ის ნიდერლანდებიდან დიდ ბრიტანეთში 1970-იან წლებში, სულ რაღაც 17 წლის ასაკში, გადავიდა. ახლა, მოკლე პირობითი სასჯელის მიღების შემდეგ, მას ემუქრება დეპორტაცია ქვეყანაში, სადაც ხუთი ათწლეულის განმავლობაში არ უცხოვრია და 1999 წლის შემდეგ არც უმოგზაურია. გასული დეკემბრისთვის, მარიას კარზე შინაგან საქმეთა სამინისტროს წერილი მივიდა. როდესაც ის წაიკითხა, მან იკივლა. 68 წლის ასაკში, ის ცხოვრობს დასავლეთ ლონდონში, ნაქირავებ სახლში, თავის შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პარტნიორ, ტომთან ერთად, რომელსაც უვლის, და დიდ ბრიტანეთში თითქმის 50 წელია ცხოვრობს. წერილში ნათქვამი იყო, რომ შინაგან საქმეთა მდივანმა გადაწყვიტა მისი დეპორტაცია. „სახელმწიფო მდივანმა თქვენი დეპორტაცია საზოგადოებრივი სიკეთისთვის სასარგებლოდ მიიჩნია, - ეწერა წერილში, - და შესაბამისად, საზოგადოებრივი ინტერესებიდან გამომდინარე, აუცილებელია, რომ დაუყოვნებლივ იქნეთ გაძევებული გაერთიანებული სამეფოდან“. ერთადერთი, რაც მარიას ნიდერლანდებთან, მის სამშობლოსთან აკავშირებს, მისი თქმით, მისი პასპორტია. დიდ ბრიტანეთში მისი ხუთი ათწლეულის განმავლობაში, ქვეყანა ევროკავშირის ნაწილი იყო, ამიტომ მას არ სჭირდებოდა საცხოვრებელი ნებართვის მოთხოვნა. 2022 წლის იანვარში მას მიენიჭა EU-ს მოგვარებული სტატუსი (EUSS), რაც წარმოადგენს განუსაზღვრელი ვადით დარჩენის ნებართვას ევროკავშირისა და სხვა ევროპელი მოქალაქეებისთვის, რომლებიც 2020 წლის 31 დეკემბრისთვის დიდ ბრიტანეთში ხუთი ან მეტი წლის განმავლობაში ცხოვრობდნენ. „მინდა ვუთხრა შინაგან საქმეთა სამინისტროს: „რატომ არ შეგიძლიათ უბრალოდ დამანებოთ თავი?“ - ამბობს ის. „მე მზრუნველი ვარ. როგორ დავიწყო ჩემი ცხოვრება თავიდან 68 წლის ასაკში, ქვეყანაში, რომელიც არ ვიცი? ვიღაცამ შინაგან საქმეთა სამინისტროში, ვინც არ მიცნობს… მიიღო გადაწყვეტილება ჩემს ცხოვრებაზე. წერილის მიღების შემდეგ, ამდენი კოშმარი მესიზმრება“. ათწლეულზე მეტია, გაერთიანებული სამეფოს შინაგან საქმეთა მდივნები ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ იმაში, თუ როგორ გაეხადათ ქვეყანა არასასურველი მიგრანტებისთვის; ეს არის ე.წ. „მტრული გარემო“. გასული წლის განმავლობაში, როდესაც ანტიიმიგრაციული პარტია Reform UK-ი გამოკითხვებში წინ უსწრებდა, ლეიბორისტულმა მთავრობამ მკაცრი პოზიცია დაიკავა იმიგრაციასთან დაკავშირებით, რათა შეემცირებინა ეს უპირატესობა. ამიტომ ის ტრაბახობს დიდ ბრიტანეთში დეპორტაციების გაზრდით; მასობრივად აკავებს თავშესაფრის მაძიებლებს, რათა იძულებით გააძევოს ისინი საფრანგეთში; მკვეთრად შეამცირა მრავალი სამუშაო ვიზა ისეთ სფეროებში, როგორიცაა ჯანდაცვა და მოვლა; და შეამცირა აქ მუშაობის ან სწავლის ნებართვის მქონე პირთა უფლება, რომ ოჯახები მოიყვანონ თან. ის ასევე გეგმავს გაზარდოს დრო, რა დროსაც მიგრანტებს მოუწევთ ლოდინი დიდ ბრიტანეთში დასახლების ნებართვის მიღებამდე. დღემდე, არ არსებობს მტკიცებულება, რომ ამ პოლიტიკამ უკმაყოფილო ამომრჩევლები ლეიბორისტულ პარტიას დაუბრუნა. მარია პირველად დიდ ბრიტანეთში 1976 წლის გრძელ, ცხელ ზაფხულში, 17 წლის ასაკში, დასასვენებლად ჩავიდა. ის აღარასოდეს დაბრუნებულა სახლში. ის მიტოვებულ შენობაში დასახლდა, იმ დროს, როდესაც ლონდონში ბევრი ცარიელი შენობა იყო. მისი ცხოვრების ბედნიერი თავი დაიწყო იმჟამინდელ შეყვარებულთან ერთად, რომელიც იყო როუდი ისეთი ჯგუფებისთვის, როგორიცაა Squeeze, Van Halen და Eddie and the Hot Rods. „იმ დღეებში ყველაფერი სხვაგვარად იყო“, - ამბობს ის. „ყველაფერი ძალიან თავისუფლად მეჩვენებოდა და მე ყოველთვის ძალიან პოზიტიური ვიყავი… პორტობელოს ბაზარზე პატარა დახლი მქონდა და აქ მოდურ ნივთებს ვყიდულობდი, შემდეგ კი ჰოლანდიაში ვაგზავნიდი, სადაც მათზე მოთხოვნა იყო. ვესტბორნ გროვში კაფეში დავდიოდით, სადაც პირველად გავსინჯე ვეგეტარიანული სამზარეულო - ისეთი რაღაცები, როგორიცაა ისპანახის კიში და ჩიზქეიქი“. მარიას რთული ბავშვობა ჰქონდა და მოზარდობის ნაწილი მინდობით აღზრდაში გაატარა. დიდ ბრიტანეთში ჩასვლის შემდეგ, მან ნიდერლანდები სულ რამდენჯერმე მოინახულა, ბოლოს 1999 წელს, დედის გარდაცვალების შემდეგ. მან არასოდეს უფიქრია მუდმივ დაბრუნებაზე. თითქმის 50 წლიანი მშვიდი ცხოვრების, სხვადასხვა სამსახურში მუშაობის, ტომზე ზრუნვისა და თავისი საყვარელი ბაღის მოვლის შემდეგ, ის ფიქრობდა, რომ სიცოცხლის ბოლომდე აქ დარჩებოდა. „დიდი ბრიტანეთი ჩემი სახლია“, - ამბობს ის, სამზარეულოს მაგიდასთან ხელებში თავჩარგული. „სრულიად განადგურებული ვარ. არ მჯერა, რომ შინაგან საქმეთა სამინისტროს ჩემი დეპორტაცია სურს მას შემდეგ, რაც აქ თითქმის ნახევარი საუკუნე ვიცხოვრე“. დიდ ბრიტანეთში ცხოვრება მისთვის ყოველთვის ადვილი არ ყოფილა. მას რამდენიმე რთული ურთიერთობა ჰქონდა და 2011 წელს დაიწყო მცირე სასტუმროს მართვა ჩრდილო-დასავლეთ ლონდონში, რამაც მას ახლანდელ მძიმე მდგომარეობამდე მიიყვანა. „არასდროს მიფიქრია სასტუმროს მართვაზე“, - ამბობს ის, „მაგრამ ჩემმა მეზობელმა იმ დროს მიტოვებული შენობა შეიძინა, დიდი დრო დახარჯა მის შეკეთებაზე და სულ მეუბნებოდა, რომ მას სურდა მე მემართა ის, თვითონ კი მეპატრონე ყოფილიყო. მან ხელი მოაწერა იჯარის ხელშეკრულებას, მაგრამ „თვეში 35,000 ფუნტის მოგება უნდა მიეღო, რომ რაიმე შემოსავალი ჰქონოდა. მე იშვიათად ვიღებდი ამდენ ფულს, ამიტომ დიდი ხნის განმავლობაში ხელფასს არ ვიღებდი“. „ძალიან გულუბრყვილო და ზედმეტად მენდობოდი“, - ამბობს ის. „დავასრულე იმ ადამიანების დახმარებით, რომლებიც მეცოდებოდა, მათ უფასო საცხოვრებელს ვაძლევდი, თუ თავისუფალი ოთახი მქონდა და ისინი ქუჩაში უსახლკაროდ იყვნენ. ზოგჯერ ისინი შემოდიოდნენ და არ ტოვებდნენ ადგილს“. მისი თქმით, მაშინ როცა ზოგიერთი სტუმარი „აბსოლუტურად მშვენიერი“ იყო, სხვები ატყუებდნენ მას, ტოვებდნენ სასტუმროს გადახდის გარეშე ან იპარავდნენ ისეთ აღჭურვილობას, როგორიცაა ტელეფონები ან ლეპტოპები. „ვცდილობდი დავხმარებოდი ზოგიერთ სტუმარს, რომლებსაც ფინანსური პრობლემები ჰქონდათ, მივმართავდი მათ ვალის მართვის სერვისებზე. ერთმა კაცმა მეტსახელად „დედა ტერეზა“ შემარქვა. ადგილობრივი საკრებულო ზოგჯერ უსახლკაროებს ათავსებდა...