ბოლო რამდენიმე წლის განმავლობაში, მმართველი პარტია „ქართულმა ოცნებამ“ ყველა შესაძლო საშუალებით – დაფინანსების წყაროების ბლოკირებიდან დაწყებული, ჯარიმებითა და დაკავებებით დამთავრებული – საქართველოში დამოუკიდებელი მედიის ჩახშობას მიმართა. მაგალითად, 2025 წელს მიღებული ხუთი საკანონმდებლო ცვლილებით, ფაქტობრივად შეუძლებელი გახდა დამოუკიდებელი გამოცემებისთვის უცხოური დაფინანსების მიღება. ამჟამად განიხილება კიდევ ერთი ცვლილება, რომელიც, მიღების შემთხვევაში, მთავრობის ნებართვის გარეშე უცხოურ ფონდებთან ნებისმიერ თანამშრომლობას სისხლის სამართლის დანაშაულად გამოაცხადებს. ჟურნალისტებს აკავებენ და აჯარიმებენ ქუჩებში, ისევე როგორც საპროტესტო აქციების მონაწილეებს. დამოუკიდებელი საქართველოს ისტორიაში პირველად, ჟურნალისტი სინდისის პატიმრად აღიარეს – მზია ამაღლობელს პოლიციელისთვის ხელის კვრისთვის ორი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ოპოზიციური ტელეარხი, „მთავარი არხი“, რამდენიმე რეგიონულ გამოცემასთან ერთად დაიხურა. ის ჟურნალისტები, ვინც აგრძელებენ მუშაობას, ამას მძიმე ფინანსური კრიზისის ფონზე აკეთებენ. შედეგად, ბევრი ჟურნალისტი იძულებული გახდა, დაეტოვებინა პროფესია, ზოგი კი ემიგრაციაში წავიდა. ამ სტატიაში ჩვენ რამდენიმე ჟურნალისტის ისტორიას მოგიყვებით, რომლებსაც სრულიად ახალ სფეროებში გადამზადება მოუწიათ. ჩემი ჟურნალისტური კარიერა 18 წლის ასაკში დაიწყო. მეცხრე კლასიდან სკოლის დატოვების შემდეგ, თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის მედიისა და ტელეხელოვნების კოლეჯში ჩავირიცხე. მოგვიანებით, უნივერსიტეტის მეორე კურსზე, „რუსთავი 2“-ში სტაჟირებაზე მოვხვდი — და იქ მომდევნო რამდენიმე წელი დავრჩი. ვმუშაობდი ყველა მთავარ ტელეარხზე – „რუსთავი 2“, „ტვ პირველი“, „იმედი“ და „ფორმულა“. თავიდანვე ახალი ამბების დეპარტამენტში ვმუშაობდი – სიტყვასიტყვით ამით ვსუნთქავდი და ვცხოვრობდი. ჩემი ბოლო სამსახური ჟურნალისტიკაში „ფორმულა ტვ“-ზე იყო. თავდაპირველად საარჩევნო პერიოდში ვმუშაობდი ვებგვერდზე, შემდეგ გავხდი თოქ-შოუს პროდიუსერი, მოგვიანებით კი გამომძიებელი ჟურნალისტი. მიუხედავად იმისა, რომ უკიდურესად რთულ პირობებში ვმუშაობდით — გვავიწროებდნენ, სიტყვიერად შეურაცხყოფას გვაყენებდნენ, გვაფურთხებდნენ და გვემუქრებოდნენ — ეს არ მაშინებდა; მე ამას შევეჩვიე. არასდროს მიფიქრია რაიმეს შეცვლაზე. რატომ უნდა ვყოფილიყავი მე ის, ვინც პროფესიას დატოვებდა? როდესაც ტელეკომპანიაში კრიზისი დაიწყო და ხელფასები დაგვიანდა, ფინანსურ სირთულეებს ვეღარ ვუმკლავდებოდი. სესხის გადახდას ვერ ვახერხებდი და ზოგჯერ სამსახურამდე მისასვლელადაც კი არ მყოფნიდა ფული. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში, თავს ვალების აღებით ვირჩენდი და ხელფასის მოსვლისთანავე ვფარავდი. მაგრამ როდესაც არხის პრობლემები იმდენად სერიოზული გახდა, რომ გაურკვეველი იყო, როდის გადაგვიხდიდნენ საერთოდ, ვეღარ გავაგრძელე ვალების აღება. სწორედ მაშინ გადავწყვიტე წასვლა. თავდაპირველად ოპტიმისტურად ვიყავი განწყობილი. მეგონა, ჩემი გამოცდილებით PR სფეროში სამსახურს ვიპოვიდი. სადაც მივდიოდი, ადამიანები მიღიმოდნენ და მეუბნებოდნენ: „ასეთი ღირებული პროფესიონალი ხართ – თქვენთან მუშაობა პატივი იქნება“. მაგრამ ყოველი გასაუბრების შემდეგ არავინ მირეკავდა უკან. მივხვდი, რომ უიმედო იყო – ფაქტობრივად შავ სიაში აღმოვჩნდი. სანამ მივხვდებოდი, რომ სრულიად ახალი პროფესია უნდა მესწავლა, დეპრესიაში ჩავვარდი. მაგრამ ასეთი „ფუფუნების“ საშუალება არ მქონდა. ჩემი ბინის გაქირავება დავიწყე, ოჯახთან ერთად გადავედი საცხოვრებლად და ქვეყნის დატოვებაზე დავფიქრდი. მაგრამ რას გავაკეთებდი ემიგრაციაში? ან მოხუცებს მოვუვლიდი, ან სხვა ადამიანების სახლებს დავასუფთავებდი. ჩემი ჯანმრთელობა ასეთი სამუშაოს შესრულების საშუალებას არ მომცემდა. ყველაფერი გავაანალიზე და მანიკურისტად გადამზადება გადავწყვიტე. აზერბაიჯანელი ჟურნალისტები ან გადასახლებაში არიან, ან ციხეში, ან შინაპატიმრობაში. გარკვეული პერიოდის განმავლობაში სილამაზის სალონში ვმუშაობდი, მათ შორის მენეჯერადაც. ჩემი ბინა პირველ სართულზეა და ვიფიქრე, იქ შემეძლო საკუთარი სალონის გახსნა. შემდეგ საპარლამენტო არჩევნები ჩატარდა, მოქმედი ხელისუფლება დარჩა სათავეში და მივხვდი, რომ ეს გეგმა არ იმუშავებდა. უკვე მესმოდა, რომ მხოლოდ ჩემი ბინის გაქირავებით მიღებული შემოსავლით ვერ ვიცხოვრებდი – მით უმეტეს, რომ ტურისტებზე ვაქირავებდი, და მას შემდეგ, რაც ქვეყანაში საპროტესტო აქციები და პოლიციის რეიდები დაიწყო, ნაკლები ვიზიტორი ჩამოდიოდა. სტუმრები მეკითხებოდნენ: „უსაფრთხოა სადმე სადილად გასვლა?“. ვპასუხობდი, რომ ყველაფერი კარგად იყო, მაგრამ სინამდვილეში მრცხვენოდა იმის აღიარება, რომ ჩვენი საკუთარი მთავრობა ჩვენთან ომობდა. მართლაც სასოწარკვეთილი ვიყავი. დიდი ხნის განმავლობაში ვცდილობდი მეფიქრა, კიდევ რისი გაკეთება შემეძლო. ჟურნალისტიკის გარდა ვერცერთ სხვა პროფესიაში ვერ წარმომედგინა ჩემი თავი. მინდოდა გამეკეთებინა ისეთი რამ, რაც სიხარულს მომიტანდა და არა დამატებით სტრესს. სწორედ ამიტომ გადავწყვიტე ინტერიერის დიზაინით დავკავებულიყავი. ეს ჩემი ჰობი იყო – ხშირად ვთამაშობდი სპეციალიზებულ მობილურ აპლიკაციას და მსიამოვნებდა – მაგრამ არასდროს მიფიქრია ამის პროფესიულად კეთება. ხუთი თვის განმავლობაში ვსწავლობდი კურსებზე და პატარა კომპანია „კერა“ (რაც ქართულად „კერას“ ნიშნავს) დავაფუძნე. ერთი პროექტი უკვე დავასრულე და ჩავაბარე, ახლა მეორეზე ვმუშაობ. მაგრამ თუ ვინმე მეკითხება ჩემს პროფესიაზე, ჩვევით მაინც ვამბობ, რომ ჟურნალისტი ვარ. ეს იყო რადიკალური და ძალიან მტკივნეული გადაწყვეტილება.