მანდელსონი, ტრამპი, პოლიტიკური ლიდერობა – ყველა ამ საკითხს გააზრება და სიცხადე სჭირდება. ჩვენ უნდა დავასრულოთ „სწრაფი შეფასებების“ (hot takes) მიმართ ეს შეპყრობილობა. როჯერ მოუზი BBC-ის ტელევიზიის საინფორმაციო სამსახურის ყოფილი ხელმძღვანელია. თითქმის ყველას, ქირ სტარმერის ჩათვლით, ესმის, რომ პიტერ მანდელსონის საქმემ ნამდვილი პოლიტიკური კრიზისი გამოიწვია. მედიამ სწორად მოიქცა, როდესაც ეს მთავარ ამბად აქცია. მაგრამ ეს ასევე აჩვენებს ცხელ ატმოსფეროს, რომელშიც პოლიტიკოსები და მედია შეთქმულებას აწყობენ, რომ ყველა ინციდენტი ლიდერობისადმი ნდობის საკითხად აქციონ, და ჩვენ ვხდებით ქვეყანა, სადაც შეუძლებელია გრძელვადიან პერსპექტივაზე ფოკუსირება. გაბერილი „სწრაფი შეფასებები“ გაცილებით მეტად უყვართ ვესტმინსტერში, ვიდრე ერისათვის საჭირო მდგრადი ცვლილებების მოტანა. პოლიტიკური პროცესის მიმართ შეპყრობილობაში ახალი არაფერია. მე თვითონაც ვიყავი ამაში დამნაშავე, როდესაც 1990-იან წლებში, ჯონ მეიჯორის მაასტრიხტის ხელშეკრულების რატიფიცირების მცდელობის დროს, „თუდეის“ პროგრამის რედაქტორი ვიყავი. ჩვენ სიხარულით ვუშვებდით ეთერში მეამბოხეებსა და ლოიალისტებს, სანამ მთავრობა გადარჩენისთვის იბრძოდა, და ჩვენს მსმენელებს ბევრად უკეთესი ინფორმაცია ჰქონდათ კონსერვატიულ პარტიაში არსებული კრიზისის შესახებ, ვიდრე თავად ხელშეკრულების შინაარსზე. ეს იყო იმ ნიმუშის ნაწილი, რომელშიც ათწლეულების განმავლობაში ევროკავშირის საკითხები ბრიტანული პარტიული პრიზმიდან ჩანდა, ნაცვლად იმისა, რომ აეხსნათ, თუ რა ხდებოდა ევროპაში. მაგრამ სიტუაცია გაუარესდა. ჩვენი ყურადღების ხანგრძლივობა შემცირდა, და სოციალური მედიის გამოჩენამ გაამძაფრა ეროვნული დებატების სიცხარე. როგორც პოლიტიკოსებისთვის, ისე ჟურნალისტებისთვის, ვირუსული პოსტი – რაც უფრო მწვავეა, მით უკეთესი – სამსახურში კარგ დღეს ნიშნავს. თქვენ აღარ გჭირდებათ ლოდინი, რომ Radio 4-ის World at One-ში მიგიწვიონ თქვენი ლიდერის წინააღმდეგ საკუთარი პოზიციის დასაფიქსირებლად, რადგან რამდენიმე სიტყვას X-ზე (Twitter-ზე) მოსაწყენი მატარებლით მგზავრობისას შეუძლია მყისიერად შეცვალოს საინფორმაციო დღის წესრიგი. გადაჭარბებული იქნებოდა იმის თქმა, რომ ეს არის მინისტრებისა და პრემიერ-მინისტრების სწრაფი ცვლის მიზეზი – გლობალურმა ფინანსურმა კრიზისმა და ბრექსიტმა გაცილებით დიდი გავლენა იქონია – მაგრამ მედიაგარემო ნამდვილად არ დახმარებია. ყოფილი უფროსი რედაქტორი ამას ასე აყალიბებს: „დღეს მედიის უმეტესობა ვერ იტანს იმის შემოწმებას, თუ რა არის რეალურად არასწორი ბრიტანეთში, რადგან ეს პოლიტიკაა და მოითხოვს შრომას, რისი გაკეთებაც მათ არ სურთ. ნებისმიერ შემთხვევაში, რატომ უნდა ინერვიულოთ, როდესაც პიროვნების ან კვაზი-გამოძიების პოლიტიკის შემდეგი „შაქრის მოზღვავება“ წუთში გამოჩნდება?“ და მაინც, ეს დაღმავალი სპირალი – პოლიტიკისა და მედიის ეს „განწირვის ციკლი“ (doom loop) – გარდაუვალი არ არის. თუ საზოგადოებრივი მაუწყებლობისთვის და ასევე ხარისხიანი ჟურნალისტიკის მცდელობისთვის არსებობს საფუძველი, ეს არის ის, რომ მათ უნდა შეეძლოთ ხმაურისა და ისტერიისგან განცალკევება და იმაზე ფოკუსირება, რაც მართლაც მნიშვნელოვანია. ძალიან ხშირად ისინი ამას არ აკეთებენ. ერთ-ერთი კლასიკური მაგალითი იყო რიში სუნაკისთვის BBC-ის პოლიტიკური რედაქტორის მიერ 2023 წლის G7 სამიტის შემდეგ იაპონიაში გამართულ პრესკონფერენციაზე დასმული შეკითხვა, არა მსოფლიო ეკონომიკის ან კლიმატის ცვლილების შესახებ, არამედ სუელა ბრავერმანის მიერ ჩადენილი სიჩქარის გადაჭარბების დარღვევის შესახებ. სუნაკის პასუხი – „რაიმე შეკითხვა გაქვთ სამიტის შესახებ?“ – მისი გაღიზიანების მტკიცებულებად იყო აღქმული. მიმდინარე მთავრობაში ყველაფერი სტარმერის გადარჩენის პრიზმით განიხილება, და მინისტრების ინიციატივები – მაგალითად, შინაგან საქმეთა მინისტრის, შაბანა მაჰმუდის საიმიგრაციო პოლიტიკის გამკაცრება – მუდმივად მათ სავარაუდო ლიდერულ ამბიციებზე ამახვილებს ყურადღებას. არ არსებობს საერთო მიკერძოება რომელიმე პარტიის მიმართ, მაგრამ უდავოდ არსებობს მიკერძოება უთანხმოების გაზრდისა და 24-საათიანი საინფორმაციო საშუალებებისთვის ამბების გენერირების სასარგებლოდ. ქემი ბადენოქს არაერთხელ ჰკითხეს, რატომ არ აქვს უკეთესი შედეგები გამოკითხვებში, მაშინ როდესაც წარსულის გამოცდილება გვიჩვენებს, რომ დიდი მარცხის შემდეგ აღდგენას მრავალი წელი სჭირდება. ყოველ კვირას პოლიტიკურ გადაცემებში ისმის ლეიბორისტების ცუდი რეიტინგების შესახებ, მაშინ როდესაც საყოველთაო არჩევნებამდე ჯერ კიდევ სამ წელზე მეტია. ნორმად იქცევა, და არა გამონაკლისად, ვივარაუდოთ, რომ ლიდერმა შესაძლოა შუა ვადის გაწყვეტა მოუწიოს, თუ სიტუაცია არ გაუმჯობესდება ისე სწრაფად, როგორც ჟურნალისტები ფიქრობენ. მეხსიერებაც ხანმოკლეა. „თუდეის“ პროგრამამ გასულ კვირას სრულად ემოციურად დაუპირისპირდა მთავრობის მინისტრს იმის გამო, თუ რატომ დაამტკიცა სტარმერმა, როგორც მამამ, მანდელსონის აშშ-ში ელჩად დანიშვნა, მისი ბავშვთა სექსუალური მოძალადესთან მეგობრობის გათვალისწინებით. მაგრამ დანიშვნის დროს, ჟურნალისტიკაში მამების მცირე ნაწილს თუ გაუჩნდა ეს კითხვა, მიუხედავად იმისა, რაც უკვე იცოდნენ მანდელსონის შესახებ. ეს არ ნიშნავს, რომ პოლიტიკოსებს მსუბუქი მოპყრობა უნდა ჰქონდეთ. პირიქით, მე მომხრე ვარ, რომ მათ უფრო მეტი გამოწვევა შეუქმნან, რაც მოხდებოდა, თუ მათ და ჟურნალისტებს აზროვნებისთვის სივრცე მიეცემოდათ. ვესტმინსტერის „ბუშტის“ პროცესებზე ორიენტირებული ისტორიები წარმოშობს ენერგიის გამომწურავ ინტერვიუებს, რომლებშიც პოლიტიკოსები იმეორებენ პარტიის მიერ მიცემულ ფრაზებს. მე ბევრად მირჩევნია, მოვისმინო განათლების მდივანი, ბრიჯიტ ფილიპსონი, მისი დაგეგმილი რეფორმების შესახებ სპეციალური საგანმანათლებლო საჭიროებებისა და შეზღუდული შესაძლებლობების (Send) სფეროში, ან საგარეო საქმეთა მდივანი, ივეტ კუპერი, აშშ-სთან ურთიერთობის შესახებ. მით უმეტეს, რომ ბოლო საარჩევნო კამპანია თითქმის არ შეხებია უფრო რთულ საკითხებს და მის ნაცვლად მოხმარდა