იოახიმ ტრიერის დრამამ მთავარი ჯილდოები მოიპოვა, რამაც „ოსკარების“ დაჯილდოებამდე აჟიოტაჟი გაზარდა. ირანიც ყურადღების ცენტრში იყო, რეჟისორმა ჯაფარ პანაჰიმ მთავრობის სასტიკი რეპრესიები დაგმო საპროტესტო აქციების წინააღმდეგ. იოახიმ ტრიერის „სენტიმენტალური ღირებულება“, ალბათ, გასული წლის ყველაზე შთამბეჭდავი ევროპული ფილმი, საკმაოდ დამსახურებულად გახდა ტრიუმფატორი ბერლინში, 17 იანვარს გამართულ 38-ე ევროპული კინოაკადემიის დაჯილდოებაზე (EFA). ჩუმი, მაგრამ გამანადგურებელი ნორვეგიული მელოდრამა ე.წ. „დიდი ხუთეულის“ მფლობელი გახდა, მოიპოვა რა საუკეთესო ფილმის, ტრიერისთვის საუკეთესო რეჟისორის, ორივე საუკეთესო სამსახიობო ჯილდო — სტელან სკარსგარდისა და რენატე რეინსვესთვის, განცალკევებული მამა-შვილის როლებისთვის — ასევე საუკეთესო სცენარისა და საუკეთესო მუსიკის კატეგორიებში. სკარსგარდი ასრულებს გუსტავ ბორგის როლს, ასაკოვანი, ოდესღაც დიდებული კინორეჟისორის, რომელმაც ცოლ-შვილი ხელოვნების დიდების საძიებლად მიატოვა. სახლში დაბრუნების შემდეგ, ის ცდილობს კავშირის აღდგენას, თუმცა მას ფარული მოტივი აქვს. მისი უფროსი ქალიშვილი, ნორა (რეინსვე), ახლა ცნობილი მსახიობია. მან სცენარი დაწერა მისთვის და იმედოვნებს, რომ ნორას პოპულარობა ფილმის დაფინანსებაში დაეხმარება. მან მისი პერსონაჟი საკუთარ დედაზე დააფუძნა, რომელმაც თავი მოიკლა, როდესაც ის ბავშვი იყო. ნორა თავადაც მძიმე დეპრესიაშია. გუსტავი და ნორა თითქმის არ საუბრობენ — ქალიშვილს არასოდეს უპატიებია მისთვის ოჯახის მიტოვება — მაგრამ ორივე ხელოვანია. გუსტავი იმედოვნებს, რომ ხელოვნება და კინო მათ დაკავშირებაში დაეხმარება. სპოილერების გარეშე ვიტყვით, რომ ყველაფერი გეგმის მიხედვით არ წარიმართება. კრიტიკოსებმა ფილმი ინგმარ ბერგმანისა და ფედერიკო ფელინის ნამუშევრებს შეადარეს. „სენტიმენტალური ღირებულება“ ამ ევროპელი ოსტატების ფილმების გვერდით არ გამოიყურებოდა უცხოდ. ვიზუალურად, ტრიერი კინოს ისტორიას იხსენებს. ბორგების ოჯახის ისტორიის ამსახველი ფლეშბეკის სცენები ძველი ლინზებითა და ფირის მარაგითაა გადაღებული; 1920-იანი წლების სცენებისთვის გამოყენებული 16 მმ-იანი, ხელით გადაღებული შავ-თეთრი კადრები 1970-იანი წლების „ახალი ჰოლივუდის“ ხელის კამერის არასტაბილურობას ენაცვლება, მოგვიანებით კი 90-იანი წლების პრესტიჟული ფილმების მდიდრულ, ფერწერულ ბრწყინვალებაში გადადის. ადვილი გასაგებია, რატომ მოიხიბლა ევროპის კინოაკადემიის 5,400 წევრი ამ ფილმით. ტრიერის ნამუშევარი ყველა დონეზე შესანიშნავია; ტექნიკურად და მხატვრულად ეს არის რეჟისორის ნამუშევარი, რომელიც სრულად აკონტროლებს თავის ნიჭს. ეს ფილმი „ევროპულია“ თავისი არსით. ვერავინ შეცვლის მას ჰოლივუდის სტუდიის პროდუქციაში. ნამუშევარი იკვლევს ევროპული ისტორიისა და ხელოვნების საკითხებს, დაფუძნებულია დახვეწილ ემოციურ შესრულებაზე, რომელიც ადგილს ტოვებს ინტერპრეტაციისა და საიდუმლოებისთვის. „სენტიმენტალური ღირებულების“ მხარდაჭერით, ევროპული კინოაკადემიის დაჯილდოება იმედოვნებს, რომ ფილმი საერთაშორისო ჯილდოების განხილვაში უფრო დიდ როლს შეასრულებს. ტრადიციულად, ევროპული ჯილდოები დეკემბერში იმართებოდა. „ოსკარებიდან“ რამდენიმე თვის შემდეგ, EFA-ს დაჯილდოება თითქოს უკანა პლანზე იწევდა. ღონისძიების იანვარში, „დაჯილდოებების სეზონის“ შუაგულში (ოქროს გლობუსებიდან ერთი კვირის შემდეგ, „ოსკარის“ ნომინაციებამდე ერთი კვირით ადრე) გადატანით, ევროპის კინოაკადემია ცდილობს გააძლიეროს აჟიოტაჟი თავისი რჩეული ფილმების გარშემო. „სენტიმენტალური ღირებულება“ უკვე „ოსკარის“ ფავორიტია. საუკეთესო საერთაშორისო მხატვრული ფილმის ნომინაცია გარანტირებულია. ბევრი ანალიტიკოსი სკარსგარდისა და რეინსვესთვის სამსახიობო ნომინაციებს პროგნოზირებს (სკარსგარდი საუკეთესო მეორეხარისხოვანი როლის შემსრულებლის კატეგორიაშია წარდგენილი, რომელიც „ოქროს გლობუსზე“ მოიგო). საუკეთესო ფილმის ნომინაცია კი სერიოზული შესაძლებლობაა. „ოსკარებამდე“ თავისი ჩემპიონის დასახელებით, ევროპის კინოაკადემია იძენს სიამაყის უფლებას, თუ ტრიერი ბოლომდე მივა. ასე რომ, სრულიად ლოგიკურია, რომ აკადემიამ „სენტიმენტალური ღირებულება“ აირჩია. თუმცა, ტრიერზე სრული ფოკუსირებით, მათ ხელიდან გაუშვეს შანსი, ეღიარებინათ გასული წლის ევროპული კინოს სრული მრავალფეროვნება. აკადემიამ ეს, როგორც ჩანს, ხელოსნობის ნომინაციებში გამარჯვებებით აღიარა, ხუთი ჯილდო — ოპერატურა, მონტაჟი, პროდუქციის დიზაინი, ხმის დიზაინი და საუკეთესო ქასთინგი — ესპანელი რეჟისორის ოლივერ ლაქსეს გონების ამრევი, სიურრეალისტური როუდ-მუვისთვის, „სირატისთვის“, გადასცა. ესპანეთის „ოსკარის“ პრეტენდენტი ფილმი ჟანრული კატეგორიებს ეწინააღმდეგება. ის იწყება მიწისქვეშა რეივზე მაროკოს უდაბნოს შუაგულში. მამა-შვილი ჩამოდიან, ეძებენ თავიანთ ქალიშვილს/დას. შემდეგ სამხედროები ჩნდებიან. რაღაც მოხდა — ახალი მსოფლიო ომი, ეკოლოგიური კატასტროფა, არასოდეს გვეუბნებიან — და „სირატი“ მკვეთრად დისტოპიურ ტერიტორიაზე გადადის. მამა და მისი ვაჟი უდაბნოებში მოგზაურობისას რეივერ-ნომადების ჯგუფს უერთდებიან. მაგრამ ლაქსე სიურპრიზებით არ ამთავრებს. „სირატი“ რამდენიმე შოკისმომგვრელ ცვლილებას განიცდის, ცვლის არა მხოლოდ სიუჟეტს, არამედ ფილმის ჟანრულ კონვენციებსაც, რათა დაგვამთავროს ისეთ ადგილას, სადაც ვერასოდეს წარმოვიდგენდით. შაბათ საღამოს ნამდვილი ხელიდან გაშვებული შესაძლებლობა იყო ის, რომ ირანელ რეჟისორ ჯაფარ პანაჰის არაფერი გადაეცა მისი შედევრისთვის „ეს უბრალოდ უბედური შემთხვევა იყო“. პანაჰის პირველი ფილმი 2022 წელს ციხიდან გათავისუფლების შემდეგ, ისლამური რეჟიმის წინააღმდეგ სავარაუდო „პროპაგანდისთვის“, არის მორალური თრილერი, რომელიც თანამედროვე ირანში ვითარდება. ყოფილი პოლიტპატიმარი, ახლა ავტომექანიკოსი, ფიქრობს, რომ ციხიდან თავის მწამებელს ცნობს. შურისძიების მიზნით, ის იტაცებს მას, რათა ცოცხლად დამარხოს. მაგრამ სწორი კაცი ჰყავს? მას არასოდეს უნახავს თავისი მწამებელი, რადგან ციხეში ყოფნისას თვალებახვეული იყო. ის ცდილობს...