ევროკავშირის თითქმის ნახევარმა მილიონმა მოქალაქემ გაააქტიურა ევროკავშირის ადამიანის უფლებების პუნქტი, რათა მოითხოვოს ისრაელთან პარტნიორობის შეჩერება. ინიციატივის დაწყებიდან პირველივე თვეში 457 000-ზე მეტმა ევროპელმა მოქალაქემ ხელი მოაწერა პეტიციას, რომელიც ევროკავშირსა და ისრაელს შორის პარტნიორობის შეთანხმების სრულ შეჩერებას ითხოვს. 13 იანვარს, ოფიციალურად რეგისტრირებული ევროპის მოქალაქეთა ინიციატივის სახით დაწყებული პეტიცია, ევროკომისიის მიერ ოფიციალური განხილვისთვის, მომავალი წლის 13 იანვრამდე მინიმუმ შვიდი წევრი ქვეყნის 1 მილიონ ხელმოწერას უნდა მიაღწიოს. ეს არ არის სიმბოლური მოწოდება. ეს არის მექანიზმი, რომელიც ევროკავშირის დემოკრატიულ ჩარჩოებშია ინტეგრირებული და შექმნილია იმისათვის, რომ საზოგადოებრივი ნება ინსტიტუციურ განხილვად გარდაქმნას. ამ მობილიზაციის სიჩქარე და გეოგრაფიული გავრცელება მნიშვნელოვანია. ევროკავშირ-ისრაელის ასოცირების შეთანხმების შეჩერების მოთხოვნა აღარ შემოიფარგლება ქუჩის დემონსტრაციებით ან აქტივისტთა წრეებით. ის ევროკავშირის ფორმალურ დემოკრატიულ არქიტექტურაში შევიდა. პეტიცია შეჩერებას ითხოვს იმ მოტივით, რომ ისრაელი არღვევს ასოცირების შეთანხმების მე-2 მუხლს, რომელიც პარტნიორობას ადამიანის უფლებებისა და საერთაშორისო სამართლის პატივისცემას უკავშირებს. როგორც ინიციატივაშია ნათქვამი, „ევროკავშირის მოქალაქეები ვერ შეეგუებიან, რომ ევროკავშირი ინარჩუნებს შეთანხმებას, რომელიც ხელს უწყობს სახელმწიფოს ლეგიტიმაციასა და დაფინანსებას, რომელიც ჩადის კაცობრიობის წინააღმდეგ მიმართულ და ომის დანაშაულებს.“ ტექსტში შემდგომში მოყვანილია მშვიდობიანი მოსახლეობის მასშტაბური მკვლელობები, გადაადგილება, საავადმყოფოებისა და სამედიცინო ინფრასტრუქტურის განადგურება ღაზაში, ჰუმანიტარული დახმარების ბლოკადა და საერთაშორისო სასამართლოს ბრძანებების შეუსრულებლობა. ორშაბათის მდგომარეობით, ინიციატივამ 457,950 ხელმოწერა შეაგროვა, რაც საჭირო საერთო რაოდენობის 45 პროცენტზე მეტია სულ რაღაც ერთ თვეში. ხელმომწერები გამონაკლისის გარეშე ევროკავშირის 27-ვე წევრი ქვეყნიდან არიან. ეს არ არის რეგიონალური ზრდა. ის კონტინენტურია. ხელმოწერების განაწილება იმაზე მეტს მეტყველებს, ვიდრე უბრალო რიცხვები. მხოლოდ საფრანგეთზე მოდის 203,182 ხელმომწერი, რაც საერთო რაოდენობის თითქმის 45 პროცენტია. ეს მაჩვენებელი ასახავს ქვეყნის სოლიდარობის მობილიზაციის მრავალწლიან ტრადიციას, მასობრივ დემონსტრაციებს ღაზას წინააღმდეგ გენოციდური ომის განმავლობაში და ძირითადი პოლიტიკური აქტორების, როგორიცაა „La France Insoumise“, მკაფიო პოზიციონირებას. საფრანგეთი ამ ინსტიტუციური ზეწოლის მთავარ მამოძრავებელ ძალად იქცა. მას მოსდევს ესპანეთი 60,087 ხელმოწერით, ხოლო იტალია - 54,821-ით, რაც განსაკუთრებით შთამბეჭდავი მაჩვენებელია, იმის გათვალისწინებით, რომ ქვეყანაში მემარჯვენე მთავრობა ღიად უჭერს მხარს ისრაელს. ბელგიამ დაარეგისტრირა 20,330 ხელმოწერა დაახლოებით 12 მილიონი მოსახლეობისგან, რაც მაღალ შედარებით ჩართულობას ასახავს. სკანდინავიის რეგიონში, ფინეთი 12,649 ხელმოწერით, შვედეთი 15,267-ით და დანია 8,295-ით აჩვენებენ სტაბილურ მონაწილეობას. ირლანდიამ 11,281 ხელმოწერას მიაღწია ხუთ მილიონზე ოდნავ მეტი მოსახლეობისგან. ამ ქვეყნებიდან რამდენიმემ უკვე გადააჭარბა ევროკავშირის წესებით გათვალისწინებულ ეროვნულ ზღვრებს. საფრანგეთმა, ესპანეთმა, ბელგიამ, ფინეთმა, ირლანდიამ, იტალიამ და შვედეთმა ყველა გადააჭარბა მინიმალურ რაოდენობას, რაც საჭიროა მათი ხელმოწერების შვიდი წევრი სახელმწიფოს მოთხოვნის დასაკმაყოფილებლად. ეს გადამწყვეტი მოვლენაა. ეს ნიშნავს, რომ ინიციატივა არა მხოლოდ აგროვებს რაოდენობას, არამედ უკვე აკმაყოფილებს ევროპის მოქალაქეთა ინიციატივის მექანიზმში ჩაშენებულ გეოგრაფიული ლეგიტიმაციის კრიტერიუმებს. ნიდერლანდები, 20,304 ხელმოწერით, უახლოვდება თავის ეროვნულ ზღვარს. პოლონეთი, 22,308 ხელმოწერით, ასახავს ჩართულობას, რომელიც ვრცელდება დასავლეთ ევროპის მიღმა. პატარა სახელმწიფოებშიც კი, როგორიცაა სლოვენია 1,703 ხელმოწერით, ლუქსემბურგი 900-ით და პორტუგალია 4,945-ით, მონაწილეობა ხილული და გაზომვადია. გერმანია საინტერესო კონტრასტს წარმოადგენს. მიუხედავად იმისა, რომ ის ევროკავშირის ყველაზე მრავალრიცხოვანი წევრი სახელმწიფოა და ისრაელის გენოციდური კამპანიის წინააღმდეგ ღაზაში უდიდესი დემონსტრაციების ადგილი იყო, პეტიციამ მხოლოდ 11,461 გერმანული ხელმოწერა შეაგროვა, რაც გერმანიის ეროვნული ზღვრის (69,120) მხოლოდ 17 პროცენტია. ეს უფსკრული ხილულ ქუჩის მობილიზაციასა და ფორმალურ ინსტიტუციურ მონაწილეობას შორის ხაზს უსვამს გერმანიის განსაკუთრებულ პოლიტიკურ და სამართლებრივ გარემოს, სადაც პრო-პალესტინურ გამოხატულებას შეზღუდვები შეექმნა და სადაც ზედიზედ მთავრობები თითქმის უპირობო მხარდაჭერას უწევდნენ ისრაელს, როგორც სახელმწიფო პოლიტიკის ნაწილს. შედარებით დაბალი პროცენტი არ მიუთითებს უთანხმოების არარსებობაზე. პირიქით, ის ასახავს სტრუქტურულ შეზღუდვებს, რომლებშიც მოქმედებს უთანხმოება. ის ფაქტი, რომ 11 000-ზე მეტმა მოქალაქემ ოფიციალურად დაარეგისტრირა თავისი მხარდაჭერა, მიუთითებს, რომ ინსტიტუციური ჩართულობა პოლიტიკური ზეწოლის პირობებშიც კი ხდება. მთლიანობაში, ეს სურათი პეტიციის იმპულსზე ღრმა რაღაცას ავლენს. გენოციდური ომის, ეთნიკური წმენდისა და ღაზაში მშვიდობიანი მოსახლეობის სიცოცხლის სისტემატური განადგურების ორ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში, სოლიდარობა ევროპაში არ გაქრა. ის საპროტესტო ლოზუნგებიდან და ქუჩის მობილიზაციიდან გადავიდა ფორმალურ დემოკრატიულ ინსტრუმენტში, რომელიც ინსტიტუციურ რეაგირებას მოითხოვს. პეტიციები ავტომატურად არ ცვლის პოლიტიკას. ევროკომისია...