გორტონისა და დენტონის ბრძოლა: შრომის პარტიის კრახი და ბრიტანული პოლიტიკის ახალი რეალობა

სტარმერი შუალედურ არჩევნებს ერის სულისთვის ბრძოლას უწოდებდა. ეს შედეგი აჩვენებს, რომ ლეიბორისტულმა პარტიამ ის დაკარგა – და ვფიქრობ, კიდევ ბევრს დაკარგავს. შედეგი შორსაც კი არ ყოფილა თანაბარი. მწვანე პარტიის კანდიდატი ჰანა სპენსერის გამარჯვების მასშტაბი გორტონსა და დენტონში ყველაფერს ცვლის. წლების განმავლობაში, ბრიტანული პოლიტიკა იმედის ჩაქრობასა და შიშის გაღვივებას შორის მერყეობდა. ძირითადი პარტიები შეთანხმდნენ ეკონომიკურ მოდელზე, რომელიც შეუქცევად დაინგრა 2008 წლის კრიზისის დროს, შემდეგ კი გასაგებად გაბრაზებულ ამომრჩევლებს უცხოელების დადანაშაულებისკენ მოუწოდებდნენ. სამხრეთ-აღმოსავლეთ მანჩესტერში ათასობით ადამიანი უბრალოდ აჯანყდა ამ საშინელი კონსენსუსის წინააღმდეგ. მწვანეების საარჩევნო კამპანიას წლების განმავლობაში შეისწავლიან. ორ წელზე ნაკლები ხნის წინ, მათ ამ ოლქში მესამე ადგილი დაიკავეს ხმების მხოლოდ 13%-ზე ოდნავ მეტით, თითქმის არანაირი საველე ოპერაციის გარეშე. მათ ეს კონკურსი დაიწყეს მწირი მონაცემებითა და მცირე ადგილობრივი ინფრასტრუქტურით, ლეიბორისტული მანქანის წინააღმდეგ, რომელიც თაობების განმავლობაში დომინირებდა ამ მხარეში და 2024 წელს ხმების ნახევარზე მეტი და 13,000-ზე მეტი უმრავლესობა მოიპოვა. მაშ, როგორ შეძლო პოლიტიკურმა პარტიამ, რომელიც დიდი ხნის განმავლობაში უმნიშვნელოდ მიიჩნეოდა, პოლიტიკური რეალობის შეცვლა? მე საკმაოდ დიდი დრო გავატარე გორტონსა და დენტონში და შემიძლია გითხრათ. ნიუ-იორკის ზოჰრან მამდანის მსგავსად, ის დაუნდობლად ფოკუსირებული იყო ცხოვრების ღირებულების კრიზისზე. ჰანა სპენსერის, ადგილობრივი სანტექნიკოსის, სახით, მან აირჩია კანდიდატი, რომელიც ავთენტურობას ასხივებს. მან იმედისმომცემი, მკვეთრი სოციალური მედია ძველმოდურ კარდაკარ კამპანიას შეუთავსა, რითაც ათასობით აქტივისტი აღძრა კარებზე დაკაკუნებლად – ბევრისთვის ეს ცხოვრებაში პირველად ხდებოდა. არჩევნების დღისთვის მწვანეებს იმდენი მოხალისე ჰყავდათ, რომ არ იცოდნენ, რა ექნათ. როდესაც იქ ვიყავი, შევხვდი ლეიბორისტების ამომრჩევლებს, რომელთაგან ბევრი ხანდაზმული, მუშათა კლასის თეთრკანიანი ადამიანი იყო, რომლებიც Reform პარტიის პოტენციურ ამომრჩევლებად ითვლებოდნენ – და ისინი მწვანეების მხარეს გადადიოდნენ. მაგრამ ბოლო დღეებში პარტიის საზოგადოებრივმა არმიამ შეამჩნია, რომ გადაუწყვეტელი ამომრჩევლები მოულოდნელად მათ ბანაკში იყრიდნენ თავს. ეს იყო ზაკ პოლანსკის მიერ გასული სექტემბრიდან ლიდერად გახდომის შემდეგ გატარებული გაბედულად პოპულისტური სტრატეგიის მართებულობის დასტური. მანამდე მწვანეები ხშირად გაურბოდნენ აშკარა საგოლე მომენტებს: გაჟღენთილი იყვნენ წვრილბურჟუაზიული სენსიტიურობით, ქრონიკულად მორცხვები იყვნენ თავიანთ მესიჯებში, განსაკუთრებით ონლაინ სივრცეში. პოლანსკიმ გაიგო, რომ კლასობრივი პოლიტიკა არ არის რელიკვია, არამედ აუცილებლობა – რომ რისხვა უნდა იყოს აღიარებული, მიმართული და იმედთან შერწყმული. იმის თქმა, რომ ეს მიდგომა გამართლდა, რბილად ნათქვამია. რა დაემართათ მათ დამარცხებულ ოპონენტებს? Reform-მა აირჩია ლიბერალი აკადემიკოსი, რომელიც მემარჯვენე-რადიკალ დემაგოგ მეთიუ გუდვინად იქცა, იმ იმედით, რომ GB News-ის სახელი და გაყოფილი პროგრესული ხმები გამარჯვებას მოუტანდა. ის ფაქტი, რომ 29%-ზე ნაკლებმა აირჩია Reform-ის ტოქსიკური მიგრანტების დადანაშაულების პოლიტიკა, განგაშს გამოიწვევს პარტიაში, რომლის იმპულსი ისედაც მყიფე ჩანს. არ აკლდა მუშათა კლასის ამომრჩევლები, რომლებიც Reform-ს Tory პარტია 2.0-ად აცხადებდნენ ან მის ფანატიზმს გმობდნენ. მედიის კარიკატურების საწინააღმდეგოდ, მუშათა კლასის უმეტესობა სინამდვილეში არ არის უხეში რასისტი. და რა მოუვიდა შრომის პარტიას? მთელი კამპანიის განმავლობაში, ის ამტკიცებდა, რომ მწვანეები არსად იყვნენ და რბოლა მხოლოდ ლეიბორისტებსა და Reform-ს შორის იყო. ეს სიცრუე იყო; წარმოუდგენელია, რომ მათ საკუთარმა გამოკითხვებმა სხვა რამ არ უთხრა. მწვანეებს რომ არ შეექმნათ ასეთი აბსოლუტური აღმავლობა, ამ მოტყუებას შეეძლო Reform-ის გამარჯვება გაეხსნა. ლეიბორისტულმა მინისტრმა Politico-ს ჟურნალისტს ღიად უთხრა, რომ მათ ასეთი შედეგი ერჩივნათ. შრომის პარტიამ არა მხოლოდ წააგო; მან თავი შეირცხვინა. მას ბრალი დასდეს ბუკლეტების გაგზავნაში, რომლებიც, სავარაუდოდ, არარსებული ტაქტიკური ხმის მიცემის ორგანიზაციისგან მოდიოდა და რომელიც „ახალი პროგნოზის“ საფუძველზე ლეიბორისტებისთვის ხმის მიცემას „ურჩევდა“. შრომის პარტია თავს ესხმოდა მწვანეებს მათი პრინციპული წინააღმდეგობის გამო წარუმატებელი „ნარკოტიკებთან ომის“ მიმართ, რომელიც მილიარდობით ფუნტის ვაჭრობას კრიმინალურ დაჯგუფებებს უტოვებს და ბევრ ნარკომანს ნაადრევ საფლავს უმზადებს. ლეიბორისტებს ეშინოდათ, რომ მწვანეების გამარჯვება ეგზისტენციალური იქნებოდა. და ასეც არის. გორტონი და დენტონი მწვანეების სამიზნე სიაში 127-ე ადგილზე იყო. თუ პოლანსკის პარტია შეძლებს ლეიბორისტების ერთ-ერთი ყველაზე უსაფრთხო ადგილის დაპყრობას, მაშინ ვერცერთი ლეიბორისტი დეპუტატი ვერ იგრძნობს თავს უსაფრთხოდ. და ეს იმაზე უარესია, ვიდრე ერთი შეხედვით ჩანს. აგიტატორებმა არაერთხელ მითხრეს, რომ შეხვდნენ ამომრჩევლებს – მუსლიმებსაც და არამუსლიმებსაც – რომლებიც შეშინებულები იყვნენ და ლეიბორისტებს უჭერდნენ მხარს Reform-ის შესაჩერებლად. ისინი მწვანეებს მისცემდნენ ხმას, თუ გამარჯვებას შესაძლებლად ჩათვლიდნენ. შემდეგ ჯერზე, ეს ადამიანები ამას გააკეთებენ. სტარმერის პროექტი მემარცხენეების განადგურებაზე იყო დაფუძნებული. როგორც მისი პარტიის ყველაზე რეაქციული და პიროვნულად ტოქსიკური ელემენტების უბრალო ფრონტმენმა, მან ძალაუფლება მოიპოვა წევრების დარწმუნებით, რომ შეინარჩუნებდა რადიკალიზმს, რისთვისაც მათ ხმა მისცეს – შემდეგ კი დამარხა იგი. ისინი ფიქრობდნენ, რომ ეს მათთვის შეუმჩნეველი დარჩებოდა, დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ მედიის უმეტესობა სოციალისტების განადგურებას გონივრულ სახელმწიფო მმართველობად შეაფასებდა. მაგრამ მოტყუება იყო ყველაფერი, რაც სტარმერიზმს ჰქონდა – და მოვლენები გორტონსა და დენტონში ამის სიცარიელეს აჩვენებს. არ არსებობდა არანაირი გამაერთიანებელი ხედვა, არანაირი ანგარიშსწორება დანგრეულ ეკონომიკურ წესრიგთან. ის, რასაც სტარმერის ლეიბორისტები არ ელოდნენ, იყო მემარცხენე ფრთის ხელახალი აღზევება ლეიბორისტული პარტიის ინსტიტუციური კედლების მიღმა. ის კომფორტულად კონკურირებდა კონსერვატორებთან და Reform-თან, ბაძავდა მათ ანტიმიგრანტულ