როდესაც 2022 წლის თებერვლის დასაწყისში კიევიდან საქართველოში ჩამოვედი, მაშინ, როცა რუსეთის სრულმასშტაბიანი შეჭრის შესახებ გაფრთხილებები მძაფრდებოდა, ვერც კი წარმოვიდგენდი, რომ ის 24 თებერვალს დაიწყებოდა იმ მასშტაბით, რა მასშტაბითაც დაიწყო, მითუმეტეს, რომ ოთხი წლის შემდეგაც გაგრძელდებოდა. კიევში ჩემს ცხოვრებას აღარ დავბრუნებივარ, გარდა უკრაინაში ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში განხორციელებული რამდენიმე ვიზიტისა, მათ შორის 2025 წელს, როდესაც რუსული დრონისა და სარაკეტო თავდასხმის პირველი პირადი გამოცდილება მქონდა. რუსეთის ომზე ამ ეტაპზე ბევრი სიღრმისეული სათქმელი არ არის, რაც უკვე არ თქმულა. რუსეთი ასობით ათას კაცს უაზრო მცდელობას სწირავს შეუძლებელის მისაღწევად — უკრაინის დამორჩილებისთვის. უკრაინელები კვლავ იბრძვიან და თავს იცავენ ბევრად უფრო დიდი და ძლიერი მტრის წინააღმდეგ. უკრაინის ყველაზე მნიშვნელოვანმა მოკავშირემ, აშშ-მა, ხელი ჩაიქნია, მიუხედავად იმისა, რომ ის არასოდეს ყოფილა ბრძოლაში (რამდენიმე დღის წინ, აშშ-მა გაეროს კენჭისყრაზე თავი შეიკავა, რომელიც „ხანგრძლივი მშვიდობის მხარდაჭერას“ მოითხოვდა). სამხრეთ კავკასიის ქვეყნებს რუსეთისა და უკრაინის წინააღმდეგ მისი სრულმასშტაბიანი აგრესიული ომის მიმართ კვლავ შიზოფრენიული მიდგომა აქვთ. ჩვენ ეს ყველაფერი უკვე ვიცით, რადგან ოთხი წელი (რეალურად, 12 წელი) გავიდა და ბევრი არაფერი შეცვლილა. როდესაც ამ კვირის დასაწყისში იუბილეზე ვფიქრობდი, გამახსენდა 2022 წლის იმ დღის სცენები თბილისში — მასიური ბრბო, მხარდაჭერის მოზღვავება და ერთი ფაქტი, რომლის გაგებაც ქართველებმა უცხოელებს დაგვანახეს — რომ ეს იყო რუსული იმპერიალიზმის გაუთავებელი ისტორიის მხოლოდ უახლესი ეპიზოდი. ასევე ხელახლა წავიკითხე OC Media-ს სარედაქციო სტატია, რომელიც 2022 წლის 24 თებერვალს გამოქვეყნდა, რომლის განწყობაც ოთხი წლის შემდეგაც ისეთივე ჭეშმარიტია, როგორც დაწერის დღეს. „ძნელია იმის გადაჭარბება, თუ რა დევს სასწორზე უკრაინისთვის, რუსეთის სხვა მეზობლებისთვის, მათ შორის აქ, კავკასიაში, და მართლაც, მსოფლიოსთვის. დღეს უკრაინის საქმე კავკასიის, და მართლაც, მსოფლიოს საქმეა“, — ნათქვამია სარედაქციო სტატიაში. განსაკუთრებით ერთი სხვა სტრიქონი დამამახსოვრდა, როგორ იყო აღწერილი შეჭრა, როგორც „რუსეთის იმპერიული ამბიციების აღორძინება, რომელიც ყველას, განსაკუთრებით კი კავკასიაში, გვეხება“. სრულმასშტაბიანი ომის ოთხი წლის შემდეგ, ვფიქრობ, ეს არის გაკვეთილი, რომლის სრულად გააზრებაც ყველაზე მეტად გაგვიჭირდა. რუსი ოფიციალური პირები დაუღალავად იმეორებენ, რომ ომი ვერ მოგვარდება მისი „ძირეული მიზეზების“ განხილვის გარეშე (რუსულად, ეს ნიშნავს უკრაინის, როგორც დამოუკიდებელი სახელმწიფოს, ლიკვიდაციას), და გარკვეულწილად, ისინი მართლები არიან. ომი არის რუსეთის უახლესი მცდელობა, გაანადგუროს უკრაინელი ხალხი და უკრაინელი ერი, მაგრამ ასევე არის რუსეთის გულში არსებული ღრმა იმპერიალისტური ლპობის გამოხატულება. დიახ, ეს ასევე რუსეთის ხანგრძლივი კონფლიქტის სიმპტომია დასავლეთთან, განსაკუთრებით აშშ-სთან, მაგრამ მე მჯერა, რომ ესეც გამომდინარეობს მისი შინაგანად გააზრებული განწყობიდან, რომ მსოფლიო გავლენის სფეროებად უნდა გაიყოს. თბილისიდან ვწერ და ვერ ვხედავ ვერანაირ ნიშანს იმისა, რომ რუსეთმა ხელი აიღო თავის იმპერიულ ამბიციებზე სამხრეთ კავკასიაში ან სადმე სხვაგან, რასაც ის თავის ისტორიულ უკანა ეზოდ მიიჩნევს. რუსეთმა არაერთხელ გამოიყენა სამხედრო ძალა თავისი ნეოკოლონიური მიზნების მისაღწევად, დიდწილად იმიტომ, რომ მას ბევრი არაფერი აქვს შესათავაზებელი, მითუმეტეს რბილი ძალის კუთხით. როდესაც ის არ იყენებს სამხედრო ძალას, მას უამრავი სხვა საზიზღარი მეთოდი აქვს მარაგში, რასაც ჩვენ ვხედავთ საქართველოში, სომხეთსა და აზერბაიჯანში. არა მხოლოდ დასავლეთში ვერ ვხედავ ამის ფართო გაგებას, უკრაინაში სრულმასშტაბიანი ომის ოთხი წლის შემდეგაც კი, არამედ სამწუხაროდ, მიჭირს მრავალი რუსის, მათ შორის ისეთის, ვინც თავს კეთილგანწყობილად მიიჩნევს, ამის გააზრება. დღევანდელი რუსეთი იმპერიაა, ის არ არის ნორმალური ქვეყანა. მიუხედავად იმისა, რომ რუსეთის ფართო „დეკოლონიზაციის“ მოწოდებები მიამიტურად მიმაჩნია — დიდწილად იმიტომ, რომ ისინი არარეალისტურია — რუსეთის კოლონიალიზმი ცოცხალი და აქტიურია კავკასიაში და ასეთად უნდა იყოს აღიარებული. სამწუხაროდ, ვფიქრობ, მომავალ წელსაც 24 თებერვალს აღვნიშნავთ, რადგან რუსეთის სრულმასშტაბიანი ომი მეექვსე წელში შევა. შესაძლოა, იმ დროისთვის ცოტათი მაინც მივუახლოვდეთ რუსეთის დაუოკებელი იმპერიალისტური ამბიციების „ძირეული მიზეზების“ აღიარებას. ნეიტი შეუერთდა OC Media-ს რედაქტორად კიევის დამოუკიდებელ გამოცემაში ერთი წლის მუშაობის შემდეგ, სადაც ის აშუქებდა უკრაინას, რუსეთს და სამხრეთ კავკასიას. მას აქვს გამოცდილება საგრანტო წერასა და პოსტსაბჭოთა გეოპოლიტიკის გაშუქებაში, კონფლიქტისადმი მგრძნობიარე ჟურნალისტიკისა და ადამიანის უფლებების აქცენტით. ალიევის რეჟიმის მიერ ქალთა სხეულების გაიარაღება ახლა მათ წინააღმდეგ გამოიყენება. „დაღუპულთა ხსოვნის პატივსაცემად, ჩვენ პატივს მივაგებთ სომეხი ხალხის სიმტკიცესა და ურყევ სულს“, — დაწერა აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტმა ჯ.დ. ვენსმა სომხების გენოციდის მემორიალის სტუმრების წიგნში სომხეთში სამუშაო ვიზიტის დროს ადგილის მონახულების შემდეგ. ვენსმა არა მხოლოდ თავი აარიდა იმის გარკვევას, თუ როდის, ვის მიერ და როგორ დაიკარგა ეს სიცოცხლეები, არამედ ის გახდა ონლაინ დაპირისპირების ცენტრი მას შემდეგ, რაც წაიშალა მისი პოსტი, რომელშიც მკაფიოდ იყო გამოყენებული ტერმინი „სომხების გენოციდი“.