ხუთშაბათის ფსონები უმაღლესია. ვიცით, რომ ლეიბორისტულმა პარტიამ მარცხი განიცადა, ხოლო ფარაჟის „რიფორმი“ საწამლავია. მსურს მოვიგო გორტონი და დენტონი, როგორც ახალი დასაწყისი. ჰანა სპენსერი მწვანე პარტიის კანდიდატია ამ კვირის გორტონისა და დენტონის დამატებით არჩევნებზე. პოლიტიკოსობაზე არასდროს მიფიქრია. მანჩესტერელი ხელოსანი ვარ. 16 წლის ასაკში დავტოვე სკოლა და მას შემდეგ სანტექნიკოსად ვმუშაობ. გასულ კვირას, ასევე კვალიფიცირებული მესახლარე გავხდი, წარჩინებით. აქამდე მთელი ჩემი სამუშაო ცხოვრება სახლების შეკეთებაში გავატარე. მაგრამ წლების განმავლობაში, რაც ვუყურებდი, როგორ ინგრევა ყველაფერი, მომბეზრდა ლოდინი, რომ ვინმე სხვა შეცვლის ვითარებას. დროა, ხელი მოვკიდო მთელი თემების გამართვას – და შევუერთდე ჩვენს მწვანე დეპუტატებს, რომლებიც მზად არიან, გამოასწორონ ჩვენი გაფუჭებული პოლიტიკა. გორტონი და დენტონი იმსახურებს დეპუტატს, რომელიც ამ თემშია ფესვგადგმული – ვინმეს, ვინც აქ მუშაობს, ესმის ეს ადგილი და გულწრფელად ზრუნავს. ათასობით პირისპირ საუბრის შემდეგ, ცხადია, რომ ხალხს ლეიბორისტული პარტია მობეზრდა. ეს დამატებითი არჩევნები ახლა პირდაპირი ბრძოლაა მწვანე პარტიასა და Reform UK-ს შორის. ლეიბორისტულმა პარტიამ ეს იცის, და „რიფორმის“ კანდიდატმა, მეთიუ გუდვინმა, ესეც იცის. ჩვენ უკვე სამჯერ ვიკამათეთ. როდესაც გუდვინს კიდევ ერთი პირისპირ შეხვედრა უნდოდა, უარი ვუთხარი. მირჩევნია დრო დავხარჯო იმაზე, რაც მნიშვნელოვანია: პირდაპირ ვესაუბრო იმ ადამიანებს, ვისთან ერთადაც გავიზარდე – მეზობლებს, რომლებიც ამ ამაყ, მრავალფეროვან საზოგადოებას ქმნიან. ვიბრძვი დაბალი გადასახადებისთვის, სიმკაცრით და დაუფინანსებლობით დაზარალებული უბნებისთვის და NHS-ის პრივატიზაციის შესაჩერებლად. მე განვიცადე მრავალი ზეწოლა, რომლებსაც ჩემი მეზობლები აწყდებიან, რის გამოც გადაწყვეტილი მაქვს, მათი ხმა პარლამენტში მივიტანო. გუდვინი მოვიწვიე, შემოერთებოდა ჩემთვის ნამდვილი სამუშაო დღისთვის: იატაკის ქვეშ შეძრომა და ცენტრალური გათბობის დამონტაჟება. ეს შეიძლება სასარგებლო გამოცდილება იყოს იმისთვის, ვინც ამდენ დროს ატარებს სატელევიზიო სტუდიებში. ამის კეთებისას, შეგვეძლო გვესაუბრა ნულოვან ემისიებზე. კლიმატის კრიზისთან ბრძოლა და ადამიანების სახლების უფრო კომფორტული გახდომა არ არის „სისულელე“, როგორც „რიფორმს“ უყვარს მტკიცება – ეს საღი აზრია, განსაკუთრებით აქ. გორტონისა და დენტონში ყოველი მესამე ოჯახი საწვავის სიღარიბეში ცხოვრობს. სახლების იზოლაცია ადამიანებს ზამთარში გაათბობს, ზაფხულში გააგრილებს და გადასახადებს შეამცირებს. ევროპაში ერთ-ერთი ყველაზე გაჟონვადი სახლები გვაქვს – რაც კარგად ვიცი ასობით მათგანზე მუშაობის გამოცდილებიდან. მაშ, რატომ არ ვაკეთებთ მათ? შესაძლოა იმიტომ, რომ პოლიტიკურ პარტიებს ძალიან დიდი ხანია, რაც წიაღისეული საწვავის ინტერესებისგან ფული აქვთ აღებული? ამ დონორებს არაფერი აქვთ მოსაპოვებელი იზოლირებული სახლებიდან, შემცირებული ენერგიის მოხმარებიდან და დაბალი გადასახადებიდან. ვიცით, რომ წიაღისეული საწვავის მომხრეები და მდიდარი კლიმატის სკეპტიკოსები იყვნენ მათ შორის, ვინც „რიფორმს“ აფინანსებდა. ყოველთვის ვამბობდით, რომ ეს დამატებითი არჩევნები იმედსა და სიძულვილს შორის ბრძოლაა. Reform UK-მ კიდევ ერთხელ გამოიყენა იმიგრაცია განხეთქილების გასაჩენად. მესმის ხალხის იმედგაცრუება არსებული სისტემით – მეც ვიზიარებ მას. არ მინდა დღეში 6 მილიონი ფუნტი სტერლინგის დახარჯვა საჯარო ფულიდან, თავშესაფრის მაძიებლების სასტუმროებში დასაბინავებლად. ეს უსამართლოა, როდესაც ამდენ ახალგაზრდასა და ოჯახს არ შეუძლია სახლის შეძენა ან მაღალ ქირას იხდიან. მაგრამ არის რაღაც, რასაც „რიფორმი“ არასოდეს აყენებს ეჭვქვეშ. ბრიტანეთის სამი უმსხვილესი თავშესაფრის საცხოვრებლის კონტრაქტორი – Clearsprings, Serco და Mears – 2025 წელს სარეკორდო მოგებას ელოდნენ. ასობით მილიონი ფუნტი, გადახდილი გადასახადის გადამხდელების მიერ. ამის ნაცვლად, ის თითს უბნებს დაჭერილ ადამიანებს, რომლებიც ომს და დევნას გაურბიან. როგორც ადგილობრივმა საკრებულოს წევრმა, ვნახე, რომ თავშესაფრის მაძიებლებს არ სურთ სასტუმროს ოთახებში ჯდომა – ვიცი, მე არ ვისურვებდი. მათ მუშაობა სურთ. ვნახე, როგორ დარგო ბიჭების ჯგუფმა 500 ბოლქვი ადგილობრივ პარკში. მათ სასოწარკვეთილად სურდათ წვლილის შეტანა. მათ აქვთ უნარები; ჩვენ გვაქვს კვალიფიციური კადრების დეფიციტი. თუმცა ისინი ხაფანგში არიან, იძულებულნი უსმინონ „რიფორმის“ გამყოფ რიტორიკას და ფანჯრების მიღმა მოძალადე მემარჯვენე ექსტრემისტების შეურაცხყოფას. მაგრამ ჩვენ არ ვართ ასეთები მანჩესტერში. ჩვენ არ ვცხოვრობთ იმაზე, რასაც ქირ სტარმერმა ერთხელ „უცხო ადამიანების კუნძული“ უწოდა, და არ გვსურს, რომ ჩვენი იმიგრანტი მეზობლები შიშში ცხოვრობდნენ. ჩვენ ვუფრთხილდებით ერთმანეთს, ერთად ვმუშაობთ და ერთად მივდივართ წინ. ჩვენს ქალაქს აქვს ხანგრძლივი და საამაყო ისტორია ადამიანების მიღების, რადგან ვიცით, რომ ამით უფრო ძლიერები ვართ. მწვანე პარტიის წევრებისა და აქტივისტების მხარდაჭერა – მრავალი ადგილობრივი, მრავალი ჩამოსული ქვეყნის სხვადასხვა კუთხიდან – უზარმაზარი იყო. თითქმის 20 000 პირისპირ საუბრის შემდეგ, ერთი მესიჯი ისმის: ხალხს კვლავ სურს პოლიტიკის ნდობა. მსურს დავეხმარო ამ ნდობის აღდგენას. პოლიტიკა არ უნდა იყოს ის, რაც ხალხს უკეთდება – ის ჩვენთან ერთად უნდა გაკეთდეს; ამ ქვეყნის შენარჩუნების ღირსი ადამიანები იმსახურებენ რეალურ სიტყვას იმაში, თუ როგორ იმართება ის. თუ ხუთშაბათს ავირჩევი, ეს შოკის ტალღებს გაავრცელებს პოლიტიკურ ისტებლიშმენტში და აჩვენებს, რომ პოლიტიკის ძველი გზა დასრულდა. და როგორც კი ფეხს დავდგამ, კარს ღიას დავტოვებ სხვებისთვისაც. ისტებლიშმენტის დღეები დათვლილია.