კონცეფცია, რომ ყოფილი პრემიერ-მინისტრი დიდების მანიით იყო შეპყრობილი, ლაიტმოტივად გასდევს Channel 4-ის ახალ დოკუმენტურ ფილმს. მიუხედავად ამისა, სასიამოვნოა სამყაროს იმ სახით დანახვა, როგორიც ის იყო. „ტონი ბლერის ისტორიის“ – Channel 4-ის სამნაწილიანი დოკუმენტური ფილმის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის შესახებ – დასასრულისკენ არის სასაცილო მომენტი, როდესაც ბლერს სთხოვენ, საკუთარ პიროვნებაზე დაფიქრდეს. წინა სამი საათის განმავლობაში ჩვენ ვტკბებოდით მთელი რიგი „მოლაპარაკე თავებით“, რომლებიც მის პრემიერობას აანალიზებდნენ. ახლა ის არღვევს მეოთხე კედელს და, რაღაც გაოგნებით, ამბობს, რა აზრი აქვს იმის კითხვას, რომ მან თავად ამოიცნოს საკუთარი სისუსტეები, როცა ერთადერთი რასაც გასცემს, „პოლიტიკოსის პასუხია“. შეახსენებენ რა, რომ ის აღარ არის პოლიტიკოსი, ბლერი ისევე პატიოსნად პასუხობს, როგორც არასდროს ამ შეხვედრისას: „ყოველთვის პოლიტიკოსი ხარ.“ ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე დამაკმაყოფილებელი დიალოგი მაიკლ უოლდმანის სერიებში, რომელიც, თქვენი ხედვიდან გამომდინარე, ან უშედეგო მცდელობაა ბლერის მიმართ არსებული ცრურწმენების დასადასტურებლად, ან სამ საათზე მეტი შესანიშნავი ტელევიზია. მე უფრო ამ უკანასკნელისკენ ვიხრები, ნაწილობრივ იმ სიამოვნების გამო, რასაც განიჭებს ყველა იმ ძველი უსიამოვნო მოგონების დაბრუნება. არაფერი ძველდება ისე სწრაფად, როგორც თანამდებობიდან წასული პოლიტიკოსი და განსაკუთრებულ ნოსტალგიას იწვევს რობინ ქუქის კადრები ჯონ სმიტის დაკრძალვაზე, ან მაქს ჰესტინგსის მიერ ბლერის დამქაშების აღწერა, როგორც „აბსოლუტურად დაუნდობელი ნაძირლები“, ან ჯეკ სტროუს ინტერვიუ შავ ხავერდის ქურთუკში, თითქოს „სიკვდილი ნილოსზე“-დან იყოს. და თუ აღმოსაჩენი არაფერია, ძველი ბრძოლების გახსენება მაინც დამაკმაყოფილებელია. მე გამამხიარულა ჯონათან პაუელის მოგონებამ, თუ როგორ უთხრა მას მო მოულემ, ბლერის წარმატებასთან დაკავშირებით ჩრდილოეთ ირლანდიაში, რომ „ტონიმ წარმატებას მიაღწია, რადგან თავი, ჯანდაბა, იესო ეგონა.“ კოსოვოს შემდეგ, ამბობს რობერტ ჰარისი, ბლერს „ეგონა, რომ წყალზე შეეძლო სიარული“ – ბლერის „იესოს კომპლექსის“ დიაგნოზი, როგორც ლაიტმოტივი, გასდევს მთელ შოუს. ასევე, ბრალდება, რომ ბლერის ემოციური ინტელექტი (EQ) ყოველთვის აღემატებოდა მის ინტელექტუალურ კოეფიციენტს (IQ), ხშირად ისმის იმ ადამიანებისგან, რომლებიც თავადაც შესაძლოა არ წარმოადგენენ ბრიტანეთის გონებას. აი, ჯერემი კორბინი, შეხედეთ, რომლის შეფასება ბლერზე, როგორც „ადამიანზე, რომელიც უარყოფს რეალობას“ – არც ისე უსამართლო განაჩენი – უფრო ავტორიტეტული იქნებოდა, თუკი ის არ მოდიოდა ვინმესგან, ვინც, როგორც ჩანს, საკუთარი მძიმე მარცხების გაკვეთილების შინაგანად ათვისებას ვერ ახერხებს. ბლერი, მისი თქმით, ერაყის გამო „მესიისტურ სანგარში“ ჩავარდა, რაც ნამდვილად სანგარია, რომლის ნახვაც მსურს. თუ უოლდმანი ერაყს რაიმე მნიშვნელოვანი გზით არ განიხილავს ხელახლა, რჩება ვოიერისტული ოჯახური ამბები. შეხედეთ პატარა ლეოს, ახლა უკვე ჯანმრთელ 25 წლის მამაკაცს, და მის ორ დას, კეტრინსა და იუანს, რომლებიც გონივრულად საუბრობენ მამაზე. ჩერი ნამდვილ ძალად გვევლინება, საუბრობს უაღრესად გულწრფელად, აღარაფერზე მზრუნველად. კითხვაზე, გრძნობდა თუ არა სინანულს გორდონ ბრაუნის მიმართ, როცა ბლერმა ლიდერობა მოუტაცა, ის გულწრფელად გაოგნებული ჩანს, რაც სავსებით გასაგებია. ჩერიმ, საკუთარი აღწერით, უბიძგა ქმარს, მხარი დაეჭირა სხვა მემკვიდრისთვის, როდესაც ბრაუნის ჯერი დადგა, რითაც ხაზი გაუსვა დამკვირვებელთა მუდმივ უხალისობას, გაეანალიზებინათ პოლიტიკური მეტოქეობის სასტიკი რეალობა. ასევე მცდარი შეხედულებები ბლერის კრიტიკოსების მხრიდან: ფულის მუდმივი კითხვა, რომელთან დაკავშირებითაც ეს ქვეყანა შეგნებულად ბავშვურად იქცევა, თავს შოკირებულად აჩვენებს – შოკირებულად! – რომ მაღალი თანამდებობის ამბიციის მქონე ადამიანი დაინტერესებული იყოს 300 ფუნტზე მეტის დახარჯვით კოსტიუმზე ან უფრო მეტი ფულის გამომუშავებით, ვიდრე დამწყები ბანკირი. (იხილეთ ჯასინდა არდერნის ამჟამინდელი ყოფნა მსოფლიოს სპიკერების წრეში და ვინ დაადანაშაულებს მას.) სხვა საკითხები: ბილ კლინტონი აშკარად თანაუგრძნობს ბლერის გაყოფილ ერთგულებას აშშ-სა და ევროპას შორის ერაყის ომის წინა პერიოდში და ძალიან ფრთხილად ირჩევს სიტყვებს. კითხვაზე, ფიქრობს თუ არა, რომ ბლერმა ომში წასვლით შეცდომა დაუშვა, კლინტონი თავის ძველ მეგობარზე აღიარებს, რომ „ის რთულ მდგომარეობაში იყო.“ ბლერი, ამასობაში, ჯორჯ ბუშის მხარდაჭერის გადაწყვეტილებას წარმოადგენს არა როგორც ფუტკარაობას, არამედ როგორც პრაგმატიზმს. ბრიტანეთი, ის გულისხმობს, პატარა ქვეყანაა საშუალო ზომის ეკონომიკით, რომელიც მოტყუებულია საკუთარი ადგილის შესახებ მსოფლიოში; რა თქმა უნდა, მან თავისი ბედი აშშ-ს დაუკავშირა. ამ შეფასების ირონია ის არის, რომ, რა თქმა უნდა, ის, რითაც ბლერი ყველაზე მეტად დამაჯერებლად არის ბრალდებული, მისივე ილუზიური გადამეტებაა. შესაძლოა ეს ბოდვა გრძელდება. უოლდმანის მიერ წაქეზებული, ბლერი ამტკიცებს, რომ მისი როლით ტონი ბლერის გლობალური ცვლილებების ინსტიტუტის ხელმძღვანელად, მას შესაძლოა ახლა უფრო მეტი ძალა ჰქონდეს, ვიდრე პრემიერ-მინისტრის თანამდებობაზე ყოფნისას. ის, რომ ის ჯარედ კუშნერთან ერთად გამოცხადდა, როგორც გარდამავალი ხელისუფლების ნაწილი, რომელიც ომისშემდგომ ღაზას ზედამხედველობას გაუწევს, გაფიქრებინებს: „ნუთუ რეგიონმა საკმარისად არ იტანჯა?“ და ასე, ნოსტალგია არ მიგრძვნია თავად ბლერის მიმართ; გალაჰერების ძმების კადრები დაუნინგ სტრიტზე 90-იანი წლების ბოლოს კვლავ უხერხულია. თუმცა, ნოსტალგია ვიგრძენი პოლიტიკური ოპტიმიზმის ეპოქის მიმართ, რომლის პოვნაც დღეს არსად არის შესაძლებელი; ეპოქა, რომლის განმავლობაშიც ქვეყნის სულისკვეთება შეესაბამებოდა ლიდერის ენერგიას, რომელიც ჩვეულებრივ კამერების ობიექტივში ხვდებოდა, როდესაც თვითმფრინავის კიბეებზე სრული სისწრაფით გარბოდა.