ჰანა სპენსერის გამარჯვება მხოლოდ პროტესტი არ იყო. მან აჩვენა, რომ ლეიბორისტული პარტიის მორალური ენა და კოალიცია საფრთხის ქვეშაა მის ყველაზე უსაფრთხო ტერიტორიაზეც კი. მწვანეებს ყველა მიზეზი აქვთ, რომ იზეიმონ თავიანთი გამარჯვება გორტონისა და დენტონის შუალედურ არჩევნებში. მანჩესტერის საარჩევნო ოლქში ნულიდან დაწყების შემდეგ, ზაკ პოლანსკის გუნდმა სამჯერ გაზარდა პარტიის ხმების რაოდენობა და მოიპოვა ადგილი, რომელიც 1906 წლიდან (ლეიბორისტების დაარსების წლიდან) მოყოლებული, თითქმის ყველა არჩევნებში ლეიბორისტებს ხმას აძლევდა. ლეიბორისტების მიერ „რეფორმების პარტიის“ უკან მესამე ადგილზე გასვლა, არ არის ჩვეულებრივი შუალედური ვადის ტურბულენტობა. პარტიის ხმების 20-პუნქტიანი კოლაფსი არაჩვეულებრივი მოვლენაა. სერ კირ სტარმერი მიატოვა ახალგაზრდა პროგრესულების, მუშათა კლასის ყოფილ ლეიბორისტ ამომრჩეველთა და მუსლიმთა კოალიციამ. მაისის შოტლანდიისა და უელსის საპარლამენტო, ისევე როგორც ინგლისის ადგილობრივი არჩევნები, რუკას მრავალფეროვან ფერებში შეღებავს. თუ ამ შედეგით ვიმსჯელებთ, ბევრი წითელი ფერი არ იქნება. ლეიბორისტების ცნობილი „საბაზისო თამაში“ ვერ გადაარჩენს პარტიას, თუ საფუძველი უკვე შეცვლილია. პარტია ვერ მოიყვანს ამომრჩევლებს, რომლებმაც უკვე ზურგი აქციეს. ეს არ იყო მხოლოდ გამარჯვების მასშტაბი, ან ის ფაქტი, რომ ამომრჩეველთა აქტივობა ისეთივე მაღალი იყო, როგორც 2024 წელს. არც მოსალოდნელი იყო – მწვანეთა პარტიას ეს ადგილი თავის ტოპ 100 სამიზნეს შორისაც კი არ ჰქონდა შეტანილი. რაც ნამდვილად გააკვირვა ხალხი, იყო გამარჯვების გზა. ახალგაზრდა სანტექნიკოსის, ჰანა სპენსერის, კანდიდატად არჩევით, პარტიამ გააქარწყლა წარმოდგენა, რომ იგი მხოლოდ მეტროპოლიტენის რადიკალების პარტიაა. ხელმისაწვდომობის თემაზე კამპანიით, ის ისე ჟღერდა, როგორც ლეიბორისტები ჟღერდნენ მანამ, სანამ საკუთარ მორალურ რიტმს დაკარგავდნენ. შედეგი ნარატიული წარმატება იყო: მტკიცებულება იმისა, რომ მწვანეებს შეუძლიათ მიწვდნენ ჩვეულებრივ ამომრჩეველს, შეინარჩუნონ უმცირესობათა თემები და ისაუბრონ ლეიბორისტების ისტორიული ენით – მიუხედავად იმისა, რომ სერ კირ სტარმერი მათ სექტანტურ და ექსტრემისტულად აღწერდა. ეროვნული არჩევნები განსხვავებულია: მათ სჭირდებათ ინფრასტრუქტურა და ფული, რაც მწვანეებს არ აქვთ. თუ პარტია ვერ გაიმეორებს თავის გამარჯვებულ გზებს სხვაგან, გორტონისა და დენტონის შედეგი მეტწილად სიმბოლური იქნება. მიუხედავად იმისა, რომ ნაიჯელ ფარაჟმა წააგო, „რეფორმების პარტიამ“ შიდა მანჩესტერში ხმების 29% მოიპოვა. ამან უნდა გამოიწვიოს განგაშის ზარები დაუნინგ სტრიტზე: ანტისამთავრობო განწყობა ფართო და ღრმაა, ხოლო ლეიბორისტების კოალიცია ორად გაყოფის რისკის ქვეშაა. მწვანეების მოზღვავების მიღმა უფრო დიდი რამ დგას: დიდი ბრიტანეთის სტაბილური დაშლა ხუთპარტიულ სისტემად. ლიბერალ-დემოკრატები და კონსერვატორები ამ რბოლაში არ მონაწილეობდნენ. ორივემ დაკარგა თავისი დეპოზიტი. მაგრამ ორი ძირითადი პარტია ახლა ერთდროულად მრავალი მიმართულებიდან არის მოქცეული ზეწოლის ქვეშ. გამარჯვებულის სისტემის პირობებში (first past the post), ეს ნიშნავს მოგების დაბალ ზღურბლებს, ჰიპერ-ადგილობრივ კონკურსებს, ტაქტიკურ კენჭისყრას და უფრო არასტაბილურ საარჩევნო ლანდშაფტს. ლეიბორისტები ახლა შეიძლება საკუთარ საყრდენ რეგიონებშიც კი ჩაანაცვლოს მემარცხენე პარტიამ. პასუხისმგებლობა ამაზე სერ კირ სტარმერს ეკისრება. მან დაბლოკა დიდი მანჩესტერის პოპულარული მერის, ენდი ბერნჰემის, კანდიდატურის დაყენება და საკუთარი ინტერესები პარტიის ინტერესებზე წინ დააყენა. იმ ფონზე, რომ ლეიბორისტები გამოკითხვებში უჭირთ და მანდელსონ-ეპშტეინის გამოძიებით შეძრწუნებულნი არიან, გაურკვეველია, იქნებოდა თუ არა ბერნჰემი უპირობო გამარჯვებული. თუმცა, ის იქნებოდა ფავორიტი – მას კარგი რეიტინგი ჰქონდა ლეიბორისტების, რეფორმების პარტიისა და მწვანეების ამომრჩევლებში. თუმცა, თუ ლეიბორისტებს უსაფრთხო ადგილების შესანარჩუნებლად ქარიზმატული ადგილობრივი კანდიდატი სჭირდებათ, ეს პარტიის ეროვნული ბრენდის სერიოზულ სისუსტეზე მიუთითებს. ფისკალურ წესებზე და უსიცოცხლო რიტორიკაზე მიჯაჭვულობა ლეიბორისტებს არ გადაარჩენს. ლიდერის შეცვლას მცირე მნიშვნელობა აქვს, თუ არ მოხდება გადასვლა თავდაცვითი მენეჯერიზმიდან ეკონომიკურ ოპტიმიზმზე და მკაფიო პროგრამაზე. სერ კირის ხელმძღვანელობით, ამომრჩევლები ვერ ხედავენ, ვინ სარგებლობს ან რა უმჯობესდება. ამ ვაკუუმში, სიფრთხილე უმიზნო ტკივილად აღიქმება – და ეს, როგორც ლეიბორისტებმა აღმოაჩინეს, ძირს უთხრის ავტორიტეტს, ერთგულებასა და რწმენას.