გაფრთხილება: ეს სტატია შეიცავს დეტალებს სექსუალური ძალადობის შესახებ. სპეციალისტი ონლაინ გამომძიებელი გრეგ სკუაიერი ჩიხში შევიდა ძალადობის მსხვერპლი გოგონას, რომელსაც მისმა გუნდმა ლუსი დაარქვა, გადასარჩენად მცდელობისას. მისი შემაშფოთებელი სურათები ბნელ ქსელში ვრცელდებოდა – ინტერნეტის დაშიფრულ კუთხეში, რომელიც მხოლოდ სპეციალური პროგრამული უზრუნველყოფის გამოყენებით არის ხელმისაწვდომი, რათა მფლობელები ციფრულად მიუწვდომელნი გახდნენ. თუმცა, სკუაიერის თქმით, ამ დონის შენიღბვის პირობებშიც კი, მოძალადე ცდილობდა „კვალის დაფარვას“, ნებისმიერი საიდენტიფიკაციო ნიშნის ამოჭრას ან შეცვლას. შეუძლებელი იყო იმის დადგენა, თუ ვინ იყო ლუსი ან სად იმყოფებოდა ის. მალე მან აღმოაჩინა, რომ 12 წლის გოგონას ადგილსამყოფელის მინიშნება ყველასთვის თვალსაჩინო ადგილას იყო დამალული. სკუაიერი მუშაობს აშშ-ის შიდა უსაფრთხოების დეპარტამენტის გამოძიების ელიტარულ ქვედანაყოფში, რომელიც სექსუალური ძალადობის ამსახველ მასალებში მოხვედრილი ბავშვების იდენტიფიცირებას ცდილობს. BBC World Service-ის გუნდმა ხუთი წელი გაატარა სკუაიერთან და პორტუგალიის, ბრაზილიისა და რუსეთის სხვა საგამოძიებო დანაყოფებთან გადაღებებში – მათ აჩვენეს, თუ როგორ წყვეტენ საქმეებს, როგორიცაა რუსეთში გატაცებული და სავარაუდოდ გარდაცვლილი შვიდი წლის ბავშვის საქმე, ასევე ბრაზილიელი მამაკაცის დაპატიმრება, რომელიც პასუხისმგებელი იყო ბნელ ქსელში ბავშვთა ძალადობის ხუთ უმსხვილეს ფორუმზე. ეს უპრეცედენტო წვდომა აჩვენებს, თუ როგორ იშლება ხშირად ეს საქმეები, არა უახლესი ტექნოლოგიების, არამედ გამოსახულებებსა თუ ჩატის ფორუმებში წვრილმანი დეტალების შემჩნევით. სკუაიერი ლუსის საქმეს, რომელსაც თავისი კარიერის დასაწყისში შეეჯახა, თავისი ხანგრძლივი ერთგულების შთაგონებად ასახელებს. მისთვის განსაკუთრებით შემაშფოთებელი იყო ის, რომ ლუსი დაახლოებით იმავე ასაკის იყო, რა ასაკისაც მისი საკუთარი ქალიშვილი, და მისი თავდასხმის ახალი ფოტოები, სავარაუდოდ, მის საძინებელში, მუდმივად ჩნდებოდა. სკუაიერმა და მისმა გუნდმა, სურათებში ხილული სინათლის ბუდეებისა და ელექტრო განყოფილებების ტიპის მიხედვით, დაადგინეს, რომ ლუსი ჩრდილოეთ ამერიკაში იმყოფებოდა. თუმცა, ეს იყო თითქმის ყველაფერი. მათ დაუკავშირდნენ Facebook-ს, რომელიც იმ დროს დომინირებდა სოციალური მედიის ლანდშაფტში, დახმარების თხოვნით, რათა დაეთვალიერებინათ ატვირთული ოჯახური ფოტოები – იმის გასარკვევად, იყო თუ არა ლუსი რომელიმე მათგანში. მაგრამ Facebook-მა, მიუხედავად სახის ამომცნობი ტექნოლოგიის ქონისა, განაცხადა, რომ „არ გააჩნდა საშუალებები“ დასახმარებლად. ამიტომ, სკუაიერმა და მისმა კოლეგებმა გაანალიზეს ყველაფერი, რისი დანახვაც შეეძლოთ ლუსის ოთახში: საწოლის გადასაფარებელი, მისი ტანსაცმელი, მისი რბილი სათამაშოები. ეძებდნენ ნებისმიერ ელემენტს, რომელიც შესაძლოა დახმარებოდა. შემდეგ კი მათ მცირე გარღვევა ჰქონდათ. გუნდმა აღმოაჩინა, რომ ზოგიერთ სურათში ნაჩვენები დივანი მხოლოდ რეგიონალურად იყიდებოდა და არა ეროვნულად, და შესაბამისად, ჰქონდა უფრო შეზღუდული მომხმარებელთა ბაზა. მაგრამ ეს მაინც დაახლოებით 40 000 ადამიანს შეადგენდა. „გამოძიების ამ ეტაპზე, ჩვენ [კვლავაც] 29 შტატს ვუყურებთ აქ, აშშ-ში. ვგულისხმობ, საუბარია ათობით ათას მისამართზე, და ეს ძალიან, ძალიან რთული ამოცანაა,“ – ამბობს სკუაიერი. გუნდი უფრო მეტ მინიშნებას ეძებდა. და სწორედ მაშინ მიხვდნენ, რომ ისეთი ჩვეულებრივი რამ, როგორიცაა ლუსის საძინებელში გამოჩენილი აგურის კედელი, შესაძლოა მიეცა მათთვის საწყისი წერტილი. „ასე რომ, დავიწყე უბრალოდ აგურის მოძიება Google-ში და ძალიან ბევრი ძებნა არ დამჭირვებია, სანამ აგურის მრეწველობის ასოციაცია ვიპოვე,“ – ამბობს სკუაიერი. „და ქალი ტელეფონზე შესანიშნავი იყო. ის მეკითხებოდა, 'როგორ შეიძლება აგურის ინდუსტრია დაგეხმაროთ?'“ მან შესთავაზა ფოტოს გაზიარება აგურის ექსპერტებისთვის მთელი ქვეყნის მასშტაბით. პასუხი თითქმის მყისიერი იყო, ამბობს ის. ერთ-ერთი, ვინც დაუკავშირდა, იყო ჯონ ჰარპი, რომელიც აგურის გაყიდვებში 1981 წლიდან მუშაობდა. „შევამჩნიე, რომ აგური იყო ძალიან ვარდისფერი შეფერილობის და მას ჰქონდა მცირე ნახშირისფერი საფარი. ეს იყო მოდულური რვაინჩიანი აგური და ჰქონდა კვადრატული კიდეები,“ – ამბობს ის. „როდესაც ეს დავინახე, ზუსტად ვიცოდი, რა აგური იყო,“ – დასძენს ის. ეს იყო, მან სკუაიერს უთხრა, „Flaming Alamo“. „[ჩვენმა კომპანიამ] ეს აგური აწარმოა 60-იანი წლების ბოლოდან 80-იანი წლების შუა პერიოდამდე, და მე ამ ქარხნიდან მილიონობით აგური მაქვს გაყიდული.“ თავდაპირველად სკუაიერი აღფრთოვანებული იყო, ელოდა, რომ შეძლებდნენ ციფრულ მომხმარებელთა სიასთან წვდომას. მაგრამ ჰარპმა ცუდი ამბავი შეატყობინა, რომ გაყიდვების ჩანაწერები იყო მხოლოდ „ჩანაწერების გროვა“, რომელიც ათწლეულების უკან ბრუნდებოდა. თუმცა, მან გაამჟღავნა აგურის შესახებ საკვანძო დეტალი, ამბობს სკუაიერი. „მან თქვა: 'აგური მძიმეა.' და მან თქვა: 'ასე რომ, მძიმე აგური შორს არ მიდის.'“ ამან ყველაფერი შეცვალა. გუნდი დაუბრუნდა დივნის მომხმარებელთა სიას და შეავიწროვა ის მხოლოდ იმ კლიენტებამდე, რომლებიც ჰარპის აგურის ქარხნიდან 100 მილის რადიუსში ცხოვრობდნენ აშშ-ის სამხრეთ-დასავლეთით. 40 ან 50 ადამიანის სიიდან, ადვილი იყო მათი სოციალური მედიის პოვნა და შემოწმება. და სწორედ მაშინ იპოვეს ლუსის ფოტო Facebook-ზე ზრდასრულთან ერთად, რომელიც გოგონასთან ახლოს ჩანდა – შესაძლოა ნათესავი. მათ გაარკვიეს ქალის მისამართი, შემდეგ კი ეს გამოიყენეს ამ ადამიანთან დაკავშირებული ყველა სხვა მისამართის, და ყველა იმ ადამიანის გასარკვევად, ვისთან ერთადაც მას ოდესმე უცხოვრია. ამან ლუსის შესაძლო მისამართი კიდევ უფრო შეავიწროვა – მაგრამ მათ არ სურდათ კარდაკარ სიარული, შეკითხვების დასმა. არასწორი მისამართის შემთხვევაში, მათ შეეძლოთ რისკზე წასულიყვნენ, რომ ეჭვმიტანილი გაფრთხილებულიყო, რომ ის ხელისუფლების რადარზე იყო. ამიტომ სკუაიერმა და მისმა კოლეგებმა დაიწყეს ამ სახლების ფოტოების გაგზავნა ჯონ ჰარპისთვის, აგურის ექსპერტისთვის. „ფლეიმინგ ალამოს“ აგურები გარედან არ ჩანდა არცერთ სახლზე, რადგან