პარტია „რეფორმის“ პატრიოტიზმის ვერსია ოპორტუნისტული და მოჩვენებითია, მაგრამ ის ამომრჩევლებს ხიბლავს. ლეიბორისტულმა პარტიამ პასუხის საპოვნელად თავის ფესვებს უნდა მიმართოს. 1980-იანი წლების შუა ხანებში, გერმანული ტელესერიალი, „ჰაიმატი“, ჩემს სახლში ყოველ ხუთშაბათ საღამოს სავალდებულო სანახაობა გახდა. ფიქტიური რაინლანდური სოფლის ცხოვრებისა და დროის ეპიკური პორტრეტი, შაბახის მაცხოვრებლებს უთვალთვალებდა, როდესაც ისინი მღელვარე მე-20 საუკუნეში გზას იკვალავდნენ. 15 საათის განმავლობაში, ედგარ რაიტზის დრამამ ფესვების, ადგილის სიყვარულის რომანტიკული, თითქმის რელიგიური განცდა გადმოსცა. როგორც ხანდაზმული ადგილობრივი მესაფლავე უყვარდა გარეშეებისთვის ეთქვა: „დედამიწაზე, როგორც ყველამ იცით, არის მაღალი და დაბალი გერმანული, მაგრამ სამოთხეში – როგორც მოსალოდნელია – ჰუნსრუკის დიალექტზე ლაპარაკობენ.“ ნახევრად ხუმრობით, ნახევრად სერიოზულად, ეს სიტყვები კუთვნილების შესახებ როგორც იდუმალ, ისე ლამაზ რაღაცას გამოხატავს. მაგრამ პოლიტიკურ სპექტრზე, სად ჯდება ასეთი ხედვა? ჯეიმს ორს, რომელიც ახლახან ნაიჯელ ფარაჯის ინტელექტუალურ მაცნედ დაინიშნა, ამ კითხვაზე მზა და თავდაჯერებული პასუხი ექნებოდა. კემბრიჯის რელიგიის ფილოსოფიის პროფესორი, ორი ცდილობს ფარაჟიზმისთვის მაღალინტელექტუალური ბრწყინვალება შესძინოს. The Times-ისთვის მიცემულ ბოლოდროინდელ სტატიაში ის ამტკიცებდა: „პარტია „რეფორმა“ იწყებს იმის ფორმულირებას, რაც რუტინულად მოიხსენიება და დემონიზდება როგორც მემარჯვენე პოპულიზმი, მაგრამ რომელიც გაცილებით უკეთ გაგებულია, როგორც „სახლის პოლიტიკით“ გაცოცხლებული ხედვა.“ სხვა პარტიებმა, მისი სვეტის მიხედვით, მართეს ბრიტანეთი ისე, თითქოს ის „კონკრეტულად არსად“ იყო, მართავდნენ ზონას, იმის ნაცვლად, რომ აფასებდნენ და იცავდნენ ადგილს. მსგავსი დაკვირვებები დიდი ხანია ვრცელდება ევროპის ულტრამემარჯვენე სალონებში. მახსოვს, თითქმის ათი წლის წინ, როგორ ვუსმენდი მარინ ლე პენის დისშვილს, მარიონ მარეშალს, რომელიც ისტორიულ ქალაქ სენში მიტინგზე საუბრობდა: „მაკრონისთვის ჩვენი ქვეყანა არ არის ერი, ეს არის სივრცე,“ უთხრა მარეშალმა უპირატესად მუშათა კლასის აუდიტორიას. „მე გაოცებით ვუყურებ გოთურ ტაძარს, რომელიც აქ, სენში გაქვთ, საფრანგეთის ყველაზე ბრწყინვალეს, და აღფრთოვანებული ვარ რასინის ლექსის დიდებულებით. მაგრამ ეს ყველაფერი არ არსებობს [მაკრონისთვის]. ერთადერთი, რაც მნიშვნელოვანია, არის პროდუქტიულობა, ეკონომიკა, სარგებელი.“ ამ ეტაპზე, ბევრი მკითხველის აღშფოთება გაიზრდება. ნატივისტური ხედვის თანახმად, სახლი განსაზღვრებით ყველასთვის არ არის. რაიტზის შედევრი – რომელიც ნამდვილად არ იყო ასეთი – გააკრიტიკეს ნაცისტური ანტისემიტიზმის საშინელებების დაკნინების გამო, რაც მის პერსონაჟების ცხოვრებაში მხოლოდ იშვიათად იჭრება. და მიუხედავად ისეთი ფიგურების მნიშვნელობისა, როგორებიც არიან ზია იუსუფი და სუელა ბრავერმანი, „რეფორმის“ ადგილის სიყვარული გარიყვის ლოგიკას ატარებს. ორის ინტერვენცია რობერტ ჯენრიკის კონსერვატორებიდან დეფექტირების აღსანიშნავად დაიწერა, არც ისე დიდი ხნის შემდეგ, რაც ჯენრიკმა ცნობილად გამოთქვა წუხილი ჰენდსვორთში თეთრკანიანი სახეების არარსებობის გამო. პარტიის კანდიდატი ამ თვის სეისმურ შუალედურ არჩევნებში გორტონსა და დენტონში არის მეთიუ გუდვინი, პოლიტიკის ყოფილი პროფესორი, რომელიც ონლაინ აქტივისტად გადაიქცა და მიანიშნა, რომ გაერთიანებულ სამეფოში დაბადებული ეთნიკური უმცირესობების წარმომადგენლები, ასე ვთქვათ, შესაძლოა, არ იყვნენ „ჭეშმარიტი ბრიტანელები“. ეს ამაზრზენი პერსპექტივებია. გასულ კვირას მილიარდერი საგადასახადო ემიგრანტი ჯიმ რატკლიფის შორიდან ჩარევამ, რომელმაც გამოთქვა წუხილი, რომ ბრიტანეთი „კოლონიზაციის“ პროცესში იყო, აჩვენა, თუ რამდენად იძენენ ისინი პოლიტიკურ მიზიდულობას. მაგრამ მორალური მხილება და მრავალფეროვნების სადიდებელი დამრიგებლური ქადაგებები არ არის საკმარისი პასუხი. Question Time-ის ბოლო გამოცემის ყურებისას, სასოწარკვეთილებაში ჩავვარდი, როდესაც შოტლანდიის სახელმწიფო მდივანმა, დუგლას ალექსანდრემ, „რეფორმის“ მომხრე პოდკასტერს პანელზე მანჩესტერელი პოეტის ტონი უოლშის ლექსის, „ეს არის ადგილი“ (This Is the Place), ციტირებით დაუპირისპირდა. „ზოგი აქ დაიბადა, ზოგი აქ მოვიდა, მაგრამ ჩვენ ყველანი მას სახლს ვუწოდებთ“ უდავოდ ამაღელვებელი ფრაზაა, მაგრამ მგრძნობიარე საკითხებზე მემარცხენეები ძალიან ხშირად ურჩევნიათ ქადაგებას, ვიდრე ანალიზს. „რეფორმა“ იმედოვნებს, რომ როგორც მემარცხენეების, ისე მემარჯვენეების ამომრჩევლებს მიიზიდავს, პატრიოტული წინააღმდეგობის სენტიმენტალური პოლიტიკის განსახიერებით, ეროვნულ შუალედურ გზად წარმოჩენით თავისუფალი ბაზრის თაჩერიზმსა და შორეული სახელმწიფოს მკვდარ ხელს შორის, რომელიც გულგრილია რეალური თემების ბრძოლების მიმართ. ორი და „რეფორმის“ სხვა ინტელექტუალური ლიდერი, დენი კრუგერი, თვლიან, რომ ეს „ახალი მემარჯვენე“ შექმნის ახალ ცენტრალურ პოზიციას; ისეთს, რომელიც გააერთიანებს ტრადიციულ ტორიზმს, შუა ინგლისს და საბოლოოდ იმედგაცრუებულ პოსტინდუსტრიულ მუშათა კლასს. მომავალი შეთავაზება არის დეგლობალიზებული ბრიტანული კაპიტალიზმი, რომელიც სავარაუდოდ მოიცავს სახელმწიფო წილების აღებას საკვანძო ინდუსტრიებში, ეთნოცენტრიზმის კულტურული დოლისცემის თანხლებით. თავხედობის დონე უზარმაზარია. ფარაჟი იმდენად იდენტიფიცირდა ლიზ ტრასის ლესე-ფერის ფანატიზმთან, რომ მან მისი მთავრობის პირველი და ერთადერთი ბიუჯეტი შეაქო, როგორც საუკეთესო ტორების ეკონომიკა „1986 წლის შემდეგ“. ორის ახალი „უკეთესი ბრიტანეთის ცენტრი“ – ანალიტიკური ცენტრი, რომელიც პასუხისმგებელია „რეფორმის“ მომავალი მთავრობის პოლიტიკის შემუშავებაზე – დაარსდა სასაქონლო ტრეიდერების დახმარებით, რომლებიც ფარაჟთან ერთად სვამდნენ 80-იანი და 90-იანი წლების „დიდი აფეთქების“ დღეებში. ეს იყო ის წლები, როდესაც მსოფლიო მზად იყო გლობალური ფინანსებისთვის, რომლებმაც პლანეტა საკუთარი მიხედვით გაძარცვეს.