მანდელსონი, ტრამპი, Send, პოლიტიკური ლიდერობა: ყველა ამას გააზრებული და მკაფიო ახსნა სჭირდება. ჩვენ უნდა დავასრულოთ „ცხელი შეფასებების“ ამგვარი მანია. როჯერ მოსი არის BBC TV News-ის ყოფილი ხელმძღვანელი. თითქმის ყველას, მათ შორის ქირ სტარმერსაც, ესმის, რომ პიტერ მანდელსონის საქმემ ნამდვილი პოლიტიკური კრიზისი გამოიწვია. მედია მართალი იყო, როცა ეს მთავარ ამბად აქცია. მაგრამ ეს ასევე აჩვენებს ცხელ, აჟიტირებულ ატმოსფეროს, რომელშიც პოლიტიკოსები და მედია ერთობლივად ცდილობენ, ყოველი ინციდენტი ლიდერობის ნდობის საკითხად აქციონ, და ჩვენ ვხდებით ქვეყანა, სადაც შეუძლებელია გრძელვადიან პერსპექტივაზე ფოკუსირება. გაბერილი „ცხელი შეფასებები“ უესტმინსტერში ბევრად უფრო უყვართ, ვიდრე ერისათვის საჭირო მდგრადი ცვლილებების მოტანა. პოლიტიკური პროცესის მანიაში არაფერია ახალი. მეც დამნაშავე ვიყავი ამაში, როდესაც „Today“ პროგრამის რედაქტორი ვიყავი ჯონ მეიჯორის მცდელობისას, რატიფიკაცია მოეხდინა მაასტრიხტის ხელშეკრულებისთვის 1990-იან წლებში. ჩვენ სიხარულით ვუშვებდით ეთერში მეამბოხეებსა და ლოიალისტებს, სანამ მთავრობა გადარჩენისთვის იბრძოდა, და ჩვენს მსმენელებს ბევრად უკეთესი ინფორმაცია ჰქონდათ კონსერვატიული პარტიის შიდა კრიზისის შესახებ, ვიდრე თავად ხელშეკრულების შინაარსზე. ეს იყო იმ ტენდენციის ნაწილი, რომლის ფარგლებშიც, ათწლეულების განმავლობაში, ევროკავშირის საქმეები განიხილებოდა ბრიტანული პარტიული პრიზმიდან, იმის ნაცვლად, რომ აეხსნათ, რა ხდებოდა ევროპაში. მაგრამ სიტუაცია გაუარესდა. ჩვენი ყურადღების კონცენტრაციის უნარი შემცირდა, და სოციალური მედიის გამოჩენამ გააძლიერა სიბრაზე ეროვნულ დებატებში. როგორც პოლიტიკოსებისთვის, ისე ჟურნალისტებისთვის, ვირუსული პოსტი – რაც უფრო მწვავე, მით უკეთესი – სამუშაო დღის წარმატებას ნიშნავს. თქვენ აღარ გჭირდებათ ლოდინი, სანამ Radio 4-ის გადაცემა „World at One“-ში დაგპატიჟებენ, რათა თქვენი ლიდერის წინააღმდეგ არგუმენტები წარმოადგინოთ, რადგან მოსაწყენი მატარებლით მგზავრობისას X-ზე რამდენიმე სიტყვას შეუძლია მყისიერად შეცვალოს საინფორმაციო დღის წესრიგი. გადაჭარბებული იქნება იმის თქმა, რომ ეს არის მინისტრებისა და პრემიერ-მინისტრების ხშირი ცვლის მიზეზი – გლობალურმა ფინანსურმა კრიზისმა და ბრექსიტმა გაცილებით დიდი გავლენა მოახდინეს – მაგრამ მედია გარემო საერთოდ არ უწყობს ხელს სიტუაციის გაუმჯობესებას. ერთ-ერთი ყოფილი უფროსი რედაქტორი ამას ასე აყალიბებს: „დღეს მედიის უმეტესობას არ შეუძლია შეხედოს, რა არის რეალურად არასწორი ბრიტანეთში, რადგან ეს პოლიტიკაა და ისეთ შრომას მოითხოვს, რის გაკეთებაც მათ არ სურთ. ნებისმიერ შემთხვევაში, რატომ უნდა ინერვიულო, როდესაც რამდენიმე წუთში პიროვნებებზე ან კვაზი-გამოძიებაზე ორიენტირებული პოლიტიკის მოკლევადიანი ეიფორია გამოჩნდება?“ და მაინც, ეს დაღმავალი სპირალი – პოლიტიკისა და მედიის ეს მანკიერი წრე – გარდაუვალი არ არის. თუკი არსებობს საზოგადოებრივი მედიის, ისევე როგორც კარგი ჟურნალისტიკის მცდელი ორგანიზაციების არსებობის მიზეზი, ეს ის არის, რომ მათ უნდა შეეძლოთ განზე გადგომა ხმაურისა და ისტერიისგან და ფოკუსირება იმაზე, რაც ნამდვილად მნიშვნელოვანია. ძალიან ხშირად ისინი ამას არ აკეთებენ. ერთ-ერთი კლასიკური მაგალითი იყო, როდესაც რიში სუნაკს BBC-ის პოლიტიკურმა რედაქტორმა 2023 წლის G7 სამიტის შემდეგ იაპონიაში გამართულ პრესკონფერენციაზე, მსოფლიო ეკონომიკის ან კლიმატის ცვლილების ნაცვლად, სუელა ბრავერმანის მიერ ჩადენილი სიჩქარის გადაჭარბების დარღვევის შესახებ ჰკითხა. სუნაკის პასუხი – „რაიმე შეკითხვა ხომ არ გაქვთ სამიტის შესახებ?“ – მისი გაღიზიანების მტკიცებულებად იქნა აღქმული. ამჟამინდელ მთავრობაში ყველაფერი სტარმერის გადარჩენის პრიზმიდან განიხილება, და მინისტრების ინიციატივები – მაგალითად, შინაგან საქმეთა მინისტრ შაბანა მაჰმუდის საიმიგრაციო პოლიტიკის გამკაცრება – ყოველთვის მათი სავარაუდო ლიდერული ამბიციების კონტექსტში ხვდება ყურადღების ცენტრში. არ არსებობს ზოგადი მიკერძოება ამა თუ იმ პარტიის სასარგებლოდ, მაგრამ უდავოდ არის მიკერძოება უთანხმოების გაზრდისა და 24-საათიანი საინფორმაციო საშუალებებისთვის ისტორიების გენერირების სასარგებლოდ. კემი ბადენოხს არაერთხელ ჰკითხეს, რატომ არ აქვს უკეთესი შედეგები რეიტინგებში, მაშინ როდესაც წარსულის გამოცდილება აჩვენებს, რომ კატასტროფული დამარცხებისგან აღდგენას მრავალი წელი სჭირდება. ყოველ კვირას პოლიტიკურ გადაცემებში მუდმივად განიხილავენ ლეიბორისტების ცუდ რეიტინგებს, მაშინ როცა საყოველთაო არჩევნებამდე ჯერ კიდევ სამ წელზე მეტია დარჩენილი. სტანდარტად იქცევა, და არა გამონაკლისად, იმის ვარაუდი, რომ ლიდერმა შესაძლოა ვადამდე დატოვოს თანამდებობა, თუკი სიტუაცია არ გაუმჯობესდება ისე სწრაფად, როგორც ჟურნალისტები ფიქრობენ. მეხსიერებაც ხანმოკლეა. გასულ კვირას, „Today“ პროგრამა სრულიად ემოციური იყო, როდესაც მთავრობის მინისტრს ეკითხებოდა, თუ რატომ დაამტკიცა სტარმერმა, როგორც მამამ, მანდელსონის აშშ-ში ელჩად დანიშვნა, მისი ბავშვთა სექსუალური მოძალადესთან მეგობრობის გათვალისწინებით. მაგრამ დანიშვნის დროს, ჟურნალისტიკაში მყოფ მამებს შორის თითქმის არავის გაუხსენებია ეს საკითხი, მიუხედავად იმისა, რაც უკვე იცოდნენ მანდელსონის შესახებ. ეს არ ნიშნავს, რომ პოლიტიკოსებს რბილად უნდა მოვექცეთ. პირიქით, მე მომხრე ვარ, რომ მათ უფრო მკაცრად მივუდგეთ, რაც მოხდებოდა, თუ მათ და ჟურნალისტებს მიეცემოდათ გააზრებისა და ფიქრის საშუალება. უესტმინსტერის ბუშტის „პროცესის ამბები“ ენერგიის გამომწურავ ინტერვიუებს წარმოქმნის, რომლებშიც პოლიტიკოსები ზეპირად იმეორებენ პარტიის მიერ მიწოდებულ საუბარს. ბევრად მირჩევნია მოვისმინო განათლების მინისტრის, ბრიჯიტ ფილიპსონის, მისი დაგეგმილი რეფორმების შესახებ სპეციალურ საგანმანათლებლო საჭიროებებთან და შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირებთან (Send) დაკავშირებით, ან საგარეო საქმეთა მინისტრის, ივეტ კუპერის, აშშ-სთან ურთიერთობის შესახებ. მით უმეტეს, რომ ბოლო საარჩევნო კამპანია თითქმის არ შეხებია უფრო გადაუჭრელ საკითხებს და მის ნაცვლად მოხმარდა...