ამ დრამატულ სადეპორტაციო პოლიტიკაზე საუბარიც კი იმაზე მეტყველებს, რომ ულტრამემარჯვენეები იმარჯვებენ. იტალიაში კი ეს მხოლოდ ლაპარაკზე მეტია. ამ თვის დასაწყისში ტომი რობინსონთან შეხვედრისას, საფრანგეთის ანტი-საიმიგრაციო პოლიტიკოსმა ერიკ ზემურმა უხეშად შეაჯამა თავისი მისია: „პოლიტიკამ უნდა დაამარცხოს დემოგრაფია.“ მისი თქმით, მუსლიმთა მზარდი რაოდენობის გათვალისწინებით, ევროპის „გაუჩინარებისგან“ გადასარჩენად შესაძლოა „10-20 წელი“ იყო დარჩენილი. ორივე მამაკაცი იმედებს ერთ პოლიტიკას უკავშირებდა „შემოსევის“ შესაჩერებლად: რემიგრაციას. არსებითად, რემიგრაცია გულისხმობს მასობრივი დეპორტაციების გამოყენებას უმცირესობათა – განსაკუთრებით მუსლიმური – მოსახლეობის შესამცირებლად. საფრანგეთის 2022 წლის საპრეზიდენტო არჩევნებზე ზემურმა პირობა დადო „რემიგრაციის სამინისტროს“ შექმნაზე, რომელიც „1 მილიონი“ ადამიანის დეპორტაციას ისახავდა მიზნად, კერძოდ კი, არალეგალური და ორმაგი მოქალაქეობის მქონე კრიმინალების. პრაქტიკაში, ამ იდეის მომხრეები ხშირად ბუნდოვანს ხდიან განსხვავებებს კრიმინალებსა და არაკრიმინალებს, დიდი ხნის მოქალაქეებსა და ბოლო დროს ჩამოსულ მიგრანტებს, არალეგალებსა და ლეგალური სტატუსის მქონე პირებს შორის. რემიგრაციის მზარდი დისკურსი უნდა გავიგოთ ევროპაში ულტრამემარჯვენეების საარჩევნო წინსვლის კონტექსტში. ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ, ან მასთან მიახლოებისას, პარტიები, ჯორჯა მელონის „იტალიის ძმებიდან“ მარინ ლე პენის „ეროვნულ გაერთიანებამდე“ (RN), მემარჯვენე ფრთის უფრო ექსტრემალური დაჯგუფებების მიერ „რბილობაში“ იქნენ დადანაშაულებულნი. (ბოლოს და ბოლოს, ლიბერალური მედიაც კი ხშირად მიანიშნებს, რომ მათი ლიდერები დერადიკალიზებულნი არიან და უფრო ტრადიციულ კონსერვატორებს დაემსგავსნენ.) შემდეგ უფრო ექსტრემალური მემარჯვენეები აძლიერებენ ზეწოლას, პოპულარიზაციას უწევენ რა დრამატულ და არაჰუმანურ იდეებს – როგორიცაა რემიგრაცია. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შესაძლოა ღრმა განხეთქილებას მიანიშნებდეს ევროპის მემარჯვენე ძალებს შორის, სიმართლე ისაა, რომ რემიგრაციაზე საუბარიც კი იმის ნიშანია, რომ ულტრამემარჯვენეები – თავიანთი უფრო ექსტრემალური და „მეინსტრიმული“ ვარიანტებით – იმარჯვებენ. რემიგრაციის მოწოდება მცირე ექსტრემისტული წრეების მიღმა გავრცელდა. გერმანიაში, გასული წლის არჩევნებამდე ის მიიღო პარტია „ალტერნატივა გერმანიისთვის“ (AfD), რომელიც დღეს ეროვნულ გამოკითხვებში ლიდერობს. ივლისში, პარტიის ოფიციალურმა პლატფორმამ სიტყვა „რემიგრაცია“ ამოიღო მას შემდეგ, რაც სასამართლოებმა ეს იდეა არაკონსტიტუციურად და გერმანიის მოქალაქეების მიმართ დისკრიმინაციულად ცნეს. თუმცა, AfD-ის რეგიონალურმა ფილიალებმა და პოლიტიკოსებმა შეინარჩუნეს თბილი ურთიერთობები პრო-რემიგრაციულ ავსტრიელ ეთნო-ნაციონალისტ მარტინ სელნერთან, რომელიც გასულ თვეში შეხვდა AfD-ის დეპუტატებს ამ პოლიტიკის განსახილველად შტატის პარლამენტში. იტალიაში, ვიცე-პრემიერ მატეო სალვინის პარტია „ლიგა“ გახდა პირველი მმართველი პარტია ევროკავშირში, რომელმაც „რემიგრაცია“ მოიწონა. იტალია – ფაშიზმის სამშობლო – განსაკუთრებით ნათლად აჩვენებს, თუ როგორ შეუძლია ოდესღაც მარგინალურ იდეებს პოპულარობის მოპოვება. მილანთან გამართული „რემიგრაციის სამიტის“ ირგვლივ გამართული ცხარე პროტესტებიდან რვა თვის შემდეგ, ამ იდეამ ამ იანვარში პარლამენტში შეაღწია. „ლიგის“ დეპუტატების დახმარებით, ნეო-ფაშისტური ჯგუფების „კაზაპაუნდისა“ და „ვენეტო ფრონტე სკინჰედსის“ წარმომადგენლებმა პრესკონფერენცია დანიშნეს საჯარო პეტიციის დასაწყებად, რომელიც პარლამენტს რემიგრაციის განხილვას აიძულებდა. საბოლოოდ, ღონისძიება დაბლოკა მემარცხენე დეპუტატებმა, რომლებმაც დაიკავეს დარბაზი და იმღერეს ანტიფაშისტური ჰიმნი „ბელა ჩაო“. ამ იდეასთან დაკავშირებით მემარჯვენე ფრთაში, რა თქმა უნდა, დაძაბულობაა. პეტიციის ორგანიზატორები, რომლებმაც ამჟამად 114,000 ხელმოწერა შეაგროვეს, იმედოვნებენ, რომ აიძულებენ რეფერენდუმის ჩატარებას – და, თუ მმართველი პარტიები ამას არ დაუშვებენ, მათ უმოქმედობას დაგმობენ. მელონის პარტია დიდი ხანია აფრთხილებს მიგრანტთა „შემოსევებისა“ და „ეთნიკური ჩანაცვლების“ წინააღმდეგ, მაგრამ ნაკლებად სავარაუდოა, რომ დათანხმდეს რეფერენდუმის მოწოდებას, რადგან არ სურს, რომ პოლიტიკური ინიციატივა მცირე არასაპარლამენტო ჯგუფებმა უკარნახონ. სალვინის „ლიგისთვის“, რომელიც მელონის პარტიას საგრძნობლად ჩამორჩება გამოკითხვებში, რემიგრაციის ირგვლივ პოზირება წითელ ხორცს სთავაზობს მის აქტივისტთა ბაზას, რაც მას პრემიერ-მინისტრის მარჯვნივ აყენებს. თუ ეს სალვინის ცუდ გამოკითხვებს ვერ გადაარჩენს, ერთი მიზეზი ის არის, რომ რემიგრაციას უკვე ჰყავს უფრო ძლიერი სპიკერი ყოფილი გენერლის, რობერტო ვანნაჩის სახით. კარიერულმა ჯარისკაცმა სენსაცია გამოიწვია თავისი 2023 წლის წიგნით „ამობრუნებული სამყარო“ (The World Upside Down), სადაც ის გმობდა მასობრივ იმიგრაციას და გეი ადამიანების „ნორმალიზაციას“. მისმა თვითგამოქვეყნებულმა წიგნმა დაახლოებით 100 000 ეგზემპლარი გაიყიდა და მალევე ის ევროპარლამენტის „ლიგის“ წევრი გახდა. ამ თვის დასაწყისში ვანნაჩიმ განაცხადა, რომ ის ცალკევდებოდა საკუთარი პარტიის დასაარსებლად, რომლის მთავარი აქცენტი რემიგრაცია იქნებოდა. მან მეორე წიგნიც დაანონსა: „ამობრუნებული სამყარო II: რემიგრაცია“. ვანნაჩის ახალი პარტია, „ნაციონალური მომავალი“ (Futuro Nazionale), რომელმაც უკვე გადაიბირა „ლიგის“ ორი დეპუტატი, ჯერ არ არის სერიოზული ძალა. ის დავაშია ორ სხვა ჯგუფთან თავისი ლოგოსა და სახელის გამო. მისი პირველი დეპუტატი, ემანუელე პოცოლო, მელონის საპარლამენტო ჯგუფიდან გააძევეს ახალი წლის წვეულებაზე მომხდარი იარაღის ინციდენტის შემდეგ. თუმცა, ვანნაჩი ფართო აღიარებით სარგებლობს და მის მიერ ამ ლოზუნგის მიღებამ მას შეიძლება გაცილებით ფართო ყურადღება მოუტანოს. შედეგი შესაძლოა მელონის უფრო მემარჯვენე მეტოქე იყოს, დაწყებული მიგრაციიდან საგარეო პოლიტიკით დამთავრებული. 2022 წლის ოქტომბერში პრემიერ-მინისტრად გახდომამდე მელონი თავად აფრთხილებდა იტალიელების „ეთნიკური ჩანაცვლების“ შესახებ. თანამდებობაზე მან უფრო კოდირებული ენა გამოიყენა. ზოგიერთი ცენტრისტი მელონის იმასაც კი მიაწერს, რომ ის