დამასკოს, კარაკასისა და ახლა უკვე თეირანის ლიდერებმა აღმოაჩინეს, რომ რუსული მხარდაჭერა მხოლოდ გარკვეულ ზღვრამდე მიდის. შაბათ დილით, როდესაც თეირანს აშშ-ისა და ისრაელის ბომბები უტევდა, მისმა მაღალი რანგის დიპლომატმა მოსკოვის ნომერი აკრიფა. ოფიციალური რუსული განცხადების თანახმად, ხაზის მეორე ბოლოში საგარეო საქმეთა მინისტრმა სერგეი ლავროვმა ირანელ კოლეგას თანაგრძნობა გამოუცხადა და სიტყვიერი მხარდაჭერა აღუთქვა. ამგვარად, ირანი სირიისა და ვენესუელას შემდეგ უახლესი ქვეყანა გახდა, რომელმაც პირადად იგრძნო, რას ნიშნავს და რას არა რუსეთთან პარტნიორობა. უკრაინაში ოთხი წლის წინ სრულმასშტაბიანი ომის დაწყების შემდეგ, კრემლი ეგრეთ წოდებული მრავალპოლარული სამყაროს დროშის მატარებლად წარმოჩენის რიტორიკულ კუნთებს ავარჯიშებდა. მაგრამ, გადამწყვეტ მომენტებში, მოკავშირე ქვეყნებში მისი პასუხი, როდესაც მათი ლიდერები თავდასხმის ქვეშ აღმოჩნდნენ, აშკარად ანემიური იყო. პირველად, სირიის ბაშარ ალ-ასადმა 2024 წლის ბოლოს გაიგო, რომ რუსული მხარდაჭერა მისი რეჟიმის გადარჩენას არ უზრუნველყოფდა, რადგან ამბოხებულთა ძალები დამასკოში შეიჭრნენ. ვენესუელის ნიკოლას მადურო, რომელიც მიმდინარე წლის დასაწყისიდან ამერიკულ ციხის საკანში ზის, ასევე იფიქრებს იმაზე, სად იყო კრემლი მისთვის საჭირო დროს. დღეს, აშშ-ის პრეზიდენტმა დონალდ ტრამპმა განაცხადა, რომ თეირანზე თავდასხმის დროს ირანის უმაღლესი ლიდერი აიათოლა ალი ხამენეი მოკლეს. ირანი ახლა ემუქრება გახდეს უახლესი მაგალითი იმ შეუსაბამობისა, რაც არსებობს კრემლის დიდ ლაპარაკს ამერიკული ჰეგემონიის პირისპირ და რეალურ სამყაროს შორის, სადაც ეს ჰეგემონია სულ უფრო სრულად ვლინდება. თეირანისთვის მოსკოვის სუსტი პასუხი გასაკვირი არ უნდა იყოს. ნიშნები აშკარა იყო გასული ზაფხულიდან მაინც, როდესაც — ისრაელთან 12-დღიანი ომის დროს, რომელიც მოიცავდა აშშ-ის მასიურ თავდასხმას ირანის ბირთვულ ობიექტებზე — რუსეთის მაღალი რანგის ოფიციალურმა პირებმა მსგავსად გამოაქვეყნეს დაგმობის განცხადებები, მაგრამ არანაირი ქმედება არ განუხორციელებიათ. მომდევნო თვეებში მოსკოვი ცდილობდა ზიანის შეკავებას. მან დაიცვა ისლამური რეჟიმის უფლება, ჩაეხშო საპროტესტო გამოსვლები, რისთვისაც, გავრცელებული ინფორმაციით, რუსული სამხედრო ტექნიკა და ტექნოლოგია გამოიყენეს. დეკემბერში რუსეთი დათანხმდა, რომ მიეწოდებინა 500 მილიონი ევროს ღირებულების მოწინავე მხრის რაკეტები, რადგან თეირანი ემზადებოდა აშშ-ის მეორე თავდასხმისთვის, იტყობინება Financial Times. მოსკოვი საჯაროდ მოქმედებდა, როგორც შუამავალი აშშ-სა და ირანს შორის, და შესთავაზა გამდიდრებული ურანის მარაგების შენახვა რუსეთის ტერიტორიაზე. სიმბოლურად, ირანის და რუსეთის საზღვაო ფლოტებმა ამ თვეში ერთობლივი წვრთნებიც ჩაატარეს ომანის ყურეში — თუმცა მოსკოვმა, როგორც ჩანს, მხოლოდ ერთი სამხედრო ხომალდი მიაწოდა. კრემლის მრჩეველმა ნიკოლაი პატრუშევმა შედეგად განაცხადა, რომ ჰორმუზის სრუტეში ჩინეთის მონაწილეობით მეტი წვრთნები ჩატარდებოდა. მაგრამ, როდესაც შაბათს სიტუაცია გამწვავდა, მოსკოვის მხრიდან თეირანის სამხედრო დახმარებაზე საუბარი არ ყოფილა. ფორმალურად, რუსეთი ამას არ მოეთხოვება. მიუხედავად იმისა, რომ რუსეთმა და ირანმა 2025 წლის აპრილში სტრატეგიული პარტნიორობის ხელშეკრულება გააფორმეს, ის არ მოიცავდა ურთიერთდახმარების პუნქტს. „მინდა ხაზი გავუსვა, რომ ხელშეკრულების ხელმოწერა არ ნიშნავს ირანთან სამხედრო ალიანსის შექმნას ან ურთიერთ სამხედრო დახმარებას,“ განუმარტა რუსეთის საგარეო საქმეთა მინისტრის მოადგილემ ანდრეი რუდენკომ რუსეთის სახელმწიფო სათათბიროს იმ დროს. ეს ნიშნავდა, რომ მიუხედავად იმისა, რომ ირანი მოსკოვს „შაჰედის“ დრონებსა და რაკეტებს აწვდიდა უკრაინის ომის დროს, კრემლი არ აპირებს თეირანთან ერთად კიდევ ერთი ბრძოლის დაწყებას. შაბათის თავდასხმის შემდეგ საათებში, სოციალური მედიის ბევრმა მომხმარებელმა იპოვა პუტინის 2025 წლის ივნისის კომენტარები სანქტ-პეტერბურგის ეკონომიკურ ფორუმზე, სადაც მან დაიცვა რუსეთის „ნეიტრალური“ პოზიცია ირანზე აშშ-ის და ისრაელის პირველი თავდასხმის დროს. მან აღნიშნა, რომ ისრაელში სულ მცირე ორი მილიონი ყოფილი საბჭოთა მოქალაქე ცხოვრობდა. „ეს დღეს თითქმის რუსულენოვანი ქვეყანაა. და ჩვენ, რა თქმა უნდა, ამ ფაქტორს ვითვალისწინებთ,“ განაცხადა პრეზიდენტმა იმ დროს. რუსეთის ჩაურევლობა ირანში უდავოდ სერიოზული რეპუტაციული დარტყმაა გლობალურ ასპარეზზე. თუმცა, მას შეიძლება ომის გარკვეული ნადავლიც მოჰყვეს. მოსკოვი იმედოვნებს, რომ საკუთარი თავიდან გადაიტანს ყურადღებას დასავლეთის — და განსაკუთრებით აშშ-ის — მიერ საერთაშორისო ნორმების შეუსრულებლობის ხაზგასმით. სავარაუდოა, რომ ეს გაამყარებს კრემლის ხისტ პოზიციას უკრაინის მიმართაც, რასაც ის მუდმივად დასავლური აგრესიისგან თავდაცვით ნაბიჯად წარმოაჩენს. „პუტინის დარწმუნება, რომ ის ოდესმე ცდებოდა [დასავლეთის საფრთხეზე], რთული იქნება,“ განაცხადა ვლადიმერ პასტუხოვმა, რუსმა პოლიტოლოგმა, რომელიც ლონდონის საუნივერსიტეტო კოლეჯთანაა დაკავშირებული, Telegram-ზე. „ეჭვის შემტანებს ის თეირანზე მიუთითებს და იტყვის: „ეს ჩვენც შეიძლება ვყოფილიყავით.“ ყოველ შემთხვევაში, თუ უკრაინაში მშვიდობის დამყარების შესახებ აშშ-ის შუამავლობით მოლაპარაკებები ჩაიშლება, მოსკოვს მზად ექნება თავისი სალაპარაკო არგუმენტები. კრემლის პირველ ფიგურებს შორის, ვინც შაბათს გამოეხმაურა მოვლენებს, იყო რუსეთის უშიშროების საბჭოს თავმჯდომარის მოადგილე და ყოფილი პრეზიდენტი დმიტრი მედვედევი. „მშვიდობისმყოფელი ისევ საქმეშია,“ დაწერა მან X-ზე, გულისხმობდა აშშ-ის პრეზიდენტ დონალდ ტრამპს. „ირანთან მოლაპარაკებები მხოლოდ საფარი იყო. ყველამ იცოდა ეს.“ ფიოდრ ლუკია