Channel 4-ის ახალ დოკუმენტურ ფილმს, როგორც წითელი ხაზი, გასდევს ყოფილი პრემიერ-მინისტრის დიდებულების მანიით გატაცების იდეა. მიუხედავად ამისა, სასიამოვნოა იმ სამყაროს ხილვა, როგორიც ის იყო. „ტონი ბლერის ამბის“ – Channel 4-ის სამნაწილიანი დოკუმენტური ფილმის ყოფილი პრემიერ-მინისტრის შესახებ – დასასრულისკენ არის ერთი სახალისო მომენტი, როდესაც ბლერს საკუთარ პიროვნებაზე ინტროსპექციისკენ მოუწოდებენ. წინა სამი საათის განმავლობაში ჩვენ სიამოვნებით ვუსმენდით სხვადასხვა რესპონდენტს, რომლებიც მის პრემიერობას განიხილავდნენ. ახლა ის არღვევს „მეოთხე კედელს“ და, ერთგვარი გაოცებით, ამბობს, რა აზრი აქვს იმის კითხვას, თუ რა არის მისი სისუსტე, როცა ის მხოლოდ „პოლიტიკოსის პასუხს“ გასცემს. შეხსენებისას, რომ ის აღარ არის პოლიტიკოსი, ბლერი ისეთივე გულწრფელად პასუხობს, როგორც არასდროს ამ შეხვედრისას: „ყოველთვის პოლიტიკოსი ხარ.“ ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე დამაკმაყოფილებელი დიალოგი მაიკლ უოლდმანის სერიალში, რომელიც, თქვენი შეხედულებიდან გამომდინარე, შეიძლება იყოს ამაო მცდელობა ბლერის მიმართ არსებული მიკერძოებების დასადასტურებლად, ან სამ საათზე მეტი შესანიშნავი სატელევიზიო მასალა. მე ამ უკანასკნელისკენ ვიხრები, ნაწილობრივ იმ სიამოვნების გამო, რასაც წარსული უსიამოვნო მოვლენების გახსენება იწვევს. არაფერი ძველდება ისე სწრაფად, როგორც თანამდებობის დატოვებული პოლიტიკოსი და განსაკუთრებულ ნოსტალგიას იწვევს რობინ ქუქის კადრები ჯონ სმიტის დაკრძალვაზე, ან მაქს ჰასტინგსის აღწერა ბლერის „ხელქვეითების“ შესახებ, როგორც „აბსოლუტურად დაუნდობელი ნაბიჭვრების“, ან ჯეკ სტროუს ინტერვიუ შავ ხავერდის ქურთუკში, თითქოს „სიკვდილი ნილოსზე“ ფილმიდან იყოს. და თუ აღმოსაჩენი არაფერია, ძველი ბრძოლების გახსენება მაინც სასიამოვნოა. ჯონათან პაუელის მოგონებამ, თუ როგორ უთხრა მას მო მოულამმა, ბლერის ჩრდილოეთ ირლანდიაში წარმატებასთან დაკავშირებით, რომ „ტონი წარმატებული იყო, რადგან ჯანდაბა, იესო ეგონა თავი“, გამამხიარულა. კოსოვოს შემდეგ, რობერტ ჰარისის თქმით, ბლერს „ეგონა, რომ წყალზე სიარული შეეძლო“ – ბლერის „იესოს კომპლექსის“ დიაგნოზი, როგორც მოტივი, გასდევს მთელ შოუს. ასევე, ბლერის ემოციური ინტელექტის (EQ) უპირატესობა მის ინტელექტუალურ კოეფიციენტზე (IQ) – ხშირად იმ ადამიანებისგან, რომლებიც თავად არ შეიძლება იყვნენ ბრიტანეთის ყველაზე ჭკვიანი ადამიანები. აი, ჯერემი კორბინი, მაგალითად, რომლის შეფასება ბლერზე, როგორც „უარმყოფელ ადამიანზე“ – არცთუ უსამართლო შეფასება – უფრო ავტორიტეტული იქნებოდა, თუ ის არ მოდიოდა ვინმესგან, ვინც აშკარად ვერ ახერხებს საკუთარი ხმამაღალი მარცხებისგან გაკვეთილების ათვისებას. ბლერი, მისი თქმით, ერაყის გამო „მესიურ თხრილში“ ჩაიგდო თავი, რაც ნამდვილად თხრილია, რომლის ნახვაც მსურს. თუ უოლდმანი ერაყის თემას არსებითად არ განიხილავს, რჩება ვოიერისტული საოჯახო დეტალები. შეხედეთ პატარა ლეოს, რომელიც ახლა 25 წლის ზრდასრულია, და მის ორ დას, კეტრინსა და იუანს, რომლებიც გონივრულ რაღაცებს ამბობენ მამაზე. შერი ნამდვილ ძალად გვევლინება, საუბრობს გულახდილობით, რომელსაც აღარაფერი აღელვებს. კითხვაზე, გორდონ ბრაუნი თუ შეეცოდა, როდესაც ბლერმა ლიდერობა წაართვა, ის აშკარად გაოგნებული ჩანს, და ეს გასაკვირვიც არ არის. შერიმ, საკუთარი მონათხრობით, ქმარს სხვა მემკვიდრის მხარდაჭერისკენ უბიძგა, როდესაც ბრაუნის ჯერი დადგა, რაც ხაზს უსვამს დამკვირვებლების მუდმივ უარყოფას, გაიაზრონ პოლიტიკური მეტოქეობის მანკიერი რეალობა. ასევე მოჩვენებითია ბლერის კრიტიკოსების მხრიდან: ფულის მუდმივი საკითხი, რომლის მიმართაც ეს ქვეყანა მიზანმიმართულად ბავშვურად იქცევა, ვითომ შოკირებულია – შოკირებული! – რომ მაღალი თანამდებობის ამბიციის მქონე ადამიანი დაინტერესებულია კოსტიუმზე 300 ფუნტზე მეტის დახარჯვით ან დამწყებ ბანკირზე მეტი ფულის გამომუშავებით. (იხილეთ ჯასინდა არდერნის ამჟამინდელი ყოფნა მსოფლიო სპიკერთა წრეში, და ვინ გაკიცხავს მას.) სხვა საკითხები: ბილ კლინტონი აშკარად თანაუგრძნობს ბლერის გაყოფილ ერთგულებას აშშ-სა და ევროპას შორის ერაყის ომის წინა პერიოდში და სიტყვებს ძალიან ფრთხილად არჩევს. კითხვაზე, ფიქრობს თუ არა, რომ ბლერმა ომში შესვლით შეცდომა დაუშვა, კლინტონი თავის ძველ მეგობარზე ამბობს, რომ „ის რთულ მდგომარეობაში იყო“. ბლერი კი, თავის მხრივ, ჯორჯ ბუშ უმცროსის მხარდაჭერის გადაწყვეტილებას წარმოაჩენს არა როგორც მორჩილებას, არამედ პრაგმატიზმს. ბრიტანეთი, ის გულისხმობს, არის პატარა ქვეყანა საშუალო ზომის ეკონომიკით, მოტყუებული საკუთარი თავის მსოფლიოში არსებულ ადგილთან დაკავშირებით; რა თქმა უნდა, მან თავისი ბედი აშშ-ს დაუკავშირა. ამ შეფასების ირონია ის არის, რომ, რა თქმა უნდა, ის, რაშიც ბლერს ყველაზე სანდო ბრალდებას უყენებენ, მისივე მოჩვენებითი გადაჭარბებული ამბიციაა. შესაძლოა ეს მანია დღესაც გრძელდება. უოლდმანის მიერ პროვოცირებული, ბლერი აცხადებს, რომ „ტონი ბლერის გლობალური ცვლილებების ინსტიტუტის“ ხელმძღვანელის რანგში, მას ახლა შეიძლება უფრო მეტი ძალაუფლება ჰქონდეს, ვიდრე პრემიერ-მინისტრის პოსტზე. ის, რომ ის ჯარედ კუშნერთან ერთად დასახელდა, როგორც გარდამავალი ორგანოს ნაწილი პოსტკონფლიქტურ ღაზაში ზედამხედველობისთვის, გვაფიქრებინებს: „განა საკმარისად არ იტანჯა რეგიონმა?“ ამიტომ ნოსტალგია არ გამჩენია თავად ბლერის გამო; გალაჰერის ძმების კადრები დაუნინგ სტრიტზე 90-იანი წლების ბოლოს დღემდე უხერხული რჩება. თუმცა, ნოსტალგია ვიგრძენი პოლიტიკური ოპტიმიზმის ეპოქის მიმართ, რომლის პოვნაც დღეს არსად არის შესაძლებელი; ეპოქის, როდესაც ქვეყნის განწყობა ლიდერის ენერგიას შეესაბამებოდა, რომელსაც კამერები ხშირად იღებდნენ თვითმფრინავში სრული სისწრაფით კიბეებზე ასვლისას. ემა ბროკესი „გარდიანის“ მიმომხილველია.