პოლიტიკურ სპექტრში მყოფი ლიდერები მოხიბლულნი არიან 2036 ან 2040 წლის ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მასპინძლობის პერსპექტივით. რომი — იტალია თამამად განიხილავს ზაფხულის ოლიმპიური თამაშების მასპინძლობის იდეას. მილან-კორტინას წარმატებულმა ზამთრის ოლიმპიადამ ეროვნული სიამაყის ზრდა გამოიწვია, რადგან თამაშებამდე არსებული სკეპტიციზმი საყოველთაო ზეიმით შეიცვალა. აივნებზე დროშები გამოჩნდა, სპორტსმენები გმირებად იქცნენ, იტალიამ კი უამრავი მედალი მოიპოვა. ჯორჯა მელონის მემარჯვენე მთავრობისთვის, ოლიმპიურმა თამაშებმა დროული შესაძლებლობა მისცა, წარმოეჩინა ორგანიზაციული უნარები და საერთაშორისო „რბილი ძალა“. პრემიერ-მინისტრმა განაცხადა, რომ ღონისძიებამ „მსოფლიოს სილამაზისა და კომპეტენციის იმიჯი აჩვენა, რამაც მთელ ერს პრესტიჟი მოუტანა“. თითქმის მაშინვე, რაც ბოლო მედლები გათამაშდა, ყურადღება გადავიდა რომში 2036 ან 2040 წლის ზაფხულის თამაშების შესაძლო მასპინძლობაზე, მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყნები, ასტრონომიული ხარჯების გამო, ოლიმპიადის მასპინძლობაზე უარს ხშირად ამბობენ. ზაფხულის თამაშების მასპინძლობა „სიზმარია, რომელსაც ყველა ჩუმად ვინახავთ“, — აღიარა სპორტის მინისტრმა ანდრეა აბოდიმ ჟურნალისტებთან კორტინაში. 2016 წელს რომი გამოეთიშა 2024 წლის ზაფხულის ოლიმპიადის მასპინძლობისთვის ბრძოლას ვალისა და ხარჯების გადაჭარბების გამო. თუმცა, ჯოვანი მალაგომ, მილან-კორტინა 2026-ის საორგანიზაციო კომიტეტის ხელმძღვანელმა, განაცხადა, რომ ზამთრის თამაშების წარმატებამ „რა თქმა უნდა“ შეიძლება კვლავ გახსნას რომის კანდიდატურა. მალაგოს თქმით, ამაზე მსჯელობა ჯერ ნაადრევია, „მაგრამ რომს ორი უპირატესობა აქვს: უნიკალური ისტორია, როგორც ოლიმპიურ ქალაქს, და არაჩვეულებრივი სპორტული ინფრასტრუქტურა, როგორიცაა ოლიმპიური სტადიონი“. რომმა ოლიმპიადას 1960 წელს უმასპინძლა. ლუჩიანო ბუონფილიომ, ეროვნული ოლიმპიური კომიტეტის პრეზიდენტმა, განაცხადა, რომ იტალიამ მილან-კორტინას იმპულსი უნდა გამოიყენოს. „იმ მომენტში, როდესაც საერთაშორისო სანდოობა გვაქვს, შესაძლებელია ძლიერი განაცხადის შექმნა“, – განუცხადა მან იტალიურ რადიოს. ეს პერსპექტივა უკვე აისახება შიდა პოლიტიკაზე. კარლო კალენდამ, ცენტრისტული პარტია „აციონეს“ ლიდერმა, POLITICO-ს განუცხადა, რომ ოლიმპიადა რომისთვის „დადებითი მოვლენა“ იქნება და ქალაქის განვითარების მიმართულებას მისცემს. მიუხედავად იმისა, რომ რომს ჯერ კიდევ აწუხებს სატრანსპორტო მოძრაობა და ნარჩენების მართვა, კალენდა ამტკიცებს, რომ თამაშების მასპინძლობა გრძელვადიან დაგეგმვაში დაეხმარება. ამ საკითხმა შესაძლოა რომის 2027 წლის მერობის არჩევნები გაააქტიუროს. მოქმედმა მერმა რობერტო გუალტიერმა POLITICO-ს განუცხადა, რომ თამაშები დედაქალაქში მიმდინარე ტრანსფორმაციას უწყვეტობას შესძენს. „მზად ვარ ჩემი წილი წვლილი შევიტანო“, – თქვა მან. მხარდამჭერები, როგორიცაა ალესანდრო ონორატო, რომის ქალაქის მრჩეველი სპორტისა და მსხვილი ღონისძიებების საკითხებში, უკვე ასახავენ ხატოვან სცენებს: სპორტსმენები ტიბრზე ნიჩბოსნობით, მარათონელები ფინიშზე რომის ტრიუმფალური თაღების ქვეშ და მოფარიკავეები „კოლიზეუმის ჩრდილში“; სხვები, მაგალითად, ყოფილი პრემიერ-მინისტრი მატეო რენცი, ალტერნატიულ მასპინძელ ქალაქებს, როგორებიცაა ფლორენცია და ვენეცია, გვთავაზობენ. იტალიისთვის მიმზიდველობა აშკარაა. ოლიმპიადა უზრუნველყოფს „იდეალურ სივრცეს პიარისთვის“, – თქვა ანალიტიკოსმა ლეო გორტიმ, საგარეო ურთიერთობათა ინსტიტუტიდან. თუ ქვეყანა როგორც ორგანიზაციულად, ისე კონკურენტუნარიანად იმოქმედებს, „ამ მოვლენებს შეუძლია გააძლიეროს პოლიტიკური ლიდერების იმიჯი. თუ არ მოხდება რაიმე დიდი უბედური შემთხვევა, ისინი აუცილებლად უზრუნველყოფენ პოზიტიურ პლატფორმას“, – დასძინა მან. განახლებული ამბიცია დიდწილად უპრობლემოდ ჩატარებული თამაშების ფონზე გაჩნდა. იტალიამ ნორვეგიისა და აშშ-ის შემდეგ მესამე ადგილი დაიკავა, 30 მედალი მოიპოვა და მკვეთრი კონტრასტი აჩვენა თავის ტრადიციულ სპორტულ სტანდარტთან – მამაკაცთა საფეხბურთო ნაკრებთან – რომელმაც ზედიზედ ორი მსოფლიო ჩემპიონატი გამოტოვა და მესამეზე ვერ მოხვედრის პერსპექტივის წინაშე დგას. იმ ქვეყნისთვის, რომელიც ხშირად საკუთარ თავს ქაოტურ და დისფუნქციურ სახელმწიფოდ მოიხსენიებს, მილან-კორტინამ აჩვენა, რომ იტალიას შეუძლია რთული გლობალური ღონისძიებების წარმატებით ჩატარება. მაგრამ ოლიმპიადის მასპინძლობის შემდგომი სიხარული სწრაფად ქრება. 2036 ან 2040 წლის განაცხადი მკაცრ კონკურენციას შეხვდება განვითარებადი ეკონომიკის მქონე ქვეყნებისგან – და, რაც მთავარია, ხარჯებთან დაკავშირებული კითხვები სწრაფად წამოიჭრება. ინფრასტრუქტურაში ინვესტიციების გრძელვადიანი ანაზღაურება გაურკვეველი რჩება, – თქვა გორტიმ. ზამთრის ოლიმპიადამ აჩვენა, რომ იტალიას შეუძლია გლობალური სცენის მართვა. მაგრამ ის, თუ რამდენად შეიძლება ეს თავდაჯერებულობა სხვა წარმატებულ განაცხადად იქცეს, უფრო რთული გამოცდაა. წარდგენილი კანონპროექტის კრიტიკოსები ამბობენ, რომ ის მმართველი პარტიების ხელისუფლებაში შესანარჩუნებლად არის შექმნილი. იტალიის პრემიერ-მინისტრი ქვეყანას მრავალი წლის განმავლობაში ყველაზე სტაბილური მთავრობით ხელმძღვანელობს – მაგრამ სასამართლო რეფორმის შესახებ მომავალ თვეში დაგეგმილმა ეროვნულმა კენჭისყრამ შეიძლება უკუშედეგი გამოიღოს. მატეო სალვინი ფსონს დებს ინფრასტრუქტურულ გაუმჯობესებაზე, რომელსაც თამაშები მოიტანს, რათა ეროვნულ ასპარეზზე საკუთარი პოზიცია აღიდგინოს, მაგრამ ეს შეიძლება არც ისე მარტივი იყოს.