ათწლეულების განმავლობაში, ჩრდილოეთ ნორვეგიის მკვლევრები ცდილობდნენ აღედგინათ სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ზღვის წყალმცენარეების ტყეები, მას შემდეგ რაც გადაჭარბებულმა თევზჭერამ დააზიანა საზღვაო ეკოსისტემები. ახლა კი, მარტივი გადაწყვეტა წარმატებული აღმოჩნდა. როდესაც გასულ მაისს ნორვეგიელი მკვლევარი ჰანს კრისტიან სტრანდი ჩრდილოეთ ნორვეგიის არქტიკულ წყლებში სამეცნიერო ნავზე ავიდა, მისი მოლოდინი მაღალი არ ყოფილა. იგი მიჩვეული იყო ნაცრისფერი და უსიცოცხლო ზღვის ხილვას, გაზაფხულზეც კი. მაღალი ზღვის წყალმცენარეების ტყეები, რომლებიც ოდესღაც ტალღების ქვეშ მშვიდად ფრიალებდნენ, ზღვის ზღარბებმა შეჭამეს და მათ ადგილას აღარაფერი დარჩა. სტრანდმა და მკვლევართა გუნდმა 25 წელი გაატარეს ზღვის წყალმცენარეების აღდგენის მცდელობაში — და მასთან ერთად, საზღვაო ეკოსისტემის ბალანსის აღდგენაში, რომელიც ადამიანის საქმიანობის შედეგად დაიკარგა. მაგრამ ამ დრომდე, მშიერმა ზღვის ზღარბებმა მათ სძლიეს. მსოფლიოს სანაპირო ზოლის ერთ მესამედზე ნაპოვნი, ზღვის წყალმცენარეების ტყეები ოკეანის სამშენებლო ბლოკებია. ისინი საზღვაო სიცოცხლეს საკვებსა და თავშესაფარს აწვდიან, ასუფთავებენ წყალს, შთანთქავენ ნახშირბადს და მოქმედებენ როგორც სანაპირო დაცვა ტალღების შერბილებით. ბოლო 40 წლის განმავლობაში, ჩრდილოეთ ნორვეგია — ევროპის საზღვაო ტყეების მნიშვნელოვანი ნაწილის სამშობლო — დაკარგა სულ მცირე 5,000 კვადრატული კილომეტრი (1,930 კვადრატული მილი) აყვავებული წყალმცენარეების საფარი. განადგურება 1950-იან წლებში დაიწყო, როდესაც მძიმე მექანიზაციამ და თევზჭერის შესაძლებლობების მკვეთრმა ზრდამ შეამცირა ზღვის მგლისა და ჰადოკის პოპულაციები. ამ მტაცებლების გარეშე, ზღვის ზღარბები თავისუფლად ძოვდნენ წყალმცენარეების ტყეებს, რომლებიც სისტემატურად გაქრნენ. კაროლინ სტიგუმ კვალო, თავისუფალი მყვინთავი ჩრდილოეთ ნორვეგიის ლოფოტენის კუნძულებზე, ამბობს, რომ საზღვაო სიცოცხლე, რომელსაც იგი სიღრმეების შესწავლისას ხედავს, ძალიან განსხვავდება რამდენიმე ათეული წლის წინანდელი აღწერილობებისგან. „ზოგიერთმა მყვინთავმა მითხრა, რომ 90-იან წლებში იმდენი ზღვის მგელი იყო, რომ ოკეანეში გადაადგილება თითქმის შეუძლებელი იყო მათ დანახვის გარეშე“, — განმარტა კვალომ. „ახლა თითქმის არცერთი აღარ დარჩა. მე არასოდეს მინახავს არცერთი იმ წლების განმავლობაში, რაც აქ ვყვინთავდი.“ კვალო არის თავისუფალი მყვინთავების კოლექტივის, სახელწოდებით „წყალმცენარეების დამკვირვებლები“ (Kelp Watchers), წევრი, რომლებიც ასევე მუშაობდნენ წყალქვეშა ტყეების აღსადგენად. მათი ტაქტიკა ზღვის ზღარბების მოკვლა იყო, რასაც ისინი თვეში ერთხელ, ერთ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში აკეთებდნენ, ზამთრის ქარიშხლებსა და ყინვაშიც კი. „ჩვენ დიდი ცვლილება განვიცადეთ. მრავალი სახეობა გამოჩნდა, როდესაც ზღვის ზღარბების განადგურება დავიწყეთ“, — თქვა კვალომ. მაგრამ საბოლოოდ, მათ ვერ მიიღეს ის შედეგები, რასაც იმედოვნებდნენ — ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ერთ-ერთი დაბრუნებული სახეობა იყო „ლურვი“ (lurv), ღრუბლისმაგვარი წყალმცენარე, რომელიც მზის სხივებს ხელს უშლიდა წყალმცენარეებთან მისვლაში. ჯანსაღი ზღვის წყალმცენარეების ტყე ხმელეთის ტყეს ჰგავს. გაზაფხულზე ის სრულად ყვავის, შემოდგომაზე კი იშლება და ეკოსისტემის საკვები ჯაჭვის ნაწილი ხდება. მაგრამ თუ სექტემბერში არ რჩება ზღვის წყალმცენარეები დასაშლელად, გაზაფხულზე სპორები არ არის — რაც ნიშნავს, რომ არაფერი იზრდება. ამის გათვალისწინებით და გადაწყვეტილებების ძიების აუცილებლობით, მკვლევარმა ჰანს კრისტიან სტრანდმა საბოლოოდ ერთი იპოვა ტყეში. ერთ საღამოს, ფიჭვის ხეებს შორის სეირნობისას, რომლებიც ზემოდან ვიწროა და ქვემოდან განიერი, და ხედავდა, როგორ იჭერდნენ ისინი მზის შუქს, მან იფიქრა, შეეძლოთ თუ არა მსგავსი რამის შექმნა წყალქვეშ გამოსაყენებლად. მან და მისმა გუნდმა თანამშრომლობა დაიწყეს ადგილობრივ წყალმცენარეების კომპანია Polaralge-სთან. მათ მოჭრეს მომწიფებული ზღვის წყალმცენარეების ფოთლების რეპროდუქციული ნაწილი, ცნობილი როგორც სორები, და ჩადეს წყლის ავზში, სადაც მათ დაიწყეს სპორების გამოყოფა. ეს სპორები შემდეგ წაუსვეს თოკებს, როგორც თხელი ყავისფერი ლორწო, რომლებიც ქვიშით სავსე პლასტმასის რგოლებზე დაამაგრეს. ამ თებერვალს, მთელი კონსტრუქციები — რომლებსაც სტრანდმა „ხელოვნური რიფები“ უწოდა — ზღვაში ჩაუშვეს, სადაც ისინი მზის სინათლის ზემოქმედების ქვეშ მოექცა. მას შემდეგ, რაც წყალმცენარეების აღმდგენი სხვა კონსტრუქციების გამოყენების ადრინდელი მცდელობები წარუმატებელი აღმოჩნდა, სტრანდი სამი თვის შემდეგ ნავზე ავიდა, მოუმზადებელი იმისთვის, რასაც იპოვიდა. ზღვის ზღარბებისთვის მიუწვდომელ სიმაღლეზე დაკიდებული თოკების წყალობით, მათზე ამოსული წყალმცენარეები ხელუხლებელი დარჩა. „უნდა ვთქვა, რომ ეს მართლაც გასაკვირი იყო. ჩვენ ვცადეთ სხვადასხვა სახის კონსტრუქციები, რომლებმაც არ იმუშავა, და როდესაც მათ შემოდგომაზე ან ზამთარში ათავსებ, არ იცი, რას უნდა ელოდო გაზაფხულზე დაბრუნებისას“, — თქვა სტრანდმა და დასძინა, რომ პირველად, როდესაც მათ ხელოვნური რიფები წყალმცენარეებით დაფარული იხილეს, „იშვიათი გამოცდილება იყო“. ამ დროისთვის, სტრანდმა და მისმა გუნდმა ჩრდილოეთ ნორვეგიაში 17 რიფი განათავსეს. სამომავლოდ, გეგმაა გაფართოება, ქვიშით სავსე 1,000 ერთეული შავი პლასტმასის მილის დამატება. მათ განიხილეს პლასტმასის ალტერნატივები, მაგრამ ვერ იპოვეს ისეთი არაფერი, რაც ისეთივე ადვილი იქნებოდა საწარმოებლად და ტრანსპორტირებისთვის მსოფლიოს სხვა ნაწილებში გამოსაყენებლად. რადგან ზღვის ტემპერატურის მატება, წყლის დაბინძურება და გადაჭარბებული თევზჭერა ანელებს ზღვის წყალმცენარეების ტყეების ზრდას, ეს საჭიროება ძალიან რეალურია. კლიმატის არაკომერციული ორგანიზაცია One Earth-ის ბოლოდროინდელმა კვლევამ აჩვენა, რომ ზღვის წყალმცენარეების ტყეები ბოლო ნახევარი საუკუნის განმავლობაში 40%-დან 60%-მდე შემცირდა, ხოლო სამხრეთ ავსტრალიამ და ჩრდილოეთ კალიფორნიამ დაკარგეს გიგანტური და ხარის ზღვის წყალმცენარეების ტყეების 95%-მდე. ზღვის ქვეშ დამალული, ზღვის წყალმცენარეები დიდწილად უხილავი რჩება, მაგრამ სტრანდისთვის ეს არასოდეს ნიშნავს, რომ რაც თვალიდან შორს არის, გულიდანაც შორსაა. ის და მისი გუნდი იმედოვნებენ, რომ მათი ხელოვნური რიფები შეიძლება გახდეს გრძელვადიანი გამოსავალი ამ გლობალური პრობლემის მოსაგვარებლად.