ეკონომიკური თანამშრომლობა ჩინეთთან არ ნიშნავს სტრატეგიულ გადაჯგუფებას. ალბერტას უნივერსიტეტის ჩინეთის ინსტიტუტის დამფუძნებელი დირექტორისა და მაკტაგარტის კვლევითი კათედრის ემერიტუსის მიხედვით: დასავლელი ლიდერების ვიზიტები პეკინში, მათ შორის საფრანგეთის პრეზიდენტ ემანუელ მაკრონის დეკემბერში, და უფრო ცოტა ხნის წინ კანადის პრემიერ-მინისტრ მარკ კარნისა და გაერთიანებული სამეფოს კირ სტარმერის ვიზიტები, ისევე როგორც გერმანიის კანცლერ ფრიდრიხ მერცის მიერ ამ თვის ბოლოს დაგეგმილი ვიზიტი, შესაძლოა მიანიშნებდეს დიდი გეოპოლიტიკური გადაჯგუფების დასაწყისზე. თუმცა, ამ ვიზიტების შეფასება, როგორც შეერთებული შტატებიდან სტრატეგიული დეფექცია, ნიშნავს ტაქტიკური ადაპტაციის აღრევას ფუნდამენტურ გადაჯგუფებასთან. ის, რასაც ჩვენ ვხედავთ, არის ეკონომიკური პრაგმატიზმის ძიება მყარი უსაფრთხოების ალიანსებთან ერთად – ბალანსირების აქტი, რომელიც ჩინეთის „ხიბლის შეტევას“ ფუნდამენტურად არ დაურღვევია. პრეზიდენტ დონალდ ტრამპის მეორე ვადის საწყის ფაზაში აშშ-ის მოკავშირეები ცდილობდნენ დელიკატური ბალანსის დაცვას, სტრატეგიული ჰეჯირებით, ჩინეთთან ეკონომიკური კავშირების შენარჩუნებით, ამავდროულად ვაშინგტონთან სტრატეგიულად გაერთიანებას პეკინისა და მოსკოვის მხრიდან აღქმული საფრთხეების წინააღმდეგ. თუმცა, ტრამპის გაჭიანურებულმა სავაჭრო ომებმა, ევროპელი და ჩრდილოეთ ამერიკელი პარტნიორების უხეშმა მოპყრობამ და იძულებითმა მუქარებმა გაფანტა ერთიანი დასავლური ფრონტის ილუზიები. ეს დეზორიენტაცია მალევე აისახა კანადის პრემიერ-მინისტრ კარნის დავოსის გამოსვლაში. მან აშშ-ის ხელმძღვანელობით არსებული, წესებზე დაფუძნებული საერთაშორისო წესრიგის დასასრული გამოაცხადა, სიტუაცია აღწერა არა როგორც ტრანზიცია, არამედ „გარღვევა“, სადაც „ძლიერს შეუძლია გააკეთოს ის, რაც შეუძლია, და სუსტმა უნდა განიცადოს ის, რაც უნდა“. ამან გააძლიერა იმედგაცრუება, შექმნა პოლიტიკური და დიპლომატიური ბზარები, რომლებიც პეკინმა სწრაფად გამოიკვლია და, თუ შესაძლებელი იყო, გამოიყენა. ამ ფონზე, პეკინის მიმართ დიპლომატიური შემობრუნება მის ნამდვილ მნიშვნელობას ავლენს: დასავლელი ლიდერები არ იღებენ ჩინეთს, არამედ მიჰყვებიან იმას, რასაც კარნიმ უწოდა „მესამე გზა“ საშუალო ძალებისთვის – „სტრატეგიული ავტონომიის“ ძიებას ენერგეტიკის, კრიტიკული მინერალების და მიწოდების ჯაჭვების სფეროში, რათა არ გახდნენ გავლენიანი ძალების იძულების თანმდევი მსხვერპლი. ეს ვიზიტები ფოკუსირებულია ეკონომიკურ დივერსიფიკაციასა და რისკების შემცირებაზე და არა ერთი მფარველის მეორით ჩანაცვლებაზე. ამ ვიზიტებიდან მიღებული მტკიცებულებები ცხადყოფს პეკინის მიერ გაწეული ძალისხმევის მკაცრ საზღვრებს. ერთობლივი განცხადებები ხაზს უსვამს პრაქტიკულ თანამშრომლობას, მაგრამ თავს არიდებს რაიმე ფუნდამენტურ სტრატეგიულ ცვლილებას, რაც ხაზს უსვამს მათ ტრანზაქციულ, და არა ტრანსფორმაციულ ხასიათს. ეს ნიმუში ხაზს უსვამს კრიტიკულ რეალობას: ეკონომიკური პრაგმატიზმი ეჯახება ურყევ პრიორიტეტს – ფუნდამენტურ უსაფრთხოებას. ამ პრიორიტეტის ნათელი დემონსტრირება მოხდა მაშინ, როდესაც ავსტრალიამ დარვინის პორტის ჩინელი მოიჯარისგან დაბრუნება გადაწყვიტა, მიუხედავად პორტის მომგებიანობისა და ოფიციალური შემოწმებებით უსაფრთხოების საფრთხის არარსებობისა. ის ფაქტი, რომ ფორმალურმა შეფასებებმა უსაფრთხოების უშუალო რისკი არ აღმოაჩინა, მხოლოდ აძლიერებს აზრს: სტრატეგიული გაურკვევლობის მომენტებში, აღქმა და ალიანსის ერთგულება შეიძლება გადაწონოს ტექნოკრატიულ შეფასებებს, რაც მიანიშნებს საბოლოო ერთგულების ადგილს. ალიანსურ პოლიტიკაში, სიგნალიზაცია ხშირად ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც შეფასება. ევროკავშირსა და ჩინეთს შორის ღრმა და სტრუქტურულად მნიშვნელოვანი ვაჭრობის მიუხედავად, ევროპელი მოკავშირეები იცავენ აშშ-ს სადაზვერვო ინფორმაციის გაზიარებასა და თავდაცვით ვალდებულებებს. ვაშინგტონთან რიტორიკული დაძაბულობის მიუხედავად, ევროპულმა სახელმწიფოებმა გაზარდეს თავდაცვის ხარჯები ნატოს 2%-იანი ნიშნულისკენ და გააღრმავეს სამხედრო კოორდინაცია უკრაინის საკითხზე, რაც აძლიერებს ტრანსატლანტიკური უსაფრთხოების ინსტიტუციურ საფუძველს. მათი უკმაყოფილება ზომიერებისკენ მოწოდებებს აძლიერებს და არა ჩინეთის ხელმძღვანელობით კონფრონტაციის მხარდაჭერას, რაც ავლენს ვაჭრობაზე ღრმა საკითხებით განპირობებულ უფსკრულს. ტრანზაქციული პოლიტიკის მიღმა ცივილიზაციური განხეთქილება დგას, უფსკრული, რომლის გადალახვა ვერც დიპლომატიური ზრდილობით და ვერც ეკონომიკური პრაგმატიზმით ვერ მოხერხდება. ევროპისთვის, კანადისა და ავსტრალიისთვის, საერთო დასავლური იდენტობის მემკვიდრეობა შეაღწევს ელიტარულ ცნობიერებაში, რაც ხელს უწყობს კულტურული სიახლოვის ვარაუდებს, გაძლიერებულს ღრმა შიშებით, რომ ჩინეთის სახელმწიფოზე ორიენტირებული კაპიტალისტური მოდელი სისტემურ საფრთხეს უქმნის ლიბერალურ-დემოკრატიულ წესრიგს. ეს იდენტობა არა მხოლოდ კულტურულია, არამედ ინსტიტუციურიც, ჩართული ნატოს ოპერატიულ თავსებადობაში, Five Eyes-ის სადაზვერვო ინტეგრაციასა და ათწლეულების ერთობლივ ოპერატიულ დაგეგმვაში. ეს დისკომფორტი სცილდება პროტექციონიზმს და წარმოადგენს ეგზისტენციალურ ბრძოლას ინსტიტუციური და იდეოლოგიური ჰეგემონიის შესანარჩუნებლად. ორმაგი სტანდარტი გამომჟღავნებულია: აშშ-ის მტაცებლური ქცევა ჩარჩოში მოქცეულია, როგორც სამწუხარო გადახრა, ხოლო ჩინეთის სავაჭრო პრაქტიკა განიხილება, როგორც თანდაყოლილი სისტემური გამოწვევა. შედეგად, ვაშინგტონთან სავაჭრო დავები უკანა პლანზე გადადის ამ უფრო ღრმა დისონანსის ფონზე. იაპონიისა და სამხრეთ კორეის მსგავსი საკვანძო აზიელი მოკავშირეებისთვის, აშშ-ის ალიანსი მათი სუვერენიტეტის საფუძველია. მათი ომისშემდგომი იდენტობები ჩამოყალიბდა აშშ-ის უსაფრთხოების მფარველობის ქვეშ, ინტეგრირებული თავდაცვის სისტემებითა და პოლიტიკური კულტურებით, რამაც ღრმა კავშირები შექმნა. ტოკიოსა და სეულისთვის, ჩინეთის აღზევება იწვევს ისტორიულ შფოთვას ახალ გავლენის სფეროში მოქცევის შესახებ. ამრიგად, მაშინაც კი, როდესაც სამხრეთ კორეის ჩიპების გიგანტები ლობირებდნენ ჩინეთისგან განცალკევების წინააღმდეგ, მათ გააძლიერეს ერთობლივი კვლევები აშშ-სთან, განიხილავდნენ კავშირის ხარჯებს...