ინდოეთის მთავრობის დემონსტრაციულმა აღშფოთებამ ბილ გეითსის ეპშტეინთან კავშირების გამო, მხოლოდ ხაზი გაუსვა მის გულგრილობას ინდოეთში ქალთა მიმართ რუტინული ძალადობის მიმართ. ვინაიდან გარდაცვლილი ფინანსისტის ჯეფრი ეპშტეინის სასამართლო დოკუმენტები კვლავ გამოდის ზედაპირზე, სკანდალი საერთაშორისო სირცხვილად იქცა, რაც აჩვენებს, თუ რამდენად სწრაფად შეუძლიათ ძლევამოსილ მამაკაცებს რეპუტაციული ვალდებულებების წყაროდ იქცნენ. ეს დისკომფორტი ნიუ დელიშიც გავრცელდა, სადაც Microsoft-ის თანადამფუძნებელი ბილ გეითსი AI Impact Summit-ზე მთავარი მოხსენებით უნდა გამოსულიყო, მაგრამ კრიტიკისა და მოდის მთავრობაში ეპშტეინთან მის წარსულ შეხვედრებთან დაკავშირებული აშკარა დისკომფორტის ფონზე, საბოლოოდ, არ დაესწრო. ეს სანახაობა ბევრის მომცემი იყო. საზოგადოებრივი მორალური აღშფოთება სწრაფად ვრცელდება, როდესაც სკანდალი საფრთხეს უქმნის რეპუტაციასა და დიპლომატიურ ოპტიკას. თუმცა, ასეთი მგრძნობელობა კავშირების მიმართ უხერხულად თანაარსებობს შიდა რეალობასთან, სადაც ქალთა მიმართ სექსუალური ძალადობა სასტიკი რეგულარობით ხდება, რაც არც შედარებად სირცხვილს იწვევს და არც შედეგებს. კონტრასტი საზარელია. პოლიტიკური კულტურა, რომელსაც შეუძლია გამოხატოს დისკომფორტი გლობალური სკანდალის მიმართ, საოცრად მშვიდად ეგუება ქალთა მიმართ სახლში ყოველდღიურ სისასტიკეს. მოდის ადმინისტრაციის პირობებში, ახალი ამბების ციკლი ბანდური გაუპატიურებების ცნობებით ტრიალებს, როგორც ქარხნული წარმოება — მუდმივი, დაუნდობელი და გამაყრუებელი თავისი განმეორებითობით. გაუპატიურებები იმდენად ჩვეული გახდა, რომ მათზე ისევე იტყობინებიან, როგორც ამინდზე: სიცხისგან გამოწვეული სიკვდილი. უეცარი წყალდიდობა. ხუთი წლის ბავშვის გატაცება, გაუპატიურება, მკვლელობა. და, როგორც ამინდის შემთხვევაში, მხოლოდ ღმერთია პასუხისმგებელი. არა მოძალადე. არა სასამართლო. არა პოლიცია. და ნამდვილად არა პრემიერ-მინისტრი. იმ დროის განმავლობაში, რაც ეს ნაშრომი შეკვეთილი და გამოქვეყნებული იქნა, მერუტში ხუთი წლის ბავშვი გააუპატიურეს, ფარიდაბადში 26 წლის ქალი გახდა ბანდური გაუპატიურების მსხვერპლი, ხოლო ოდიშაში 17 წლის მოზარდი. დელის გარეუბნებში 42 წლის ქალი გააუპატიურეს. ბიკანერში 12 წლის გოგონა გაიტაცეს და გააუპატიურეს. კიდევ უფრო მეტი ბანდური გაუპატიურება მოხდა ბიჰარში, ჩატისგარჰში, რაჯასტანსა და კანპურში. შემეძლო სტატისტიკის მოყვანა, მაგრამ ციფრები ვერასოდეს გადმოსცემს მტაცებლებთან ცხოვრების დიდ, ყოვლისმომცველ ტერორს. სექსუალური ძალადობის საფრთხე გრავიტაციის მსგავსად მუდმივია. შემთხვევები საზარელია — ნაწლავები ამოღებული, წნელები ჩადგმული, ენები მოჭრილი, მჟავა გადასხმული, თავის მოკვეთა, დახრჩობა და დაწვა. როდესაც გაუპატიურების შესახებ სამთავრობო მონაცემებს ვათვალიერებ — დღეში საშუალოდ 86 ქალია გაუპატიურებული — ეს ისეთივე შემზარავია, როგორც ექსელის ცხრილებში მასობრივი საფლავის აღმოჩენა. პრემიერ-მინისტრი ნარენდრა მოდი და მისი შინაგან საქმეთა მინისტრი, ამიტ შაჰი, რომლებიც თითქოსდა ნებისმიერ ფასად კანონისა და წესრიგის აღდგენით არიან შეპყრობილნი, სრულიად უდარდელად გამოიყურებიან იმის გამო, რომ მათი მმართველობის პერიოდში ინდოეთი მსოფლიოს ბანდური გაუპატიურებების დედაქალაქია. ამ ყველაფრის ყველაზე შემაშფოთებელი მაგალითი იყო, როდესაც მსჯავრდებულ მოძალადესა და „ბჰარატია ჯანატა პარტიის“ პოლიტიკოს კულდიპ სინგჰ სენგარს, რომელიც 2017 წელს არასრულწლოვნის გაუპატიურებისთვის იქნა ნასამართლევი და უტარ-პრადეშის უნაოს რაიონის მაკჰის სოფლის მკვიდრია, უზენაესმა სასამართლომ გირაო შეუფარდა, რამაც მისი სოციალურ და პოლიტიკურ ლანდშაფტში რეინტეგრაციის შესაძლებლობა გააჩინა, იმავე ლანდშაფტში, რომელმაც ოდესღაც მისი დაუსჯელობა განაპირობა. უზენაესმა სასამართლომ მას გირაო დეკემბერში შეუფარდა. საბედნიეროდ, ის უზენაესმა სასამართლომ შეაჩერა, მაგრამ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც გაღიზიანებული ქალები დელიში შეიკრიბნენ პროტესტის გამოსახატავად. სენგარმა გააუპატიურა მოზარდი, რომელიც ასევე მისმა თანამოაზრეებმაც გააუპატიურეს. მისი მამა პოლიციის განყოფილებაში მოკლეს. საქმე მხოლოდ მას შემდეგ აღიძრა, რაც მან მთავარი მინისტრის რეზიდენციის წინ თავის დაწვით დაიმუქრა. მისი ტრაგიკული ისტორია გვიჩვენებს, თუ როგორ რჩებიან ინდოელი მამაკაცები, მოდის ადმინისტრაციის მსგავსად, საოცრად უხერხულობის გარეშე საქმეთა ამჟამინდელი მდგომარეობის გამო. სამწუხაროდ, ეს არ არის გამონაკლისი; ეს არის სისტემა, რომელიც მშობლიურ ენაზე საუბრობს. საზოგადოებრივი მეხსიერება მნიშვნელოვანია, რადგან ყოველი ახალი შემთხვევა იმ წინარე შემთხვევების კვალდაკვალ ვითარდება, რომლებზეც გვეუბნებოდნენ, რომ ყველაფერს შეცვლიდა. 2012 წელს, ინციდენტიდან სამი დღის შემდეგ, აეროპორტიდან მომავალ გზაზე, „ნირბჰაიას“ ბანდური გაუპატიურების შესახებ წავიკითხე. მიზანმიმართულად ვერიდებოდი სიახლეებს, სანამ ის საფდარჯუნგის საავადმყოფოში არ აღმოჩნდა და ჩემს რედაქტორს ჩემგან ჯანმრთელობის შესახებ განახლება დასჭირდა. მას შემდეგ, რაც ყველა დეტალი გავიგე, რაც კაცებმა ამ ახალგაზრდა ქალს გაუკეთეს, მეგონა, რომ მსოფლიო შეჩერდებოდა. ზღვარი გადაკვეთილი იყო. რაღაც მეუბნებოდა, რომ სამყარო თავიდან დაიწყებდა. იყო საპროტესტო აქციები, ხალხი ყველგან გაიგებდა მის სახელს და მსგავსი რამ აღარასოდეს მოხდებოდა. მთელი ჩემი გულუბრყვილობა დაიხრჩო „ყველა კაცი ასეთი არ არის“ გუნდში, რადგან ბანდური გაუპატიურება ვირუსულად გავრცელდა, რომ ჰეშთეგი მიემაგრებინათ. ეს რეფრენი უდანაშაულობას იმდენად არ იცავდა, რამდენადაც ყურადღებას ანგარიშვალდებულებისგან აშორებდა და კაცების კომფორტს უბრუნებდა. ჩემთვის შეუძლებელია ასეთი შემთხვევების მოსმენა და არ ვიფიქრო: რა მოხდებოდა, ჩემი რომ ყოფილიყო? ჩემი სხეული. ის წნელი. ის კაცები. ქალთა სხეულების ტანჯვა და დასახიჩრება იმდენად სტაბილურია, რომ ახლა უკვე არსებობს ბაზარი ჩვენი შიშის შესამსუბუქებლად. უსაფრთხოების აპლიკაციები. წიწაკის სპრეი და სატარებელი პანიკის სიგნალიზაცია. ყოველ ჯერზე, როდესაც ამ თემაზე ვწერ, ვხვდები დაწერილი სიტყვის აბსოლუტურ არასაკმარისობას იმ მამაკაცების წინაშე, რომლებიც იღებენ გაუპატიურებებს, ტრაბახობენ მათზე და შემდეგ რეაბილიტაციას გადიან.