რამაც კანადის პრემიერ-მინისტრს ხელი შეუწყო, შესაძლოა, გერმანიის კანცლერსაც დაეხმაროს. ჯონ კამპფნერი, ბრიტანელი ავტორი, ჟურნალისტი და კომენტატორი, რომლის ახალი წიგნი, „მამაცი ახალი სამყარო“ (Braver New World), აპრილში გამოიცემა და რომელიც POLITICO-ს რეგულარული მიმომხილველია, აცხადებს: „ძველი წესრიგი განსაცვიფრებელი სისწრაფით იშლება“, – განაცხადა გერმანიის კანცლერმა ფრიდრიხ მერცმა, როდესაც დავოსში საზოგადოების წარჩინებულ წევრებს ესაუბრებოდა. ისინი გააფთრებით აფასებდნენ აშშ-ის პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის მიერ აგორებულ მრავალრიცხოვან ქარიშხლებს. მსოფლიო შევიდა ახალ ეპოქაში, რომელიც ბრუტალურ ძალაზეა აგებული და „ეს არ არის კომფორტული ადგილი“, – განაცხადა მან. მისი გამოსვლა საკმაოდ კარგი იყო, წარმოთქმული თითქმის უნაკლო ინგლისურით – ენით, რომელიც კარგად დაეუფლა კაცმა, რომელმაც მრავალი წელი გაატარა აშშ-ის ფინანსურ ინსტიტუტებთან მუშაობაში. თუმცა, მერცი მაინც დაჩრდილა კანადის პრემიერ-მინისტრმა მარკ კარნიმ, რომლის საკუთარი გამოსვლა დასავლეთის „გახლეჩის“ შესახებ ეპოქალურ მოვლენად შეფასდა. რომ არ დაჩრდილულიყო, რამდენიმე კვირის შემდეგ მერცმა მიუნხენის უსაფრთხოების კონფერენციის ორგანიზატორებს დაჟინებით მოსთხოვა, რომ სურდა ტრადიციის დარღვევა და გახსნითი სიტყვის წარმოთქმა. იმ ფონზე, როდესაც ყველას შარშანდელი აშშ-ის ვიცე-პრეზიდენტ ჯეი-დი ვენსის მუქარის განმეორების ეშინოდა, კანცლერმა საკუთარ თავზე აიღო მოტივაციის ამაღლება. მისი გზავნილი იყო: მსოფლიო წესრიგი დასრულდა; ევროპული თვითკმაყოფილება დასრულდა; მაგრამ ამავე დროს, ევროპა ბოდიშს არ მოიხდის თავისი ღირებულებებისთვის. ეს იყო გამოსვლა, რომელმაც ძალების მოკრებაში დაეხმარა მათ, ვისაც მომავალი გამოწვევები ელოდა. უნდა აღინიშნოს, მერცს სხვა ლიდერების ქარიზმა არ გააჩნია. მაგრამ რადგან გერმანია უახლოვდება იმ არჩევნების პირველ წლისთავს, რომელმაც ოლაფ შოლცის ანემიური, სოციალ-დემოკრატების მიერ მართული მთავრობა თანამდებობიდან გაისტუმრა, შესაძლოა, ამ ახალი კანცლერის სახით ქვეყანამ იპოვა ის ლიდერი, რომელიც ევროპას სჭირდება ამ გამძაფრებული, რთული დროებისთვის. მერცი კარნი არ არის – მაგრამ ამ ორს შესაძლოა უფრო მეტი საერთო ჰქონდეთ, ვიდრე წარმოუდგენიათ. ყოფილი ცენტრალური ბანკირის რანგში კარნი ნამდვილად შეესაბამება იმ ლიდერის სახეს, როგორადაც იქცა, მაგრამ ეს ყოველთვის ასე არ იყო. 2025 წლის დასაწყისში, უფსკრულის პირას მდგომმა კანადის ლიბერალებმა მაშინდელი პრემიერ-მინისტრის ჯასტინ ტრიუდოს გადაყენება გადაწყვიტეს. შემდეგ, თანამდებობის დაკავებიდან სულ რამდენიმე კვირაში, კარნიმ საყოველთაო არჩევნები დანიშნა და, ყველა მოლოდინის მიუხედავად, დაამარცხა პოპულისტი კონსერვატორი პიერ პუალიევრი. ადამიანი, რომელსაც ის ნამდვილად უნდა მადლობდეს, იყო მომავალი პრეზიდენტი საზღვრის სამხრეთით, რომელმაც თანამდებობაზე რამდენიმე თვის ყოფნის შემდეგ უკვე დაჰპირდა კანადის, როგორც აშშ-ის 51-ე შტატის, შთანთქმას. ეს რთული დროა მათთვის, ვინც უარს ამბობს ტრამპის წინაშე ქედის მოხრაზე, მაგრამ კარნისთვის, როგორც ჩანს, ეს შედეგს იძლევა — მისი მოწონების რეიტინგები ახლა ყველაზე მაღალია 2025 წლის მარტში თანამდებობის დაკავების შემდეგ. ასე რომ, შესაძლებელია თუ არა იგივე მოხდეს თანამემამულე ცენტრისტ და მოკავშირე მერცის შემთხვევაში? სამწუხაროდ, ბევრი რამ გერმანიის ლიდერის წინააღმდეგ მუშაობს. მაგალითად, მისი პარტიის საარჩევნო რეიტინგები ჯიუტად დაბალი რჩება. 2026 წლის პირველმა გამოკითხვამ აჩვენა, რომ ულტრამემარჯვენე „ალტერნატივა გერმანიისთვის“ (AfD) გააფართოვა თავისი საერთო უპირატესობა ხმების 27 პროცენტამდე, მაშინ როდესაც მერცის ქრისტიან-დემოკრატიულმა კავშირმა (CDU) 24 პროცენტი მიიღო. კანცლერის პირადი პოპულარობაც გაჭედილია, რადგან მას მხოლოდ 23 პროცენტი ენდობა, და თვით CDU-ს მხარდამჭერებს შორისაც კი, მხოლოდ ნახევარზე ოდნავ მეტი ეთანხმება საკუთარ ლიდერს. გარდა ამისა, ფაქტია, რომ ტრამპის, რუსეთის პრეზიდენტ ვლადიმერ პუტინისა და ჩინეთის პრეზიდენტ სი ძინპინის ახირებებთან გამკლავების სიმტკიცე სულაც არ იცავს უკმაყოფილებისგან შინ. ამას ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი კირ სტარმერი და საფრანგეთის პრეზიდენტი ემანუელ მაკრონი საკუთარ თავზე განიცდიან. რა თქმა უნდა, მერცი სერიოზულ გამოწვევებს აწყდება: ეკონომიკური ზრდა 2026 წელს დაახლოებით 1 პროცენტამდეა პროგნოზირებული — რაც უკეთესია, ვიდრე 2025 წლის ანემიური 0.2 პროცენტი, მაგრამ მაინც შორსაა ძველი ძლიერი ეკონომიკისგან. სამომხმარებლო ხარჯები ჯიუტად დაბალი რჩება, ხოლო გაკოტრების მაჩვენებლები ბოლო ათწლეულის განმავლობაში ყველაზე მაღალია. წლის დასაწყისში პარტიისთვის გაგზავნილ წერილში მერცმა აღნიშნა, რომ ეკონომიკა „ძალიან კრიტიკულ მდგომარეობაშია“. კოალიციას, მისი თქმით, „მოუწევს კონცენტრირება სწორი პოლიტიკური და სამართლებრივი გადაწყვეტილებების მიღებაზე ეკონომიკური პირობების კარდინალურად გასაუმჯობესებლად“, და რომ შრომის, ენერგიის ხარჯები, ბიუროკრატიული ბარიერები და საგადასახადო ტვირთი ზედმეტად მაღალია. „ამაზე ერთად უნდა ვიმუშაოთ“, – დაასკვნა მან. თუმცა, მისი კოალიცია ამის განხორციელებას უჭირს, რის გამოც ბევრგან განდიდებული „რეფორმების შემოდგომა“ სრულ კრახად იქცა. ამასთან, მრავალი ცვლილება, რომლის შემოღებაც მერცს სურს — მისი უახლესი პრობლემური საკითხებია ნახევარ განაკვეთზე მუშაობა და გერმანელების ტენდენცია, ავადმყოფობის გამო სამსახურში არ გამოცხადდნენ — მკაცრად ეწინააღმდეგებიან მის კოალიციურ პარტნიორებს, სოციალ-დემოკრატებს (SPD), რომლებიც აგრძელებენ გუშინდელი დღის სოციალური კეთილდღეობის ხედვას ებღაუჭებიან. ნებისმიერ შემთხვევაში, გერმანიის პრობლემები კიდევ უფრო ღრმაა: პუტინის უკრაინაში შეჭრამ გამოავლინა რუსულ გაზზე ზედმეტი დამოკიდებულება, რისგანაც თავის დაღწევა საკმაოდ ძვირი აღმოჩნდა. ტრამპის ტარიფებმა კომპრომეტირება მოახდინა გერმანიის ექსპორტზე ორიენტირებულ მოდელზე. ახლა კი ჩინეთი უსწრებს გერმანიას რამდენიმე სექტორში, რომლისთვისაც ის ოდესღაც მზა ბაზარს წარმოადგენდა — განსაკუთრებით კი ავტომობილების წარმოებაში. თუმცა, ერთი რამ, რაც მერცის სასარგებლოდ მუშაობს, ის არის, რომ გაცილებით უფრო ე