K-pop-მდე იყო ტროტი. სამხრეთ კორეის ეს ტრადიციული მუსიკალური ჟანრი სახელს ამერიკული „ფოქსტროტიდან“ იღებს, რომელთანაც ტროტს დამახასიათებელი ორბითიანი რიტმი აკავშირებს. ის ათწლეულების განმავლობაში იყო პოპულარული და ქვეყნის პირველი მუსიკალური სუპერვარსკვლავები წარმოშვა, თუმცა ბოლო დროს უჭირს კონკურენცია გაუწიოს ახალ, მოდურ ჟღერადობას, განსაკუთრებით K-pop-ის გლობალური აღმასვლის ფონზე. თუმცა ტროტი კვლავ სათაურებშია – ამჯერად სოციალური მედიის წყალობით. კორეელმა კონტენტ შემქმნელებმა დაიწყეს გენერაციული ხელოვნური ინტელექტის გამოყენება პოპულარული K-pop სიმღერების ტროტის სტილის, რბილ, მიმზიდველ მელოდიებად გადასაქცევად, რასაც ხელოვნური ინტელექტის მიერ გენერირებული კერპების გამოსახულებები ერთვის – მბზინავ კოსტიუმებსა და აჩეჩილ თმაში, რაც კლასიკური ტროტის მომღერლების საკულტო იერია. ამ ვიდეოებმა ასობით ათასი ნახვა დააგროვა სოციალური მედიის პლატფორმებზე, როგორიცაა Instagram, Line და YouTube. თუმცა კრიტიკოსებმა გამოთქვეს შეშფოთება საავტორო უფლებებთან დაკავშირებით და ეჭვქვეშ დააყენეს ტენდენციის სიახლე, იმ მოტივით, რომ ეს ტროტის ნამდვილი არსიდან ზედმეტად შორსაა. ტროტი პირველად 1930-იან წლებში გაჩნდა, როდესაც კორეა ჯერ კიდევ იაპონიის კოლონია იყო. მუსიკალური კრიტიკოსის, იუნგ მინჯეს (Jung Minjae) თქმით, ის განვითარდა კორეული ხალხური ტრადიციებიდან, ამავდროულად იღებდა გავლენას იაპონური ენკადან და დასავლური სტილებიდან, როგორიცაა ჯაზი. ტროტის სიმღერები ხშირად გამოხატავს „ჰანს“ – მწუხარების, წყენის და მონატრების ღრმად ფესვგადგმულ გრძნობას, რომელიც კორეის უცხოური დაქვემდებარების ისტორიამ ჩამოაყალიბა და კორეულ კულტურაში ერთ-ერთი ყველაზე მყარი თემაა. ტროტის სიმღერების ტექსტები, როგორც წესი, სიყვარულსა და განშორებას, ან თბილი, ნაცნობი სახლის მონატრებას ეხება. მაგალითად, ბაეკ ნიონსეოლის (Baek Nyeonseol) 1940 წლის კლასიკურ ნაწარმოებში „მოგზაურის მწუხარება“, ტექსტი ითარგმნება შემდეგნაირად: „ნახევარი სიცოცხლე, 10 წელზე მეტი გავიდა, ფეხშიშველა უცხო მიწაზე სიარულში; მწუხარება ღრმად ჩაუჯდა ამ კაცის გულს; როცა ბინდი ეცემა, მენატრება ჩემი მშობლიური ქალაქი; ცრემლებით მოუხმობ ოცნებებს, ვეძებ მას.“ მუსიკალურად ტროტი განისაზღვრება მინორული გამების ხშირი გამოყენებით და გამორჩეული ვოკალური სტილით, რომელიც ძლიერი ვიბრატოთი და „კოკითი“ გამოირჩევა – ტექნიკით, რომელიც ნოტებს ცვლის ემოციური გამოხატვის გასაძლიერებლად. ჟანრმა ასევე წარმოშვა ქვეყნის ზოგიერთი ადრეული მუსიკალური სუპერვარსკვლავი. ნამ ჯინი (Nam Jin) და ნა ჰუნ-ა (Na Hoon-A), რომლებიც სამხრეთ კორეის პირველ პოპ „კერპებად“ ითვლებიან, ტროტი ახალ სიმაღლეებზე აიყვანეს 1960-იანი წლების ბოლოდან 1970-იანი წლების შუა პერიოდამდე დაუნდობელი მეტოქეობის დროს. მათ ჰყავდათ მსგავსი ფანბაზები, რომელთა წევრებმა საყვარელი შემსრულებლების სცენაზე არსებული მეტოქეობა რეალურ ცხოვრებაშიც გადაიტანეს, ხშირად ერთმანეთს თავდასხმებსა და შეურაცხყოფებს უცვლიდნენ. ქვემოთ შეგიძლიათ მოუსმინოთ ნა ჰუნ-ას სიმღერას „არა, მე არ ვტირი“: თუმცა ტროტის დიდების დღეები, როგორც ჩანდა, ნამდვილად დასრულდა, რადგან ბევრი ახალგაზრდა ჟანრს უგემოვნოდ და მოძველებულად მიიჩნევდა. მისი ძირითადი აუდიტორია, დიდწილად, ის ხალხი დარჩა, ვინც მასზე გაიზარდა. ბოლო წლებში კი ტროტმა ერთგვარი აღორძინება განიცადა, რასაც შემსრულებელთა ახალი თაობა უძღვება. ამ აღორძინების ცენტრშია რეალითი შოუს სტილის ტროტის აუდიციის პროგრამები, სადაც ათობით ათასი მომავალი მომღერალი ვარსკვლავობისთვის იბრძვის. ამ მომღერლებიდან ყველაზე წარმატებული 34 წლის ლიმ იონგ-ვუნგი (Lim Young-woong) გახლავთ, რომელმაც 2020 წელს 17 000 განმცხადებელი დაამარცხა და სატელევიზიო ტროტის კონკურსის გამარჯვებული გახდა. მას შემდეგ ლიმ იონგ-ვუნგი ყველასთვის ცნობილი სახელი გახდა. 2024 წელს მან სოლო კონცერტები გამართა სეულის მსოფლიო თასის სტადიონზე და სამხრეთკორეელი არტისტების ელიტური სიის ნაწილი გახდა, სადაც შედიან Psy („განგამ სტაილის“ დიდების მფლობელი) და K-pop-ის ისეთი მსხვილი შემსრულებლები, როგორებიც არიან Big Bang და Seventeen. მიუხედავად ამ აუდიციის პროგრამების მაღალი რეიტინგისა, ზოგიერთი კრიტიკოსი ეჭვობს, შეუძლიათ თუ არა მოზარდებსა და ახალგაზრდა მსურველებს სამართლიანად გადმოსცენ ჟანრი, რომელიც ემოციურად ასეთი მძიმეა. ამან შექმნა შეუსაბამობა იმას შორის, რასაც ბაზარი აწარმოებს და სად არის მოთხოვნა – დაბერებულ საზოგადოებაში, ხანდაზმულ მსმენელებს შორის, რომლებსაც უფრო დიდი მსყიდველობითი უნარი აქვთ. და ცოტას თუ სჯერა ოპტიმისტურად, რომ ეს ახალგაზრდა ტალანტები ტროტს ფართო მეინსტრიმში აიყვანენ. „მიუხედავად იმისა, რომ ამჟამად ბევრი ნიჭიერი ახალგაზრდა ტროტის მომღერალია, არ არსებობს ისეთი მეგა ჰიტები, როგორიცაა „ოჰ, ჩემო!“ და „სიყვარულის ბატარეა“ 2000-იან წლებში“, – ამბობს იუნგ მინჯე. ეს ორი სიმღერა ტროტის პოპულარობის პიკს აღნიშნავდა. ორივე ქალ შემსრულებლებს ეკუთვნოდათ, რომლებიც, მართალია ახალგაზრდები იყვნენ, მაგრამ ტიპურ K-pop კერპებზე უფრო მოწიფულ იმიჯს წარმოადგენდნენ. ტრეკები სწრაფი ტემპის და ენერგიული იყო, განმეორებადი ქორეოგრაფიით, რომელსაც აუდიტორია ადვილად მიჰყვებოდა. თუმცა, ლიმ იონგ-ვუნგის თაობამ ტროტის ჟღერადობა გააახლა. ის ხშირად აერთიანებს ბალადისა და პოპ-როკის ელემენტებს თავის მუსიკაში, გადმოსცემს მათ უფრო რბილი, თანამედროვე ვოკალური სტილით. მიუხედავად იმისა, რომ მან შესანიშნავ წარმატებას მიაღწია, მის ბევრ თანატოლს უჭირს საკუთარი მიმზიდველობის გაფართოება. ტროტის ერთგული ფანბაზის დემოგრაფია უბიძგებს ამ სტილისტურ ცვლილებას, განმარტავს იუნგი. „რადგან ხანდაზმული აუდიტორია, რომელიც ტრადიციულად ტროტს მოიხმარს, თანდათან მცირდება, ამ არტისტებს სჭირდებათ დაუკავშირდნენ ახალგაზრდა და საშუალო ასაკის მსმენელებს“, – ამბობს ის. მაგრამ შესაძლოა, ესეც არ იყოს საკმარისი ჟანრის მომავლის უზრუნველსაყოფად. როდესაც მისი ხანდაზმული ფანები გაქრებიან, მისი დარჩენილი პოპულარობაც გაქრება, დასძენს იუნგი. მას მიაჩნია, რომ ტროტი, სავარაუდოდ, დარჩება „კლასიკურ K-pop-ად“ – პატივცემული, მაგრამ შეზღუდული მიღწევადობით. აქ შემოდიან გენერაციული ხელოვნური ინტელექტის კონტენტ შემქმნელები.