მორალურ სიცხადეს დასავლეთის პოლიტიკა არ შეუცვლია; დარწმუნება უნდა გავრცელდეს იმ ასპარეზებზე, სადაც რეალურად არის ძალაუფლება. პალესტინელი პოლიტიკური ანალიტიკოსი და დრამატურგი. ათწლეულების განმავლობაში, პალესტინის საქმეს ყველაზე მეტად მიმღები აუდიტორია პოლიტიკურ მემარცხენე ფლანგზე ჰყავდა. პროგრესულმა მოძრაობებმა, ადამიანის უფლებათა ორგანიზაციებმა და ანტიკოლონიალურმა ტრადიციებმა შესთავაზეს ენა, სოლიდარობა და მორალური სიცხადე. ეს შესაბამისობა აზრიანი იყო. ასეა დღესაც. მაგრამ დღევანდელ პოლიტიკურ ლანდშაფტში, ის თავისთავად ვერ შეცვლის პოლიტიკას. თუ პოლიტიკა ყალიბდება უსაფრთხოების აზროვნებითა და კონსერვატიული ძალაუფლებით დომინირებულ სივრცეებში, მაშინ ადვოკატირებაც ამ სივრცეებში უნდა მიაღწიოს. დასავლეთის დიდ ნაწილში, გადაწყვეტილებები სამხედრო დახმარების, დიპლომატიური პოზიციონირებისა და საპროტესტო კანონმდებლობის შესახებ ნაკლებად არის ფორმირებული აქტივისტური ზეწოლით და უფრო მეტად უსაფრთხოებაზე დაფუძნებული პოლიტიკური გათვლებით. ენა, რომელიც დომინირებს ამ ასპარეზებზე, არ არის უპირველესად მორალური ან ისტორიული. ის სტრატეგიული, იურიდიული და ინსტიტუციურია. ამ კონტექსტში, სტრატეგია, რომელიც ჩართულობას ძირითადად თანამგრძნობ სივრცეებში ზღუდავს, შეიძლება სოლიდარობას ინარჩუნებდეს, მაგრამ ნაკლებად ცვლის გადაწყვეტილების მიღების ცენტრებს. პალესტინის მოძრაობამ უპრეცედენტო ხილვადობას მიაღწია, განსაკუთრებით ღაზაზე ისრაელის ბოლო გენოციდური ომის დაწყების შემდეგ, რომელმაც ათობით ათასი მშვიდობიანი მოქალაქე იმსხვერპლა და ღაზის სექტორის დიდი ნაწილი ნანგრევებად აქცია. საზოგადოებრივი ცნობიერება გაიზარდა. იურიდიული შემოწმება გაძლიერდა. საერთაშორისო ინსტიტუტები დებატებში ჩაერთვნენ. თუმცა, ხილვადობა ზემოქმედების ბერკეტად არ ქცეულა. იარაღის მიწოდება გრძელდება. დიპლომატიური საფარი კვლავ არსებობს. რამდენიმე დასავლურ სახელმწიფოში გაიზარდა შეზღუდვები პროპალესტინურ პროტესტებზე. მხოლოდ მორალური სიცხადე არ აღმოჩნდა საკმარისი. დასავლეთის დედაქალაქებში ბოლო მოვლენები აჩვენებს ამ უფსკრულს ხილვადობასა და გავლენას შორის. გერმანიაში, ადგილობრივმა ხელისუფლებამ უსაფრთხოების მოტივით სრულად აკრძალა ან მკაცრად შეზღუდა პროპალესტინური დემონსტრაციები. შეერთებული შტატების ზოგიერთ ნაწილში, პოლიციამ გაასუფთავა სტუდენტური ბანაკები, ხოლო შტატის საკანონმდებლო ორგანოებმა დააჯარიმეს ინსტიტუტები, რომლებიც ბოიკოტის კამპანიებს ტოლერანტობდნენ. დიდ ბრიტანეთში, ფართომასშტაბიანი დემონსტრაციები ძირითადად ექსტრემიზმისა და საზოგადოებრივი წესრიგის ენით იყო გაფორმებული. თითოეულ შემთხვევაში, დებატები ნაკლებად იყო ორიენტირებული საერთაშორისო სამართალზე ან ოკუპაციაზე და უფრო მეტად შიდა უსაფრთხოებასა და კონტრ-ექსტრემიზმზე – იმ სფეროზე, რომელშიც მთავრობები თავს ყველაზე თავდაჯერებულად გრძნობენ. გამოწვევის ნაწილი იმაში მდგომარეობს, თუ როგორ არის სტრუქტურირებული ჩართულობა. პალესტინის საქმე არ არის მარგინალური, ექსტრემისტული ან მორალურად ორაზროვანი. ის დაფუძნებულია საერთაშორისო სამართალზე, თვითგამორკვევის პრინციპსა და მშვიდობიანი მოსახლეობის უფლებაზე, იცხოვროს ოკუპაციისა და კოლექტიური დასჯის გარეშე. ეს პრინციპები არ არის არსებითად მემარცხენე. ისინი საუბრობენ კანონზე, სუვერენიტეტზე და სახელმწიფო ძალაუფლების საზღვრებზე – კონცეფციებზე, რომლებიც რეზონანსულია სხვადასხვა პოლიტიკურ ტრადიციებში. და მაინც, პალესტინის ადვოკატირება დასავლეთის დედაქალაქებში ხშირად ძირითადად ანტიკოლონიალური და ადამიანის უფლებების ენით არის გაფორმებული – რეგისტრებით, რომლებიც ძლიერ რეზონანსულია მემარცხენე ფლანგზე, მაგრამ ნაკლებად კონსერვატიულ პოლიტიკურ კულტურებში. შედეგად, ეს საქმე ხშირად აღიქმება როგორც იდეოლოგიურად მისადაგებული და არა უნივერსალურად დაფუძნებული. ეს აღქმა ავიწროებს მის მიღწევადობას. როდესაც პალესტინის მოთხოვნები არ არის ფორმულირებული უსაფრთხოებისა და სამართლებრივი ლექსიკით, რომელიც მრავალ მემარჯვენე პოლიტიკურ დისკურსს უდევს საფუძვლად, სხვები განსაზღვრავენ მათ ნაცვლად. დომინანტური ფორმულირება ხდება ტერორიზმის, არასტაბილურობის ან ცივილიზაციათა კონფლიქტის. ოკუპაცია გადაიქცევა უსაფრთხოების მართვად. კოლექტიური დასჯა კი – შეკავებად. ასეთ გარემოში, სიჩუმე ან შეზღუდული ჩართულობა არ ინარჩუნებს პრინციპს. ის დაუტოვებს ველს უბრძოლველად. მემარჯვენე ფლანგთან ჩართულობა არ ნიშნავს მოთხოვნების განზავებას ან ოკუპაციაზე, აპარტეიდზე ან მშვიდობიანი მოსახლეობისთვის მიყენებულ ზიანზე ენის შერბილებას. ეს არ ნიშნავს რასიზმის ან ისლამოფობიის ლეგიტიმაციას. მას თან ახლავს არასწორი ინტერპრეტაციის, მტრობის ან უსამართლო ჩართულობის რისკები, მაგრამ გათიშვას მოაქვს უმნიშვნელობის უფრო დიდი რისკი. ეს ნიშნავს იმის აღიარებას, რომ პოლიტიკური დარწმუნება მოითხოვს თარგმნას, ისევე როგორც რწმენას. არგუმენტები უნდა იყოს წარმოდგენილი იმ ტერმინებით, რომლებიც გადაიკვეთება ძალაუფლების მქონე პირთა პრიორიტეტებთან. ეს შეიძლება ნიშნავდეს კონსერვატიული კანონმდებლების ინფორმირებას, მემარჯვენე პოლიტიკურ ფორუმებში გამოქვეყნებას, ან არგუმენტების წარმოდგენას საპარლამენტო და უსაფრთხოების კომიტეტების ფარგლებში, ნაცვლად მხოლოდ აქტივისტურ სივრცეებისა. ეს შეიძლება ნიშნავდეს იმის მტკიცებას, რომ განუსაზღვრელი ოკუპაცია ძირს უთხრის ისრაელის გრძელვადიან უსაფრთხოებას მუდმივი არასტაბილურობის განმტკიცებით. ეს შეიძლება ნიშნავდეს იმის დემონსტრირებას, რომ საერთაშორისო სამართლის შერჩევითი აღსრულება ასუსტებს დასავლეთის მთავრობების სანდოობას უკრაინაში, ტაივანში თუ სხვაგან. ეს შეიძლება ნიშნავდეს იმის ჩვენებას, რომ ერთი მოკავშირის დაუსჯელობა გლობალურად ასუსტებს შეკავებას. ეს არ არის მემარცხენე ფლანგის სასაუბრო საკითხები. ეს არის თანმიმდევრულობის, წესრიგისა და სახელმწიფო ინტერესების საკითხები. ისტორია მიუთითებს, რომ პოლიტიკური ცვლილება ხშირად მოითხოვს ჩართულობას საკუთარი ბუნებრივი მოკავშირეების მიღმა. აფრიკის ეროვნულმა კონგრესმა არ შეზღუდა თავისი კავშირები თანამგრძნობ აუდიტორიით...