მდიდრული რომანტიკა, მრავალფეროვანი სამსახიობო შემადგენლობა და სიუჟეტური ხაზები, რომლებიც ზღაპრებს თანამედროვეობასთან აერთიანებს: „ბრიჯერტონებმა“ ისტორიული დრამის ჟანრი თავიდან განსაზღვრა. „ბრიჯერტონების“ მეოთხე სეზონის დაწყება სტრიმინგ ეპოქის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული სერიალის დაბრუნებას ნიშნავს. ამ სეზონში ყურადღების ცენტრში ქვრივი ვიოლეტ ბრიჯერტონის ოთხი ვაჟიდან მესამე, ბენედიქტი ექცევა. მას ურჩევნია, გააგრძელოს მხატვრისა და ბოჰემური ცხოვრება, ვიდრე რომანტიკულ ძიებებში ჩაერთოს. შემდეგ კი, მასკარადის წვეულებაზე, ბენედიქტი იდუმალ ლამაზმანს ხვდება, რომელიც მას პირველივე წამიდან მოხიბლავს. იდუმალი „ქალი ვერცხლისფერში“ შუაღამემდე წამით ადრე მიიჩქარის და ჩქარობისას ერთ-ერთ ხელთათმანს ტოვებს — ძმები გრიმების „კონკიასთან“ პარალელები შემთხვევითი არ არის. ბენედიქტი ხელთათმანის პატრონის მოსაძებნად მიემგზავრება, მაგრამ ძიებას არასწორ ადგილას იწყებს, რადგან იდუმალი ლამაზმანი ის არ არის, ვინც ჩანს… კიდევ ერთხელ, „ბრიჯერტონები“ ზღაპარს გვიყვება ჟანრისთვის დამახასიათებელი ყველა ნიმუშით: სასიყვარულო ისტორიები, სკანდალები, წვეულებები და კოსტიუმები. თუმცა, სწორედ ამ ზღაპრების თანამედროვეობასთან შერწყმა ხდის სერიალს უზარმაზარ წარმატებას. ისტორიული სიზუსტე აქ ნაკლებად პრიორიტეტულია. სინამდვილეში, პირიქით: სერიალი ისტორიული დრამის ჟანრს თავიდან განსაზღვრავს. „ბრიჯერტონებში“ მე-19 საუკუნის დასაწყისის ინგლისი მდიდრულ ფანტასტიკურ სამყაროდ არის წარმოჩენილი. სიღარიბე, ჭუჭყი და სოციალური გაჭირვება თითქმის არ არსებობს. ქალები მდიდრულ კაბებში არიან გამოწყობილნი, მამაკაცებსაც არ აკლიათ ჟაბოები და ბაფთები. აქ ცხოვრება, როგორც ჩანს, წვეულებებისა და სოციალური ღონისძიებების გაუთავებელი ციკლისგან შედგება, რომელთა ირგვლივ დგას სიმდიდრე, სილამაზე და ეტიკეტი. ერთი რამ, რაც თვალშისაცემია, მსახიობთა მრავალფეროვნებაა. კანის ფერი სერიალში არ თამაშობს როლს: არისტოკრატია მრავალფეროვანია, დედოფლის როლის ჩათვლით. ეს სამყარო ისტორიულად ზუსტი არ არის, მაგრამ განზრახ ინკლუზიურია. „ბრიჯერტონები“ ქმნის უსაფრთხო და ლამაზ სამყაროს, სადაც უდიდესი კონფლიქტები ემოციურია. ვიზუალურად, „ბრიჯერტონები“ განზრახ ექსტრავაგანტულია. ფერები მკვეთრია, კოსტიუმები გრანდიოზული, ოთახები კი რეალურად საჭიროზე დიდი. ყველა სცენა მაქსიმალური ეფექტისთვის არის შედგენილი, თითქმის ისე, როგორც ნახატში. დღევანდელ მედია ლანდშაფტში, სადაც სურათები მნიშვნელოვან როლს ასრულებს, ესთეტიკა შესანიშნავად მუშაობს. ეს სერიალი შექმნილია არა მხოლოდ საყურებლად, არამედ გასაზიარებლად, ციტირებისა და მითითებისთვის. ეს სანახაობა არ არის მხოლოდ გასართობისთვის, არამედ შოუს ნარატიული სტრატეგიის ნაწილია. სერიალის ყოველი სეზონი, რომელიც დაფუძნებულია ამერიკელი ავტორის, ჯულია ქუინის „ბრიჯერტონების“ რომანების სერიაზე, ერთ სასიყვარულო ისტორიაზეა ფოკუსირებული. ეს ქმნის სტრუქტურას და ემოციურ სიცხადეს მაყურებლისთვის. შემდეგ სერიალი სეზონის ცენტრალური წყვილის ირგვლივ გვერდითი პერსონაჟების, ოჯახური კონფლიქტების, სკანდალებისა და სოციალური ეტიკეტის მდიდარ ქსელს აწარმოებს. ბედნიერი დასასრული, როგორც წესი, პროგნოზირებადია — თუმცა, სწორედ პერსონაჟების მოგზაურობა ხდის ამბავს ამაღელვებელს. სანდოობისა და დრამის ნაზავი „ბრიჯერტონებს“ ადვილად საყურებელს ხდის, ზედაპირულობის შეგრძნების გარეშე. სურვილი, სირცხვილი, ძალაუფლება, ეჭვიანობა: ემოციებია მნიშვნელოვანი და ისინი თითქმის ყველა გამოსახულებაში, სცენასა და დიალოგში იჩენს თავს. წვეულებებზე სიმებიანი ორკესტრი პოპ მუსიკას მოცარტის სტილში უკრავს. ცეკვა კაშკაშა და თითქმის გროტესკულია. დიალოგი ოდნავ მოძველებულად და პოეტურად ჟღერს, თუმცა მაინც თანამედროვედ აღიქმება. „ბრიჯერტონებში“ მოთხრობილი ისტორიების გულში დევს საყოველთაოდ გასაგები თემები: ურთიერთობები მრავალწლიან ძალაუფლებრივ სტრუქტურებს შორის, ქორწინება შეთანხმებით, აკრძალული სურვილები და საზოგადოებრივი შეზღუდვები. სექსუალობის ღია გამოსახვა სერიალის დამახასიათებელი ნიშანია. უმეტეს სცენებში თბილი და რომანტიკული ეროტიზმი იგრძნობა, არა პროვოკაციისთვის, არამედ კითხვების დასასმელად: ვის აქვს უფლება სურვილის? და ვინ რისკავს თავის რეპუტაციას? ვის აქვს უფლება გადაწყვიტოს საკუთარი სხეულის, ინტიმურობისა და მომავლის შესახებ? აქ ქალთა სურვილები ცენტრალურ ადგილს იკავებს. „ბრიჯერტონები“ ასახავს ქალებს, რომლებიც სწავლობენ თავიანთი სურვილების გამოხატვას ასაკისა თუ სხეულის აღქმის მიუხედავად. ისტორიული კონვენციები გამოიყენება ისეთი თანამედროვე თემების განსახილველად, როგორიცაა თანხმობა, თვითგამორკვევა და ემოციური შრომა. მრავალფეროვანი სამსახიობო შემადგენლობა სერიალის გავლენის უმნიშვნელოვანესი ნაწილია. ამგვარი თხრობის ფორმა 2015 წლის ბროდვეის მიუზიკლ „ჰამილტონს“ უკავშირდება, სადაც არა თეთრკანიან მსახიობებს აშშ-ის დამფუძნებელი მამების როლები ჰქონდათ. ისტორია არ გამოსწორებულა, არამედ თავიდან იქნა ინტერპრეტირებული. სერიალის შემქმნელმა შონდა რაიმსმა ეს მეთოდი ტელევიზიაში შემოიტანა. თავიდანვე მან დაიწყო „ფერთა მიმართ ბრმა“ ქასტინგის გამოყენება, სადაც პრიორიტეტი ენიჭება მსახიობის შესაბამისობას როლისთვის. ეს ხელს უწყობს მრავალფეროვნებას და თავიდან აცილებს სტერეოტიპულ გამოსახულებებს. კანის ფერი არ არის როლის კრიტერიუმი; ის არ ქმნის კონფლიქტებს და ამიტომ არ არის ამბის ნაწილი. „ბრიჯერტონებით“ შონდა რაიმსმა აჩვენა, რომ ეს მოდელი ისტორიულ დრამებში მუშაობს. მრავალი სხვა სერიალი ახლა მიჰყვება ამ მაგალითს, „ბრიჯერტონების“ გაგრძელებიდან „დედოფალი შარლოტადან“ „მარი ანტუანეტამდე“ და ისეთ ფენტეზი სერიალებამდე, როგორიცაა „დრაკონის სახლი“ ან „ვედმაკი“. ისტორიული სიზუსტე არ არის უგულებელყოფილი, არამედ თავიდან არის წარმოდგენილი.