარეობის“ შესახებ მიმართვის მოახლოებასთან ერთად, რომელიც მომავალ კვირას გაიმართება, ტრამპი დამატებითი ზეწოლის წინაშე დგას, რათა დაასაბუთოს, როგორ ჯდება ირანზე პოტენციური თავდასხმა მის საშინაო პოლიტიკურ დღის წესრიგში. ტრამპმა 2024 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებში მონაწილეობა მიიღო დაპირებით, რომ აშშ-ს საგარეო კონფლიქტებისგან გაათავისუფლებდა – ეს პოზიცია პოპულარულია მისი MAGA ბაზისა და კონგრესში მრავალი რესპუბლიკელისთვის, რომლებიც ეწინააღმდეგებიან აშშ-ის ინტერვენციას ისეთ ადგილებში, როგორიცაა უკრაინა. თუმცა, თანამდებობის დაკავების შემდეგ, ტრამპმა მრავალი სამხედრო თავდასხმა განახორციელა, მათ შორის სირიაში, ვენესუელაში, ირანში და სავარაუდო ნარკოდამნაშავეთა კატარღებზე კარიბის ზღვაში. ირანში გაჭიანურებულმა საჰაერო კამპანიამ შესაძლოა, მისი ზოგიერთი მხარდამჭერი გაანაწყენოს აშშ-ის შუალედური არჩევნების წინ, იმ დროს, როდესაც საზოგადოებრივი აზრის გამოკითხვები მიუთითებს, რომ ამომრჩევლები სულ უფრო იმედგაცრუებულნი არიან ტრამპის მიგრაციისა და ეკონომიკის მსგავს საკითხებთან გამკლავებით და როდესაც პრეზიდენტმა კრიტიკა დაიმსახურა საგარეო საქმეებზე გადაჭარბებული ფოკუსირების გამო. ირანზე მასშტაბური თავდასხმა ასევე შეეწინააღმდეგება ტრამპის მისწრაფებას ნობელის მშვიდობის პრემიის მიღებისკენ. ტრამპმა განაცხადა, რომ ის იმსახურებს მას რვა ომის დასრულებისთვის მისი მეორე ვადის დაწყებიდან, რაც ფართოდ სადავო მტკიცებაა. არ არსებობს პრეცედენტი, რომ აშშ-ის პრეზიდენტი აქტიურად იბრძოდეს მსოფლიოს ყველაზე პრესტიჟული მშვიდობის პრემიისთვის, მაშინ როდესაც საზღვარგარეთ ამერიკულ სამხედრო ძალას იყენებს. მთელმა ამ გაურკვევლობამ დანარჩენი მსოფლიო აიძულა, ივარაუდოს ტრამპის მოტივაცია აშშ-ის ირანთან ომთან მიახლოებისას. თუმცა, შესაძლოა, ეს ზუსტად ისაა, რაც პრეზიდენტს მოსწონს. თეთრ სახლში შარშან დაბრუნების შემდეგ, პრეზიდენტს, როგორც ჩანს, სიამოვნებს მსოფლიოს მთავარი „შეთანხმებების დამმდები“ როლის თამაში.