დაიან ებოტმა, რომელიც აფროამერიკელი აქტივისტის ხსოვნისადმი მიძღვნილ ბრიტანულ ღონისძიებებს ხელმძღვანელობდა, განაცხადა, რომ ჯესი ჯექსონი იყო „უშუალო კავშირი სამოქალაქო უფლებებისთვის ბრძოლის დიდ ეპოქასთან“. მღვდელი ჯექსონი ასევე მჭიდროდ იყო დაკავშირებული დიდ ბრიტანეთში რასობრივი თანასწორობისთვის ბრძოლასთან, სადაც ის ათწლეულების განმავლობაში ატარებდა კამპანიას ინსტიტუციური რასიზმის, ისევე როგორც ეკონომიკური, ჯანდაცვისა და კრიმინალური სამართლის სფეროებში უთანასწორობის აღმოსაფხვრელად. „მისი გზავნილი აბსოლუტურად აქტუალურია დღეს, როდესაც ჩვენ ვხედავთ რასიზმის აღორძინებას იმ ფორმით, რომლის გაქრობასაც იმედოვნებდნენ“, – განაცხადა ბელ რიბეირო-ედიმ, კლაპჰემისა და ბრიქსტონ ჰილის პარლამენტარმა და აფრიკული რეპარაციების ყველა-პარტიული საპარლამენტო ჯგუფის თავმჯდომარემ, სამოქალაქო უფლებების ლიდერის პატივსაცემად, რომლის გარდაცვალებაც 84 წლის ასაკში სამშაბათს გახდა ცნობილი. მან დაამატა: „ის ეფუძნებოდა პანაფრიკულ ტრადიციას, რომელიც ვიხილეთ მარკუს გარვისა და კვამე ნკრუმას მსგავსი მოღვაწეებისგან, რომ საერთაშორისო სოლიდარობა იყო გასაღები აფრიკული წარმოშობის ხალხების გათავისუფლებისთვის“. სოლიდარობის ამ უწყვეტმა მოგზაურობამ ჯექსონი 2007 წელს მანჩესტერში, მოს საიდის „ღვთის წინასწარმეტყველების ეკლესიაში“ მიიყვანა. ეს ვიზიტი მონობის გაუქმების 200 წლისთავს მიეძღვნა – ინდუსტრიას, რომელმაც ქალაქის სიმდიდრე განაპირობა, თუმცა მისი მრავალი შავკანიანი მაცხოვრებლის წინაპრებს ჭრილობები დაუტოვა. ჯექსონის ვიზიტი მანჩესტერში – რომელიც ცხრა ქალაქის „თანასწორობა-ეკონომიკის“ ტურის ნაწილი იყო და ასევე მოიცავდა ბირმინგემს, ბრედფორდს, ბრისტოლს, ლესტერს, ლივერპულს, ლონდონს, ნოტინჰემსა და შეფილდს – ასახავდა, თუ როგორ იყო ჯექსონისთვის ეკონომიკური, რასობრივი და სოციალური სამართლიანობა განუყოფელი, და როგორ იყო დაკავშირებული აფრიკული წარმოშობის თემები დიდ ბრიტანეთსა და ამერიკაში დასავლეთში შავი უმცირესობის სტატუსის საერთო გამოცდილებით. ქვეყნის მასშტაბით შავკანიანი თემების აღფრთოვანებული აპლოდისმენტების ფონზე, ჯექსონმა წინასწარ მიანიშნებდა იმ საუბრებზე, რომლებიც შემდეგ დიდ ბრიტანეთში მეინსტრიმი გახდა – აშშ-ში ჯორჯ ფლოიდის გარდაცვალების შემდეგ – გაერთიანებული სამეფოს მიერ ეროვნულ ისტორიაში შავკანიანთა წვლილის არაღიარების შესახებ. ბრისტოლში ჯექსონმა თავის აუდიტორიას უთხრა: „ჩვენ, აფრიკელები, კრედიტორები ვართ და არა მოვალეები. ჩვენმა ენერგიამ გამოიწვია ინდუსტრიული რევოლუცია. ჩვენ ვიბრძოლეთ და დავიღუპეთ პირველ და მეორე მსოფლიო ომებში. „ბრისტოლში თქვენ ხართ კრედიტორები. თქვენ გევალებათ. გქონდეთ საკუთარი თავის ახალი შეგრძნება. თქვენ ხართ კრედიტორები და არა მოვალეები. დღეს ჩვენ თავისუფლები ვართ, მაგრამ არ ვართ თანასწორნი.“ მთელი ცხოვრების განმავლობაში, როდესაც ბრიტანეთის შავკანიან თემებს უჭირდათ – აჯანყებების, მკვლელობებისა და სისტემური უსამართლობის შემდეგ – ჯექსონი იყო წამახალისებელი, შთამაგონებელი ფიგურა, რომელიც აშშ-დან ჩამოდიოდა დაზარალებულ თემებთან დასადგომად. ის იმყოფებოდა მნიშვნელოვან მომენტებშიც, შეხვდა დაიან ებოტს, ქვეყნის პირველ შავკანიან ქალ პარლამენტარს, რომელიც მას „ძალიან ჭკვიან, თბილ და უაღრესად ქარიზმატულ“ პიროვნებად იხსენებს. ებოტის არჩევნებამდე ორი წლით ადრე, ჯექსონმა მარგარეტ ტეტჩერს მოუწოდა, შეეწყვიტა დიდი ბრიტანეთის მხარდაჭერა სამხრეთ აფრიკის აპარტეიდის მიმართ, მას შემდეგ, რაც ებოტთან, პოლ ბოატენგთან, ბერნი გრანტთან და კენ ლივინგსტონთან ერთად ტრაფალგარის მოედანზე გამართულ აპარტეიდის დასასრულებლად და ნელსონ მანდელას გასათავისუფლებლად პროტესტს შეუერთდა, რომელსაც 120 000 ადამიანი ესწრებოდა. ის დიდი ხანია იბრძოდა შავი ისტორიის მარგინალიზაციის წინააღმდეგ. როდესაც პანაფრიკანისტმა აქტივისტმა აკიააბა ადაი-სებომ, მაშინდელმა ლონდონის დიდი საბჭოს თანამშრომელმა, მოაწყო ლექციები და კონცერტები, რომლებმაც დიდი ბრიტანეთის შავი ისტორიის თვის საფუძველი ჩაუყარა, ჯექსონი დამსწრეთა შორის იყო – ისეთ აქტივისტებთან ერთად, როგორებიც იყვნენ ანჯელა დევისი, ვინი მანდელა, მარკუს გარვი უმცროსი და მუსიკალური გენიოსები რეი ჩარლზი, Burning Spear, ჰიუ მასეკელა და მაქს როაჩი. სეგრეგირებულ ამერიკის სამხრეთში გაზრდილი, სამოქალაქო უფლებებისა და ეკონომიკური სამართლიანობისთვის დოქტორ მარტინ ლუთერ კინგთან ერთად მებრძოლი ჯექსონი მთელი ცხოვრების განმავლობაში დემოკრატიული მონაწილეობის აქტივისტი იყო. 2013 წელს, კინგის მკვლელობიდან 50 წლის შემდეგ, ჯექსონი დიდ ბრიტანეთში ჩავიდა „ოპერაცია შავი ხმის“ მხარდასაჭერად, საქმის, რომელსაც ის წლების განმავლობაში უჭერდა მხარს, და ისაუბრა იმაზე, თუ როგორ იმედოვნებდა, რომ აშშ-ის სამოქალაქო უფლებებისთვის ბრძოლა გააგრძელებდა გაერთიანებული სამეფოში ერთიანობისა და თანასწორობისთვის კამპანიის შთაგონებას. მან BBC-ს განუცხადა: „როდესაც 1965 წელს ხმის მიცემის უფლება მოვიპოვეთ, ეს არ იყო მხოლოდ შავკანიანები, როგორც ეს ხშირად ეგონათ; თეთრკანიან ქალებს არ შეეძლოთ ჟიურის წევრობა, 18 წლის ახალგაზრდებს არ შეეძლოთ ხმის მიცემა, კამპუსებში ხმის მიცემა არ შეგეძლოთ და ორენოვანი ხმის მიცემაც არ იყო შესაძლებელი, ამიტომ ჩვენ უნდა გვესწავლა ცალ-ცალკე გადარჩენიდან ერთად ცხოვრებაზე გადასვლა. „ინკლუზია ზრდას იწვევს, როდესაც არის ზრდა, ყველა იმარჯვებს… როდესაც შეხედავთ, ვინ თამაშობს ფეხბურთს ამ ქვეყანაში, რატომ გამოსდით ასე კარგად ფეხბურთი, შავკანიანებსა და თეთრკანიანებს ერთად? იმიტომ, რომ როდესაც სათამაშო მოედანი თანაბარია და წესები საჯაროა, ხოლო მიზნები ნათელია, მსაჯი სამართლიანია და ანგარიში გამჭვირვალეა, ჩვენ წარმატებას ვაღწევთ.“ ჯექსონის გარდაცვალების შესახებ ცნობის გავრცელების შემდეგ, „ოპერაცია შავი ხმის“ დამფუძნებელმა ლორდ საიმონ ვულლიმ „The Voice“-ს განუცხადა: „მე გამიმართლა, რომ მას ვიცნობდი არა მხოლოდ როგორც საჯარო ფიგურას, არამედ როგორც მენტორსა და თანამშრომელს. ერთად ვიმუშავეთ ათიათასობით შავკანიანი და ყავისფერი ამომრჩევლის რეგისტრაციაზე აქ, დიდ ბრიტანეთში. ის, რაც შთაგონებით დაიწყო, მეგობრობაში გადაიზარდა, რომელიც თითქმის 30 წელი გაგრძელდა.“