ათასზე მეტი კენიელი და აფრიკის 36 ქვეყნის მოქალაქე რუსეთის მხარეს იბრძვის, ბევრი მათგანი კი თაღლითური გზით იქნა გადაბირებული. კიმენდე, კენია – მას შემდეგ, რაც დენკან ჩეგემ, რომელსაც სატვირთო მანქანის მძღოლობას დაჰპირდნენ, კენიის კიამბუს საგრაფოს ქალაქ კიმენდეში მდებარე სახლი რუსეთში გამგზავრების მიზნით დატოვა, რამდენიმე კვირის შემდეგ, ის უკრაინაში ომის ფრონტის ხაზზე აღმოჩნდა. საბრძოლო გამოცდილების გარეშე, ეს არ იყო ის, რაზეც ის დათანხმდა. თუმცა, ჩეგესა და სხვა მებრძოლთა ტრენერმა მას უთხრა: „ეს რუსული სამხედრო ძალებია და როგორც კი აქ მოხვდები, ან იბრძვი, ან მოკვდები“, – განაცხადა მან. გასულ კვირას, კენიის ეროვნული დაზვერვის სამსახურმა (NIS) გამოაქვეყნა ანგარიში, რომელშიც ნათქვამია, რომ 1000-ზე მეტი კენიელი იქნა გადაბირებული „რუსეთ-უკრაინის ომში საბრძოლველად“, საიდანაც 89 ამჟამად ფრონტის ხაზზეა, 39 ჰოსპიტალიზებულია, ხოლო 28 უგზო-უკვლოდ დაკარგულად ითვლება. ჩეგე, 30 წლის მარტოხელა მამა, ერთ-ერთია იმ მცირერიცხოვანთაგან, ვინც გაქცევა მოახერხა, თუმცა ათობით ოჯახი მთავრობისგან მოქმედებას მოითხოვს, რათა უზრუნველყოს მათი ახლობლების უსაფრთხოდ დაბრუნება სახლში. დაბრუნებულთაგან ბევრი და საზღვარგარეთ მყოფთა ოჯახები ამბობენ, რომ ისინი მოტყუებით ან ცდუნებით ჩაერთვნენ ომში რუსეთის მხარეს. ჩეგე, რომელიც სატვირთო მანქანის მძღოლად მუშაობდა და ახალ ბოსტნეულს თავისი ქალაქიდან სანაპირო ქალაქ მომბასაში აწვდიდა, შარშან მოტყუებით იქნა გადაბირებული მას შემდეგ, რაც სამსახური დაკარგა და სხვა შესაძლებლობების ძებნა გადაწყვიტა. მან რჩევა ჰკითხა მეგობარს, რომელიც სპარსეთის ყურეში მძღოლად მუშაობდა. „მან დამაკავშირა აგენტთან ნაირობიში, რომელმაც ის იქ წაიყვანა“, – გაიხსენა ჩეგემ, თავის საცხოვრებელ ოთახში, კიმენდეში მჯდომმა. „მას შემდეგ, რაც ვისაუბრეთ, მან [აგენტმა] მითხრა, რომ დუბაიში სამუშაოებზე, სადაც მძღოლად წასვლა მინდოდა, დიდი დრო დასჭირდებოდა და რომ ის დამიკავშირდებოდა, როდესაც კარგი შეთავაზება ექნებოდა.“ ორი კვირის შემდეგ, აგენტი კვლავ დაუკავშირდა და თქვა, რომ მას ჰქონდა კარგი შეთავაზება რუსეთში სამუშაოდ სატვირთო მანქანის მძღოლად, რომელიც სამხედრო ყაზარმებში მარაგებს მიაწვდიდა. მან დათანხმდა და ოქტომბერში, სამი დღის განმავლობაში, ჩეგეს უკვე ჰქონდა ვიზა და ავიაბილეთი. „რუსმა აგენტმა მკითხა, მზად ვიყავი თუ არა სამოგზაუროდ... დილის 6 საათზე დამირეკა და 11 საათისთვის უკვე მქონდა თვითმფრინავის ბილეთი მეორე დილის 3 საათისთვის,“ – თქვა მან. ჩეგეს ოჯახმა ის აეროპორტში მიაცილა, საიდანაც მან სტამბოლის, თურქეთის გავლით, მოსკოვში, რუსეთის დედაქალაქში გაფრინდა. რუსეთში მას ერთი კვირით ბალისტიკურ წვრთნებზე გაგზავნეს, სანამ უკრაინაში რუსულ ბაზაზე გადაიყვანდნენ, სადაც, მისი თქმით, მას სრული საბრძოლო უნიფორმა გადასცეს, ხოლო მისი სამოქალაქო ტანსაცმელი დაწვეს. „გზაზე, ზოგიერთმა ჩინელმა და რუსმა თარჯიმნის საშუალებით მკითხა, რატომ ვიყავი იქ, და მე დაჟინებით ვამბობდი, რომ სამხედრო სატვირთო მანქანების მართვას ვაპირებდი. ისინი გაოცდნენ, მაგრამ მითხრეს, რომ იქ კონკრეტულად „უკრაინელების საბრძოლველად და მოსაკლავად“ იყვნენ,“ – გაიხსენა ჩეგემ. „როდესაც მოგვიანებით შევხვდი ზოგიერთ უგანდელსა და კენიელს ვკითხე, და დავინახე, თუ რა სახის წვრთნებს გვიტარებდნენ, მივხვდით, რომ მოტყუებულები ვიყავით და ომის ფრონტზე მივდიოდით.“ ბოლო თვეებში, სამხრეთ აფრიკიდან, ზიმბაბვედან და აფრიკის სხვაგან გაჩნდა ინფორმაცია ახალგაზრდა მამაკაცების შესახებ, რომლებიც მოტყუებით იქნენ გადაბირებული საზღვარგარეთ სამუშაოდ, მხოლოდ იმისთვის, რომ რუსეთ-უკრაინის ომის ფრონტის ხაზზე აღმოჩენილიყვნენ. საერთო ჯამში, აფრიკის 36 ქვეყნის მოქალაქეები ცნობილია, რომ რუსეთის მხარეს იბრძვიან ამ ომში, – განაცხადა უკრაინის საგარეო საქმეთა მინისტრმა ნოემბერში. უკრაინაში, იმ ბაზაზე, სადაც ის გაგზავნეს, ჩეგემ ერთთვიანი წვრთნა გაიარა და გაგზავნეს, რასაც მან „ყვითელი ზონა“ უწოდა, სანამ საბოლოოდ „წითელ ზონაში“ მოხვდებოდა. „ჩვენმა ტრენერმა იქ გვითხრა, რომ ყველაფერი გართულდებოდა. მან მოგვამზადა ყველაზე უარესისთვის და გვითხრა, რომ საკმარისად მამაცები ვყოფილიყავით მკვდარი სხეულების სანახავად.“ მალევე, ჩეგემ ეს საკუთარი თვალით იხილა. „ათასობით მიცვალებული ვნახე, რომლებიც კედლის მსგავსად იყო დაწყობილი.“ სწორედ მაშინ მიხვდა, რომ გამოსავალი უნდა ეპოვა. „ვცადე აგენტისთვის დამერეკა და მეთაურთან მივედი, წასვლა ვთხოვე,“ – თქვა მან, მაგრამ უთხრეს, რომ ბოლომდე იქნებოდა ჩართული. ბრძოლის დაწყებიდან ერთი კვირის შემდეგ, ჩეგე ფიქრობდა, რომ ცოცხალი ვერ გადარჩებოდა. მან ცოლს დაურეკა და უთხრა, რომ თუ მისი ტელეფონი გაითიშებოდა, მის ოჯახს ეცოდინებოდა, რომ ის გარდაიცვალა. „ჩვენ ექვსიდან სამი ჩემი მეგობარი დრონმა მოკლა,“ – წუხდა ის. სხვა ვარიანტების არარსებობის გამო, ჩეგემ გადაწყვიტა გონებრივი აშლილობის იმიტირება. „გადავწყვიტე იარაღი უმისამართოდ ტყეში გამეშვა და მას შემდეგ, რაც 12-ვე მჭიდი დაიცალა, თავი შეშლილად მოვაჩვენე, მიწიდან ვაგროვებდი ვაზნებს და ვჭამდი მათ, თან ჩემთვის ვლაპარაკობდი, ყურადღებას არ ვაქცევდი ჩემს ორ მეგობარს, რომლებიც ჩემს შესამოწმებლად მომვარდნენ.“ სხვა ჯარისკაცებს უბრძანეს, რომ ის ბაზაზე დაებრუნებინათ, რაც, მისი თქმით, „შეღავათი“ იყო, რადგან ეშინოდა, რომ იქ მოკლავდნენ. მოგვიანებით ის სამხედრო ჰოსპიტალში გადაიყვანეს ფსიქიკური ჯანმრთელობის სამკურნალოდ, სადაც, ერთ-ერთი რუსი ჯარისკაცის, რომელიც ასევე პაციენტი იყო, დახმარებით, მან ტელეფონზე წვდომა მოიპოვა ოჯახთან დასაკავშირებლად. მან მათ სთხოვა, რომ დედის ტელეფონიდან ყალბი ავტოავარიის ფოტოები გაეგზავნათ, სადაც ეწერებოდა, რომ მისი ცოლი და სამი შვილი დაიღუპნენ და ის კენიაში იყო საჭირო. „ამან ექიმს უფლება მისცა, რომ მე გამეშვა.